หุบเขากาฐมาณฑุ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
หุบเขากาฐมาณฑุ *
IMG 0483 Kathmandu Pashupatinath.jpg
ประเทศ กาฐมาณฑุ  เนปาล
ประเภท มรดกโลกทางวัฒนธรรม
เกณฑ์พิจารณา (iii) (iv) (vi)
ประวัติการขึ้นทะเบียน
ขึ้นทะเบียน 2522 (คณะกรรมการสมัยที่ 3)

หุบเขากาฐมาณฑุ คือแหล่งมรดกโลกของประเทศเนปาล โดยมรดกทางวัฒนธรรมของหุบเขากาฐมาณฑุแบ่งออกเป็น อนุสรณ์สถานและอาคารต่าง ๆ รวม ๗ กลุ่มด้วยกัน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำเร็จอย่างสูงทางประวัติศาสตร์และศิลปะ ที่ทำให้หุบเขากาฐมาณฑุมีชื่อเสียงในโลก

มรดกโลกทั้ง ๗ แห่ง ได้แก่

- จตุรัสเดอร์บาร์ (Durbar) แห่งพระราชวังหนุมานโธกา (Hanuman Dhoka) (กาฐมาณฑุ)

- ปาทาน (Patan)

- ภัคตปุระ (Bhaktapur)

- เจดีย์พุทธสวยัมภู (Swayambhu)

- เจดีย์โพธินาถ (Bauddhanath)

- วัดฮินดูปศุปฏิ (Pashupati)

- วัดชานกูนารายัน (Changu Narayan)

มรดกโลก[แก้]

หุบเขากาฐมาณฑุได้รับขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2522 ที่ประเทศอียิปต์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้

  • (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
  • (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
  • (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

อ้างอิง[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 27°42′14″N 85°18′32″E / 27.704°N 85.309°E / 27.704; 85.309