โฮเซ เด ซาน มาร์ติน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
นายพล Don โฮเซ เด ซาน มาร์ติน
Portrait of José de San Martín, raising the flag of Argentina
ผู้พิทักษ์แห่งเปรู
ดำรงตำแหน่ง
28 กรกฎาคม 1821 – 20 กันยายน 1822
ถัดไป Francisco Xavier de Luna Pizarro
ผู้สถานปนาอิสรภาพและเอกราช , บิดาแห่งสาธารณรัฐ, ผู้พิทักษ์แห่งเปรู, และ จอมพลสูงสุดแก่งกองทัพ
(ad honorem)
ดำรงตำแหน่ง
20 กันยายน 1822 – 17 สิงหาคม 1850 (เสียชีวิต)
ผู้ว่าราชการแห่งCuyo
ดำรงตำแหน่ง
10 สิงหาคม 1814 – 24 กันยายน 1816
ก่อนหน้า Marcos González de Balcarce
ถัดไป Toribio de Luzuriaga
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1778(1778-02-25)
Yapeyú, Corrientes, Viceroyalty of the Río de la Plata (อาร์เจนตินา)
เสียชีวิต 17 สิงหาคม ค.ศ. 1850 (72 ปี)
บูลง-ซูร์-เมอร์, ฝรั่งเศส
สัญชาติ อาร์เจนตินา
พรรคการเมือง Patriot
คู่สมรส María de los Remedios de Escalada y la Quintana
บุตร María de las Mercedes Tomasa de San Martín y Escalada
วิชาชีพ ทหาร
ศาสนา โรมันคาทอลิก
ลายมือชื่อ
การเข้าเป็นทหาร
สวามิภักดิ์
ปีปฏิบัติงาน 1789–1822
ยศ นายพลแห่งอาร์เจนตินา, ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งชิลี และ เปรู
บังคับบัญชา กรมทหารภูเขากรานาเดโรส, Army of the North, กองทัพแอนดีส, กองทัพบกชิลี
การยุทธ์ War of the Second Coalition
War of the Oranges
สงครามคาบสมุทร

Spanish American wars of independence

อนุสาวรีย์ที่เมืองวายากิล ที่ซึ่งโฮเซ เด ซาน มาร์ติน มาพบกับซีมอง โบลีวาร์ เป็นครั้งแรก

โฮเซ ฟรันซิสโก เด ซาน มาร์ติน มาตอร์รัส หรือ โฮเซ เด ซาน มาร์ติน (สเปน: José Francisco de San Martín Matorras หรือ José de San Martín) (25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2321 - 17 สิงหาคม พ.ศ. 2393) เป็นนายพลชาวอาร์เจนตินาผู้ซึ่งเป็นผู้นำในการประกาศเอกราชอเมริกาใต้ตอนล่าง (อาร์เจนตินาและชิลี) จากประเทศสเปน

ประวัติ[แก้]

โฮเซ เด ซาน มาร์ตินเป็นบุตรคนที่5และคนสุดท้องของฮวน เด ซาน มาร์ตินและเกรกอเรีย มาร์ตอร์รัส เดล เซอร์ เกิดที่เมืองยาเปยู จังหวัดคอร์เรียนเตส ซึ่งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอาร์เจนตินาในปัจจุบัน ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปยังบวยโนสไอเรส ในปี ค.ศ.1781เมื่อเขาอายุได้3หรือ4ปี ต่อมาในปี ค.ศ.1783ได้ย้ายไปยังประเทศสเปนซึ่งเป็นบ้านเกิดของบิดามารดา เนื่องด้วยบิดาของเขาซึ่งเป็นทหารในกองทัพสเปนได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งที่นั่น หลังจากนั้นเขาจึงเข้าศึกษาในวิทยาลัยโนเบิลมาดริด และเริ่มต้นอาชีพทหารในเวลาต่อมา

