แบดเจอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แบดเจอร์
แบดเจอร์ยุโรป (Meles meles)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร: Animalia
ไฟลัม: Chordata
ชั้น: Mammalia
อันดับ: Carnivora
อันดับย่อย: Caniformia
วงศ์ใหญ่: Musteloidea
วงศ์: Mustelidae
วงศ์ย่อย: Melinae

Mellivorinae
Taxidiinae

สกุล
การกระจายพันธุ์ของแบดเจอร์ชนิดต่าง ๆ ทั่วโลก

แบดเจอร์ (อังกฤษ: Badger) เป็นชื่อสามัญของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิด ในอันดับสัตว์กินเนื้อที่อยู่ในวงศ์เพียงพอน (Mustelidae) แบ่งออกได้เป็น 3 วงศ์ย่อย 4 สกุล (ดูในตาราง-แต่โดยมากแล้วจะหมายถึง แบดเจอร์ยุโรป ที่จะอยู่ในวงศ์ย่อย Melinae)[1][2]

ลักษณะ[แก้]

โดยทั่วไปแล้ว แบดเจอร์มีตัวขนาดค่อนข้างเล็กและอ้วน มีขาที่สั้น เหมาะสำหรับการขุดเป็นอย่างดี ใบหูมีขนาดเล็ก หางมีความยาวมาก หางของแบดเจอร์สามารถยาวถึง 18 ถึง 20 นิ้ว (46-51 เซนติเมตร) หรือขึ้นอยู่กับอายุ มีลายแถบเป็นการเตือนให้สัตว์ชนิดอื่น ๆ ได้รู้ว่า เป็นสัตว์ที่แข็งแรง ดุร้าย และพร้อมที่จะปกป้องตัวเองได้ทุกเมื่อ ในการสื่อสารกับพวกเดียวกัน แบดเจอร์จะสร้างกลิ่นฉุนขึ้นมาจากต่อมที่อยู่ใต้หาง กลิ่นนี้ใช้สำหรับการปักปันอาณาเขตและสร้างสัญลักษณ์เฉพาะของครอบครัว แบดเจอร์แต่ละตัวจะมีกลิ่นเฉพาะของตัวเอง และยังมีกลิ่นเฉพาะกลุ่ม ซึ่งเกิดจากการแลกเปลี่ยนกลิ่นซึ่งกันและกันอย่างต่อเนื่อง แบดเจอร์โตเต็มวัยที่ใช้เวลาอยู่นอกโพรงนาน จนกลิ่นเฉพาะกลุ่มจางหายไปก็เสี่ยงต่อการถูกปฏิเสธ แบดเจอร์สามารถสร้างเสียงที่แตกต่างกันถึง 16 เสียง[3]

การอยู่อาศัย[แก้]

ถิ่นที่อยู่อาศัย[แก้]

แบดเจอร์ จะอาศัยอยู่ในโพรงซึ่งขุดเองด้วยกรงเล็บตีน จากการค้นพบโพรงที่มีขนาดใหญ่มากที่สุดที่มีการค้นพบเทียบเคียงได้กับคฤหาสน์เบล็นไฮม์ โดยมีทางเข้าถึง 130 รู มีห้องถึง 50 ห้อง และมีอุโมงค์ทางเดินที่ทอดยาวถึง 800 เมตร แบดเจอร์นั้นกระจายอยู่ทั่วโลก แบ่งกันไปตามแต่สกุลและชนิด (แบดเจอร์ที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์และจีนตอนใต้ มีชื่อเรียกว่า หมาหริ่ง หรือหมาหรึ่ง จัดอยู่ในสกุล Melogale)[4]

อาหาร[แก้]

แบดเจอร์ส่วนใหญ่จะกินหนอนผลไม้ที่ฉ่ำน้ำเป็นอาหารหลักและนั่นทำให้แบดเจอร์แทบไม่ต้องกินน้ำเลย ในกรณีจำเป็นพวกจะกินหนูตัวเล็ก ๆ, หนูนา, คางคก, ตัวต่อ, แมลงปีกแข็ง และเม่นแคระหรือกระทั่งพืชพรรณธัญญาหาร หากินในเวลากลางคืน

พฤติกรรม[แก้]

แบดเจอร์ สามารถใช้อุ้งเท้าทำลายจอมปลวก, เล้าไก่ สามารถต่อสู้กับสัตว์ขนาดใหญ่กว่า เช่น ไฮยีนา, สิงโต, เสือ, เต่าบก, เม่น, จระเข้, หมี หรือแม้แต่งูพิษได้[3]

อ้างอิง[แก้]

  1. Anjali Goswami; Anthony Friscia (30 September 2010). Carnivoran Evolution: New Views on Phylogeny, Form and Function. Cambridge University Press. p. 30. ISBN 978-0-521-73586-5.
  2. Ernest G. Neal, C. L. Cheeseman (1996) Badgers, p. 2, T. & A.D. Poyser ISBN 0-85661-082-8
  3. 3.0 3.1 แบดเจอร์ สังคมชั้นสูงในป่าใหญ่
  4. หมาหริ่ง โดย จารุจินต์ นภีตะภัฏ

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]