สีไวโอเลต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สีไวโอเลต
— รหัสสี —
Hex triplet #8F00FF
RGBB (r, g, b) (143, 0, 255)
CMYKH (c, m, y, k) (44%, 100%, 0%, 0%)
HSV (h, s, v) (274°, 100%, 100%)

B: อยู่ในช่วง [0–255]
H: อยู่ในช่วง [0–100]

สีไวโอเลต (อังกฤษ: violet) เป็นสีของแสงอยู่ที่แถบสุดท้ายของสเปกตรัมที่มองเห็นได้ มีความยาวคลื่น 380–420 นาโนเมตร สั้นกว่าสีคราม (indigo) สีไวโอเลตเป็นสีที่อยู่นอกเหนือขอบเขต (gamut) ของปริภูมิสี RGB จึงไม่สามารถผสมในจอคอมพิวเตอร์ออกมาให้ตรงได้ แต่สามารถประมาณได้ว่าอยู่ระหว่างสีน้ำเงินกับสีมาเจนตา ชื่อของสีมีที่มาจากดอกไวโอเลต และใช้แทนชื่อสีเป็นครั้งแรกในภาษาอังกฤษเมื่อ ค.ศ. 1370 [1] ตัวอย่างของวัตถุที่มีสีไวโอเลตเช่น หลอดไฟแบล็กไลต์

ในความหมายที่สอง อาจหมายถึงสีที่เกิดจากการผสมของแสงสีแดงกับแสงสีน้ำเงิน ในกรณีนี้จะให้ผลเป็นสีที่ไม่อยู่ในสเปกตรัมคือสีม่วง ซึ่งสามารถแสดงผลในจอคอมพิวเตอร์ได้

อ้างอิง[แก้]

  1. Maerz and Paul. A Dictionary of Color. New York: 1930, McGraw-Hill. Page 207.

ดูเพิ่ม[แก้]