ในปี ค.ศ. 1811 เขาได้ออกจากกองทัพสเปนและลงเรือ จอร์จ แคนนิ่ง จากประเทศอังกฤษกลับไปยังกรุงบัวโนสไอเรสซึ่งเป็นที่ที่เขาเกิด และเดินทางถึงในวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1812 พร้อมกับเพื่อนของเขา ไม่นานหลังจากนั้น ซาน มาร์ตินได้ก่อตั้งกรมทหารกรานาเดโรสขึ้น ต่อมาในวันที่19 มกราคม ค.ศ.1817 ซาน มาร์ตินได้นำกองทัพแอนดีสซึ่งเป็นกองทัพปลดปล่อยจำนวน 4,000 คน ซึ่งเขาได้ฝึกปรือด้วยตัวเขาเอง แบ่งทัพออกเป็นทัพย่อย6ทัพ แต่ละทัพใช้เส้นทางเดินทางแตกต่งกัน ข้ามเทือกเขาแอนดีส สู้รบกับกองทัพของสเปน และสามารถพิชิตกรุงซันติอาโกของชิลีได้

ถัดจากชิลี เขาได้วางแผนการรบที่จะบุกเปรูโดยทางทะเล แล้วได้ขึ้นบกที่เมืองปิสโก,เปรู ในเวลาดังกล่าวนี้ ซาน มาร์ติน ได้ประกาศต่อกองทัพทั้งหมดว่า "ที่พวกเรามาที่นี่ ไม่ใช้เพื่อเอาชนะด้วยกำลัง แต่เพื่อปลดปล่อยประชาชน" แต่เมื่อไปถึงเปรู เขาก็พบกับปัญหาใหม่จากคำถามของชาวเมืองว่า ทำไมต้องปฏิวัติปลดแอก เปรูนั้นถือว่าล้าหลังที่สุดในจำนวนเขตทั้งหมดของสเปน ชาวเมืองไม่ได้รับผลกระทบจากสเปนมากนัก ชนชั้นต่างๆไม่ได้แบ่งแยกมากมายเหมือนที่อื่น ซาน มาร์ตินต้องชะลอการโจมตีลิมาออกไปและเผยแพร่ความคิดเรื่องเสรีภาพจนชาวเปรูเริ่มเข้าใจและมองเห็น เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1821 เขาก็สามารถปลดปล่อยกรุงลิมาได้สำเร็จ ในวันที่ 28 กรกฎาคม ซาน มาร์ติน ก็ได้ประกาศปลดปล่อยเปรูต่อหน้าประชาชนที่ได้มาชุมนุมกันที่จัตุรัส

แม้จะบอกว่า เปรูสามารถประกาศเอกราชได้แล้วก็ตาม แต่ก็ยังคงต้องสู้รบแล้วสู้รบอีก กับกองทัพสเปน เพื่อให้บรรลุการเป็นเอกราชอย่างสมบูรณ์ ช่วงเวลาดังกล่าวนั้น ขณะที่ซาน มาร์ติน ได้เคลื่อนไหวการปลดปล่อยจากชิลี ขึ้นไปทางทิศเหนือนั้น ซีมอง โบลีวาร์ ก็กำลังเคลื่อนไหวปลดปล่อยอเมริกาใต้ในทางตอนเหนืออยู่เช่นกัน ซาน มาร์ติน คิดว่า เพื่อเอกราชของเปรูจำเป็นที่จะต้องร่วมมือกับกองทัพของโบลีวาร์ ทั้งสองจึงได้กำหนดที่จะพบกันที่เมืองกัวยากิล ซึ่งอยู่ในประเทศเอกวาดอร์ในปัจจุบัน

หลังจากการพบปะพูดคุยกัน ซาน มาร์ติน จึงสรุปได้ว่า จะมอบหมายการปลดปล่อยเปรูให้สำเร็จ แก่ ซีมอง โบลีวาร์ และเขาได้คืนตำแหน่งและอำนาจที่ตัวเขาได้รับมาในการประชุมรัฐสภาครั้งที่ 1 ของเปรู

หลังจากนั้น ซาน มาร์ติน ก็ได้เดินทางออกจากเปรูไปชิลี บวยโนสไอเรส และข้ามไปยังยุโรป แล้วได้ปิดฉากชั่วชีวิตด้วยวัย 72 ปีที่บูลง-ซูร์-เมอร์ ประเทศฝรั่งเศส ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1850

