ข้ามไปเนื้อหา

เศรษฐกิจแบบผสม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เศรษฐกิจแบบผสม (อังกฤษ: Mixed economy) เป็นระบบเศรษฐกิจที่รวมทั้งองค์ประกอบที่เกี่ยวข้องกับทุนนิยม เช่น ธุรกิจส่วนตัว และกับสังคมนิยม เช่น บริการของรัฐบาลที่เป็นบริการสาธารณะ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เศรษฐกิจแบบผสมอาจถูกจำกัดความได้หลากหลายว่าเป็นระบบเศรษฐกิจที่ผสมผสานองค์ประกอบของระบบเศรษฐกิจแบบตลาดเข้ากับองค์ประกอบของระบบเศรษฐกิจแบบวางแผน[1] การใช้ตลาดร่วมกับการแทรกแซงของรัฐ[2] หรือวิสาหกิจเอกชนร่วมกับวิสาหกิจสาธารณะ[3][4] จุดร่วมของเศรษฐกิจแบบผสมทั้งหมดคือการรวมกันของหลักการตลาดเสรีและหลักการของสังคมนิยม[5] อีกทางเลือกหนึ่ง เศรษฐกิจแบบผสมสามารถหมายถึงระยะเปลี่ยนผ่านแบบลัทธิแก้ (reformist) ไปสู่เศรษฐกิจแบบสังคมนิยม ที่อนุญาตให้วิสาหกิจเอกชนและการทำสัญญาจ้างมีบทบาทสำคัญภายในกรอบงานทางเศรษฐกิจหลักที่เป็นการครอบครองโดยสาธารณะ ซึ่งสามารถขยายไปถึงระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนประเภทโซเวียตที่ได้รับการปฏิรูปเพื่อรวมบทบาทของตลาดที่มากขึ้นในการจัดสรรปัจจัยการผลิต[5]

แนวคิดเบื้องหลังเศรษฐกิจแบบผสม ตามที่สนับสนุนโดย จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ และคนอื่น ๆ อีกหลายคน ไม่ใช่เพื่อละทิ้งรูปแบบการผลิตแบบทุนนิยม แต่เพื่อรักษาอิทธิพลหลักของกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลและการควบคุมปัจจัยการผลิต โดยมีวิสาหกิจที่แสวงหาผลกำไรและการสะสมทุนเป็นแรงขับเคลื่อนพื้นฐาน ความแตกต่างจากระบบทุนนิยมแบบ ปล่อยให้ทำไป (laissez-faire) คือตลาดจะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมโดยกฎระเบียบในระดับที่แตกต่างกัน และรัฐบาลใช้อิทธิพลทางเศรษฐศาสตร์มหภาคทางอ้อมผ่านนโยบายการคลังและนโยบายการเงิน โดยมีมุมมองเพื่อต่อต้านประวัติศาสตร์ของทุนนิยมในเรื่องวงจรความรุ่งเรืองและตกต่ำ (boom and bust), การว่างงาน และความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ[6] ในกรอบงานนี้ สาธารณูปโภคและบริการที่จำเป็นในระดับต่าง ๆ จะถูกจัดหาโดยรัฐบาล โดยกิจกรรมของรัฐจะเป็นผู้จัดหาสินค้าสาธารณะและความต้องการขั้นพื้นฐานของพลเมือง รวมถึงการศึกษา, การสาธารณสุข, โครงสร้างพื้นฐานทางกายภาพ และการจัดการที่ดินสาธารณะ[7] ซึ่งแตกต่างจากทุนนิยมแบบ ปล่อยให้ทำไป ที่กิจกรรมของรัฐถูกจำกัดอยู่เพียงการรักษาความสงบเรียบร้อยและความปลอดภัย และการจัดหาสินค้าและบริการสาธารณะบางอย่าง ตลอดจนกรอบกฎหมายเพื่อปกป้องสิทธิในทรัพย์สินและการบังคับใช้สัญญาจ้าง[8][9]

ในการอ้างอิงถึงรูปแบบทางเศรษฐกิจของยุโรปตะวันตกตามที่สนับสนุนโดยกลุ่มอนุรักษนิยม (พรรคคริสเตียนเดโมแครต), กลุ่มเสรีนิยม (เสรีนิยมทางสังคม) และกลุ่มสังคมนิยม (นักประชาธิปไตยสังคมนิยม – ประชาธิปไตยสังคมนิยมถูกสร้างขึ้นจากการผสมผสานระหว่างสังคมนิยมและประชาธิปไตยแบบเสรีนิยม)[10] ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความตกลงหลังสงคราม[11] ในทางปฏิบัติเศรษฐกิจแบบผสมคือรูปแบบหนึ่งของทุนนิยมที่อุตสาหกรรมส่วนใหญ่เป็นเจ้าของโดยเอกชน แต่มีสาธารณูปโภคและบริการที่จำเป็นจำนวนหนึ่งอยู่ภายใต้การเป็นเจ้าของโดยสาธารณะ[12] โดยปกติจะอยู่ที่ประมาณ 15 ถึง 20 เปอร์เซ็นต์[13]

