เจ็ดพิชัยสงครามคลาสสิกของจีน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

เจ็ดพิชัยสงครามคลาสสิก (อักษรจีน: 武經七書) ของจีน คือตำราพิชัยสงครามสำคัญเจ็ดฉบับของชาวจีนโบราณ ตำราเจ็ดพิชัยสงครามนี้ถูกประกาศใช้ครั้งแรกในก่อน คริสต์ศตวรรษที่ 11 หรือ 3,118 ปีก่อน และได้รวมเข้าไว้ในสารานุกรมการทหารในสมัยราชวงศ์ซ่ง[1] สำหรับขุนนางฝ่ายกลาโหมของจีนโบราณ การเรียนรู้ถึงพิชัยสงครามทั้งเจ็ดบางส่วนหนือทั้งหมดนั้น จำเป็นต่อการสอบเลื่อนขั้น เช่นเดียวกับการที่ขุนนางฝ่ายพลเรือนทั้งหมดจะต้องเรียนรู้ในวิถีแห่งเต๋า พิชัยสงครามทั้งเจ็ดนี้ได้ถูกนำมาเรียบเรียง วิเคราะห์และวิจารณ์ใหม่หลายครั้ง โดยนักวิชาการหลายท่านตลอดช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา ทั้งในโลกตะวันตกและตะวันออก อย่างไรก็ตามจักรพรรดิคังซีกลับทรงมองว่าพิชัยสงครามทั้งเจ็ดนี้เป็นเรื่อง "ไร้สาระ" บรรดาสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนในช่วงสงครามกลางเมืองของจีนต่างก็ศึกษาในพิชัยสงครามทั้งเจ็ด[1] เช่นเดียวกับที่นักพิชัยสงครามยุโรปและอเมริกาที่ต่างก็ศึกษาในพิชัยสงครามนี้เช่นกัน[1]

รายชื่อ[แก้]

ตามรายชื่อพิชัยสงครามที่ระบุในหนังสือของ Ralph D. Sawyer และ Mei-chün Sawyer, ผู้เขียนตำราแปลรุ่นล่าสุดของเจ็ดพิชัยสงคราม เจ็ดพิชัยสงครามนั้นมีดังนี้[2]:

เจ็ดพิชัยสงครามคลาสสิกของจีนนี้ ไม่มีหนังสือแปลเป็นภาษาอังกฤษรุ่นอื่นนอกเหนือไปจากหนังสือของ Ralph D. Sawyer และ Mei-chün Sawyer แต่ในพิชัยสงครามแต่ละฉบับใน เจ็ดพิชัยสงครามนี้ ได้รับการแปลหลายต่อหลายครั้งแล้ว โดยเฉพาะตำราพิชัยสงครามของซุนวู

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 Van de Ven, Hans J. (2000). Warfare in Chinese History. BRILL. p. 7. ISBN 9004117741.
  2. Sawyer, Ralph D. (1993). The Seven Military Classics of Ancient China. Westview Press. ISBN 0813312280. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]