ชีวิตวัยเด็ก[แก้]

โฮเซ เด ซาน มาร์ตินเป็นบุตรคนที่5และคนสุดท้องของฮวน เด ซาน มาร์ตินและเกรกอเรีย มาร์ตอร์รัส เดล เซอร์ เกิดที่เมืองยาเปยู จังหวัดคอร์เรียนเตส มีการโต้เถียงกันเกี่ยวกับปีเกิดที่แท้จริงของเขา เช่นเดียวกับการเข้าพิธีศีลล้างบาปที่ไม่มีบันทึกไว้ ต่อมาเอกสารอื่น เช่น พาสปอร์ต บันทึกการแต่งงาน และบันทึกการเป็นทหาร บ่งชี้ว่าปีเกิดของซาน มาร์ตินนั้นอยู่ระหว่างปี ค.ศ.1777-1778 เมื่อซาน มาร์ตินอายุได้3-4ปี ครอบครัวของเขาย้ายไปยังบวยโนสไอเรส

ในปี ค.ศ.1783 ฮวน พ่อของเขาได้รับคำขอให้ย้ายไปสเปน ครอบครัวของซาน มาร์ตินได้ตั้งถิ่นฐานที่เมืองมาดริด แต่ฮวนไม่ได้รับการเลื่อนขั้นจึงได้ย้ายไปยังเมืองมาลากา ต่อมาในปี ค.ศ.1785 ซาน มาร์ตินได้เข้ารับการศึกษาในโรงเรียนในมาลากา และ เข้าเป็นนักเรียนนายร้อยในหน่วยทหารราบเมอร์เชียน เมื่ออายุได้11ปี

อ้างอิง[แก้]

  • โฮโงะคู, 2555, ปฏิวัติมนุษย์ใหม่, วารสารสร้างคุณค่า, ปีที่ 27, ฉบับที่ 315, หน้า 50
  • Pablo A. Chami, Biography of San Martin, http://www.pachami.com/English/ressanmE.htm, 2012-03-15
  • Immortaxio135
  • Jose de San Martin,https://en.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_de_San_Mart%C3%ADn
  • อนันตชัย จินดาวัฒน์,World History from Stone Age to Globalization,หน้า 399-400


อัตชีวประวัติ[แก้]

หนังสืออ่านเพิ่ม[แก้]

  • Documentos para la historia del Libertador General San Martín [Documents for the history of Liberator General San Martín] (ใน Spanish). Buenos Aires: Instituto Nacional Sanmartiniano and Museo Histórico Nacional. 1953. 
  • Crow, John (17 January 1992). The Epic of Latin America. Berkeley, California: University of California Press. ISBN 978-0-520-07723-2. 
  • Dellepiane, Carlos (1965). Historia militar del Perú [Military history of Peru] (ใน Spanish). Buenos Aires: Círculo Militar. 
  • Espíndola, Adolfo (1962). San Martín en el Ejército Español en la península [San Martín in the Spanish Army in the peninsula] (ใน Spanish). Buenos Aires: Comisión Nacional Ejecutiva del 150 Aniversario de la Revolución de Mayo. 
  • Harvey, Robert (2000). Liberators: Latin America's Struggle For Independence. New York: The Overlook Press, Peter Mayer Publishers. ISBN 978-1-58567-072-7. 
  • Higgins, James (2014). The Emancipation of Peru: British Eyewitness Accounts. Online at https://sites.google.com/site/jhemanperu
  • Levene, Ricardo (1936). Historia de la Nación Argentina [History of the Argentine Nation] (ใน Spanish). Buenos Aires: Editorial El Ateneo. 
  • Montes i Bradley, Ricardo Ernesto (1952). El agricultor José de San Martín [The farmer José de San Martín] (ใน Spanish). Mexico: Editorial Perspectivas. 
ก่อนหน้า โฮเซ เด ซาน มาร์ติน ถัดไป