โทนี เบนน์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
Wikidata-logo.svg โทนี เบนน์
โทนี เบนน์: imago
เกิด: 3 เมษายน 1925; Marylebone
เสียชีวิต: 14 มีนาคม 2014; ลอนดอน
ประเทศ: สหราชอาณาจักร, สหราชอาณาจักรเกรตบริเตนและไอร์แลนด์

ข้อมูลอย่างเป็นทางการ

ตำแหน่ง: รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุทธศาสตร์ธุรกิจ พลังงานและอุตสาหกรรม, Minister of Technology, Postmaster General of the United Kingdom, Secretary of State for Energy, Member of the Privy Council of the United Kingdom, Member of the 52nd Parliament of the United Kingdom, Member of the 51st Parliament of the United Kingdom, Member of the 50th Parliament of the United Kingdom, Member of the 49th Parliament of the United Kingdom, Member of the 48th Parliament of the United Kingdom, Member of the 47th Parliament of the United Kingdom, Member of the 46th Parliament of the United Kingdom, Member of the 45th Parliament of the United Kingdom, Member of the 44th Parliament of the United Kingdom, Member of the 43rd Parliament of the United Kingdom, Member of the 42nd Parliament of the United Kingdom, Member of the 42nd Parliament of the United Kingdom, Member of the 42nd Parliament of the United Kingdom, Member of the 41st Parliament of the United Kingdom, Member of the 40th Parliament of the United Kingdom, Member of the 39th Parliament of the United Kingdom
อาชีพ: นักการเมือง, autobiographer, diarist

สมาคม

ครอบครัว

บิดา-มารดา: William Wedgwood Benn, 1st Viscount Stansgate; Margaret Wedgwood Benn
คู่สมรส: Caroline Benn
บุตร: Melissa Benn, Hilary Benn, Stephen Benn, 3rd Viscount Stansgate

แอนโทนี เนลล์ เวดก์วูด เบนน์ (3 เมษายน ค.ศ.  1925 – 14 มีนาคม ค.ศ. 2014) ชื่อเดิมที่รู้จักกันคือ แอนโทนี เวดก์วูด เบนน์ แต่ภายหลังเรียกว่า โทนี เบนน์ เป็นนักการเมือง, นักเขียน และอนุทินชาวอังกฤษ[1] เป็นสมาชิกรัฐสภาอังกฤษ ด้วยวัย 47 ปี ระหว่างปี ค.ศ. 1950 จนถึงการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2544 และเป็นคณะรัฐมนตรีพรรคแรงงานของฮาโรลด์ วิลสัน และเจมส์ คัลลาฮาน ในคริสตทศวรรษที่ 1960 และ 1970

อ้างอิง[แก้]

  1. "Moderate":
    • White, Michael (14 March 2014). "Tony Benn: the establishment insider turned leftwing outsider". The Guardian. สืบค้นเมื่อ 4 May 2016.Key proponent of democratic socialism:

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

ตามวัน

อื่นๆ