ในยุคหลังสงคราม ประชาธิปไตยสังคมนิยมในยุโรปตะวันตกเริ่มมีความเกี่ยวข้องกับรูปแบบทางเศรษฐกิจนี้[14] ในฐานะอุดมคติทางเศรษฐกิจ เศรษฐกิจแบบผสมได้รับการสนับสนุนจากผู้คนที่มีความเชื่อมั่นทางการเมืองที่หลากหลาย โดยเฉพาะนักประชาธิปไตยสังคมนิยม[15] รัฐสวัสดิการแบบทุนนิยมร่วมสมัยถูกอธิบายว่าเป็นประเภทหนึ่งของเศรษฐกิจแบบผสมในแง่ของการแทรกแซงโดยรัฐ ตรงข้ามกับการผสมผสานระหว่างการวางแผนและตลาด เนื่องจากการวางแผนเศรษฐกิจไม่ใช่คุณลักษณะหลักหรือองค์ประกอบสำคัญของรัฐสวัสดิการ[16]

แหล่งที่มาและหมายเหตุ

[แก้]
  1. Gorman, Tom. The Complete Idiot's Guide to Economics, Alpha Books (2003), p. 9.
  2. Schiller, Bradley. The Micro Economy Today, McGraw-Hill/Irwin, 2010, p. 15.
  3. Stilwell, Frank J. B. (2006). Political Economy: The Contest of Economic Ideas (2 ed.). Oxford University Press. ISBN 9780195551273. สืบค้นเมื่อ 12 November 2018.
  4. Hendricks, Jean and Gaoreth D. Myles. Intermediate Public Economics, The MIT Press, 2006, p. 4
  5. 1 2 Young, Greg. "Mixed Economy". Encyclopædia Britannica Online. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2025-02-14. สืบค้นเมื่อ 30 December 2021.
  6. Pollin, Robert (2007). "Resurrection of the Rentier" (July–August). In New Left Review (46): 141–142.
  7. Rees, Merlyn (1973). The Public Sector in the Mixed Economy. Bratsford. p. 240. ISBN 978-0713413724.
  8. "Laissez-faire". Encyclopædia Britannica Online. 2 March 2021. Retrieved 14 October 2022.
  9. Wu, Yu-Shan (1995). Comparative Economic Transformations: Mainland China, Hungary, the Soviet Union, and Taiwan. Stanford University Press. p. 8.
  10. "social democracy". Encyclopedia Britannica (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 30 October 2021.
  11. "Mixed economy". Britannica.com. สืบค้นเมื่อ 5 February 2022.
  12. Miller, David (1998). "Social Democracy". In Craig, Edward (ed.). Routledge Encyclopedia of Philosophy. 8. Routledge.
  13. Batson, Andrew (March 2017). "The State of the State Sector". Gavekal Dragonomics. p. 4. Retrieved 19 August 2020.
  14. Craig, Edward (June 1998). Routledge Encyclopedia of Philosophy, Volume 8. Routledge. p. 827.
  15. "Social democracy". Jason P. Abbot. Routledge Encyclopedia of International Political Economy. Ed. R. J. Barry Jones. Taylor & Francis, 2001. 1410
  16. O'Hara, Phillip Anthony, บ.ก. (1999). "Welfare state". Encyclopedia of Political Economy. Routledge. p. 1247.

ข้อมูล

[แก้]

อ่านเพิ่ม

[แก้]
  • Buchanan, James M. (1986) Liberty, Market and State: Political Economy in the 1980s New York University Press.
  • Buckwitz, George D. (1991) America’s Welfare State: From Roosevelt to Reagan. The Johns Hopkins University Press.
  • Derthick, Martha and Paul J. Quirk (1985) The Politics of Deregulation. Washington, D.C.: The Brookings Institution.
  • Gross, Kyle B. (1991) The Politics of State Expansion: War, State and Society in Twentieth-Century Britain. New York: Routledge.
  • Rosin, Kirk (1992). "Economic theory and the welfare state: a survey and interpretation". Journal of Economic Literature. 30 (2): 741–803. A review essay looking at the economics literature.
  • Sanford Ikeda (1997). Dynamics of the Mixed Economy: Toward a Theory of Interventionism. London: Routledge.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]