หลิว เชียน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
หลิว เชียน
(劉謙)
หลิว เชียน.jpg
เกิด 25 มิถุนายน ค.ศ. 1976 (41 ปี)
เกาสง ประเทศไต้หวัน
อาชีพ นักมายากล
ส่วนสูง 1.73 ม.
น้ำหนัก 65 กก.
เว็บไซต์ LuChen Magic
"มายากล - มันช่างเป็นปรากฏการณ์ทางจิตวิทยาที่น่าตื่นตาตื่นใจ"
หลิว เชียน[1]

หลิว "หลุยส์" เชียน (อักษรจีน: 劉謙; อังกฤษ: Lu "Louis" Chen) เกิดวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1976 เป็นนักมายากลชาวไต้หวัน และเป็นนักมายากลชาวไต้หวันเพียงคนเดียวที่ได้แสดงความสามารถในเมจิคแคสเซิลของฮอลลีวูด โดยเป็นที่รู้จักกันในฐานะนักมายากลที่มีชื่อเสียงที่สุดของไต้หวัน[1] เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยซูโจว ในสาขาวรรณคดีญี่ปุ่น[2]

หลิว เชียน ได้ปรากฏตัวในหลายประเทศ กับการแสดงในญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, ยุโรป และสหรัฐอเมริกา[2] เขาปรากฏตัวสู่สายตาสาธารณชนครั้งแรกที่ประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ใน ค.ศ. 2009 ตลอดช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิประจำปีของซีซีทีวี ด้วยการแสดงมายากลที่แบ่งออกเป็นสามส่วน[3] ซึ่งรวมถึง กลเคลื่อนย้ายวัตถุ เนรมิตให้แหวนหมั้นเข้าไปอยู่ในไข่ของจริง[4] และแขกผู้ชมต่างได้รับเชิญให้ลองมายากลระดับพื้นฐานภายหลังจากการแสดงได้สิ้นสุดลง[5]

เขาได้รับรางวัลระดับนานาชาติหลายรายการ รวมถึงรางวัลที่มีชื่อเสียงอย่าง "นีล ฟอสเตอร์/บิล แบร์ด สำหรับความเป็นเลิศในการจัดแสดง" ซึ่งมอบให้เป็นประจำทุกปีโดย วิทยาลัยมายากลชาเวซ[5][6]

ชีวิตช่วงต้นและอาชีพมายากล[แก้]

หลิว เชียน เริ่มสนใจมายากลเมื่ออายุได้ 7 ปี เมื่อเขาได้ไปพบกับร้านมายากลแห่งหนึ่งในขณะไปเที่ยวซื้อของกับป้าของเขา[2] เขาได้เข้าไปแล้วเห็นเจ้าของร้านทำให้เหรียญหายไป และเมื่อประจันหน้ากัน เจ้าของร้านก็ได้อมยิ้มแล้วนำมันออกมาจากหลังหูของเขา[7] จากนั้น เขาได้เริ่มทำงานในการใช้ทักษะด้านมายากลของเขา และเมื่ออายุได้ 12 ปี เขาก็ชนะการประกวดมายากลระดับเยาวชนในไต้หวัน ซึ่งได้รับการตัดสินโดยนักมายากลระดับโลกที่มีชื่อว่า เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ ในการสัมภาษณ์ หลิว เชียน กล่าวว่า "ชัยชนะนี้มีความหมายที่ลึกซึ้งสำหรับผม มันได้กระตุ้นให้ผมสานต่อความฝันด้านการแสดงมายากล มันได้แสดงให้เห็นว่าในความพยายามนี้ สามารถนำพาให้ไปสู่ความสำเร็จได้ในที่สุด"[2]

แม้กระนี้ หลิว เชียน ก็ไม่ได้คาดหวังที่จะเป็นนักมายากลระดับอาชีพ เขาแทนที่มันด้วยการเลือกเรียนภาษาญี่ปุ่นที่มหาวิทยาลัยซูโจว ในขณะที่ใช้เวลาว่างของเขาฝึกมายากลระดับสมัครเล่น เขาล้มเหลวในการหางานทำภายหลังจากสำเร็จการศึกษา สถานการณ์บังคับให้เขาต้องประกอบอาชีพด้านมายากล ใน ค.ศ. 2001 หลิว เชียน ได้ขยายการแสดงของเขาออกสู่ทางโทรทัศน์ โดยเริ่มต้นการแสดงที่มีชื่อว่า "เมจิคสตาร์" และได้กลายมาเป็นการแสดงของสตาร์ไชนีสแชนแนลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดอย่างรวดเร็ว ใน ค.ศ. 2003 เขาเลือกใช้งานสัมนามายากลนานาชาติเป็นสถานที่แรก[2] ตั้งแต่ ค.ศ. 2007 ถึง ค.ศ. 2009 หลิว เชียน ได้ร่วมดำเนินการและร่วมการตัดสินด้านมายากลในรายการวาไรตี้โชว์ยอดนิยมของไต้หวันซึ่งนำเสนอโดย จาง เฟย ที่มีชื่อว่า วาไรตี้บิ๊กบราเธอร์

