เวเนรา 3

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เวเนรา 3
1966 CPA 3379.jpg
ประเภทภารกิจยานที่บินผ่านชั้นบรรยากาศดาวศุกร์
ผู้ประกอบการOKB-1
COSPAR ID1965-092A
SATCAT no.1733
ระยะภารกิจ105 วัน
ข้อมูลยานอวกาศ
ยานอวกาศ3MV-3 No.1
ผู้ผลิตลาโวชกิน
มวลตอนปล่อยจรวด960 กก. (2,100 ปอนด์)
มวลตอนลงจอด377 กก. (830 ปอนด์)
ขนาดแม่แบบ:Convert/x/AonSoff (แม่แบบ:Convert/x/AonSoff)
เริ่มต้นภารกิจ
วันปล่อย16 November 1965, 04:19 (1965-11-16UTC04:19Z) UTC
จรวดนำส่งMolniya M
ฐานปล่อยBaikonur 31/6
ลักษณะวงโคจร
ระบบอ้างอิงแถบเฮลิโอเซนตริก
ระยะใกล้สุด0.68 AU
ระยะไกลสุด0.99 AU
อินคลิเนชั่น4.29°
คาบการโคจร277 วัน
ปะทะ ดาวศุกร์ (ลงจอดล้มเหลว)
วันที่ปะทะ1 มีนาคม ค.ศ.1966
ตำแหน่งปะทะ20°N 80°E / 20°N 80°E / 20; 80

เวเนรา 3 (รัสเซีย: Венера-3) เป็นยานอวกาศที่ถูกสร้างและปล่อยขึ้นสู่อวกาศโดยสหภาพโซเวียต เพื่อไปสำรวจพื้นผิวของดาวศุกร์ โดยถูกปล่อยเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 จาก Baikonur คาซัคสถาน

ภารกิจของยานอวกาศนี้เพื่อลงจอดบนพื้นผิวของดาวศุกร์ [1][2] โดยลำตัวมีระบบวิทยุสื่อสาร เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ แหล่งพลังงานไฟฟ้าและมีตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียต

ยานอวกาศดังกล่าวลงสู่ดาวศุกร์ด้วยการชนกระแทก เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2509 และกลายเป็นยานอวกาศลำแรกที่ลงจอดบนพื้นผิวของดาวเคราะห์ดวงอื่น ด้านที่ตกนั้นเป็นดาวมืดของดาวศุกร์ ซึ่งพิกัดการลงจอดกระแทกน่าจะอยู่ที่พิกัด -20° to 20° N, 60° to 80° E อย่างไรก็ตาม ระบบสื่อสารของยานได้ล้มเหลวก่อนที่จะมีการส่งข้อมูลใด ๆ กลับมายังโลก[3][4]

เนื่องจากดาวศุกร์ มีอุณหภูมิประมาณ 500 องศาเซลเซียส ตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน ทำให้การลงจอดของยานสำรวจเวเนรารุ่นต่อๆไป ก็ยังเป็นอุปสรรค จนกระทั่ง เวเนร่า 7 ที่ลำตัวของยานเป็นไททาเนี่ยม สามารถลงจอดที่พื้นผิวอย่างนุ่มนวลได้สำเร็จเป็นลำแรกและส่งข้อมูลกลับมายังโลกได้ 23 นาที

อ้างอิง[แก้]

  1. Mark Wade, Venera 3MV-3, Austronautix.com. Retrieved 3 April 2018.
  2. Gunter Krebs, Venera 3 (3MV-3 #1), Gunther's Space Page. Retrieved 3 April 2018.
  3. David Leverington (2000). New cosmic horizons. Cambridge University Press. p. 74. ISBN 0-521-65833-0.
  4. "Venera 3". NASA.