แผนที่เขาต้องการแสดงมายากลในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่[2] ได้บรรลุผลเมื่อเขาจัดแสดงชุด "เมจิคแฮนด์" ในรายการซีซีทีวีนิวเยียร์สกาลา 2009 [3] ซึ่งปรากฏต่อหน้าผู้ชมในรายการสดรวมถึงผู้ชมอีกหนึ่งพันล้านคนที่ชมรายการถ่ายทอดผ่านทางโทรทัศน์[8] การแสดงของเขาถือได้ว่าเป็นการแสดงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดเป็นอันดับสองของคืนนั้น ซึ่งเป็นรองเพียงการแสดงตลกของ จ้าว เบิ่นฉาน เท่านั้น[9] ภายหลังจากเขาจัดการแสดงในซีซีทีวีนิวเยียร์สกาลาแล้ว เขาก็ได้สร้างชื่อเสียงไปทั่วผืนแผ่นดินใหญ่ รวมไปถึงทางช่องโทรทัศน์ในหลายจังหวัด (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทีวีเจียงซู, เซี่ยงไฮ้มีเดียกรุ๊ป และ หูหนานทีวี) โดยมีการเชิญให้เขาจัดการแสดง ซึ่งเขายังได้ร่วมการแสดงโฆษณาทางโทรทัศน์ของจีนแผ่นดินใหญ่หลายรายการตลอดปี 2009 อันเป็นผลมาจากความนิยมและชื่อเสียงของตัวเขาเอง เขาได้รับคำเชิญและจัดการแสดงอีกครั้งในหนึ่งปีหลังจากนั้นในรายการ ซีซีทีวีนิวเยียร์สกาลา 2010 กับ ซีซีทีวีแลนเทิร์นเฟสติวอลสกาลา 2010 [10] ความสำเร็จนี้ถือเป็นหนึ่งในความสำเร็จที่โดดเด่นที่สุดของเขา ตลอดจนที่ผ่านมาเขายังมีภาพถ่ายที่สร้างชื่อเสียงและความนิยมนับแต่นั้นเรื่อยมา

หลังจากการเปิดตัวครั้งแรกของเขาที่ประเทศจีนแผ่นดินใหญ่แล้ว เขาก็มักปรากฏตัวที่ประเทศจีนแผ่นดินใหญ่กับประเทศญี่ปุ่นเพื่อจัดการแสดง ใน ค.ศ. 2010 เขาได้รับรางวัลเมอร์ลินอะวอร์ด ซึ่งเป็นรางวัลรายการที่ 26 สำหรับอาชีพมายากลของเขา ใน ค.ศ. 2011 หลิว เชียนได้กลายมาเป็นนักมายากลชาวเอเชียคนแรกที่มีเวทีแสดงมายากลเป็นของเขาเองที่ลาสเวกัส และเป็นชาวจีนคนแรกที่ได้รับการตีพิมพ์ถึงตัวเขาในนิตยสารอเมริกันเมจิค มาถึงวันนี้ หลายคนต่างเห็นว่า หลิว เชียน จะเป็น เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ แห่งเอเชียเนื่องด้วยชื่อเสียงและการได้รับความนิยมอย่างสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชีย

รางวัลและความสำเร็จ[แก้]

  • นีล ฟอสเตอร์/บิล แบร์ด อะวอร์ด สำหรับความเป็นเลิศในการจัดแสดง (วิทยาลัยมายากลชาเวซ)[2][11]
  • เบสท์แพรคทิซอะวอร์ด (ชมรมนักมายากลอเมริกัน)[11]
  • การประกวดมายากลระดับเยาวชนในไต้หวัน (อันดับ 1) โดยได้รับรางวัลที่เสนอขึ้นเองโดย เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์
  • เมอร์ลินอะวอร์ด 2010 (IMS, อินเตอร์เนชันแนลเมจิคเชียนโซไซตี้)

สื่อสิ่งพิมพ์[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Huang, Kaya. "The Magical World of Lu Chen". Taiwan Panorama. http://www.sinorama.com.tw/en/show_issue.php?id=2007119611078e.txt&table=2&h1=People&h2=. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-28. 
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 Fei, He (2008-10-24). "China's Top Magician Liu Qian". CriEnglish. http://english.cri.cn/4406/2008/10/24/1141s417732.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-28. 
  3. 3.0 3.1 "Magic Hands". China Central Television. http://www.cctv.com/english/special/2009yearofox/20090127/101967.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-28. 
  4. "網友拆解春晚魔術 揭秘宋祖英如何「場上換裝」" (ในภาษาChinese). 2009-01-29. http://ent.ifeng.com/movie/news/mainland/200901/0129_1845_986045.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-28. 
  5. 5.0 5.1 "魔術師劉謙揭秘春晚:藝人沒酬勞 還是乖乖去" (ในภาษาChinese). Ent163. 2009-01-28. http://ent.163.com/09/0128/11/50O9I6V700031H2L.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-28. 
  6. "寶島魔術師劉謙做客新浪聊春晚 每一次都像戰場" (ในภาษาChinese). Sina. http://ent.sina.com.cn/v/m/2009-01-21/15162352435.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-28. 
  7. "Magic in the Streets". 綜藝大哥大.
  8. Qian, Liu (2009-01-24). "CCTV Spring Festival Evening Show". Liu Qian's Blog. http://www.wretch.cc/blog/luchenmagic/20877076&prev=_t&usg=ALkJrhhP0oW3wVWuq_rXxl7r_y1Gqca3ZQ. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-27. 
  9. "央視春晚人氣調查本山居首 小瀋陽成最大黑馬" (ในภาษาChinese). China.cn. 2009-01-27. http://www.china.com.cn/info/txt/2009-01/27/content_17191355.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-28. 
  10. "Magic". CCTV. http://english.cctv.com/program/cultureexpress/20100213/103131.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-02-13. 
  11. 11.0 11.1 "Liu Quan profile" (ในภาษาChinese). Baidu. http://baike.baidu.com/view/71919.html?fromTaglist. เรียกข้อมูลเมื่อ 2009-01-28. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]