ราชรัฐแอนติออก

ราชรัฐแอนติออก Principatus Antiochenus (ละติน) Princeté de Antioch (นอร์มัน)
1098–1268
ธงตราอาร์มของปัวตีเย-แอนติออก (นำมาจากตราอาร์ม) ตราอาร์มของปัวตีเย-แอนติออก จนถึง ค.ศ. 1252 ตราอาร์มของปัวตีเย-แอนติออก ตั้งแต่ ค.ศ. 1252
ตราอาร์มที่ระบุเข้ากับราชรัฐแอนทิออก
ราชรัฐแอนติออกระหว่างรัฐอื่น ๆ ในตะวันออกใกล้ใน ค.ศ. 1135
สถานะ	รัฐบริวารของจักรวรรดิไบแซนไทน์ (1138–1153, 1159–1183) รัฐบริวารของราชอาณาจักรซิลิเชีย (1254–1260) รัฐบริวารของจักรวรรดิข่านอิล (1260–1268)
เมืองหลวง	แอนติออก (ปัจจุบันคืออันทักยา จังหวัดฮาทัย ประเทศตุรกี) 36°12′17″N 36°10′54″E
ภาษาทั่วไป	ละตินสมัยกลาง, นอร์มันเก่า, ฝรั่งเศสเก่า, อาร์มีเนีย, แอราเมอิก, กรีก, อาหรับ
ศาสนา	คริสตจักรละติน (ชนชั้นนำและขุนนาง) คริสตจักรตะวันออก อิสลาม (ส่วนใหญ่) ยูดาห์ (ส่วนน้อย)
การปกครอง	ราชาธิปไตยแบบฟิวดัล
เจ้าชายแห่งแอนติออก
• 1098–1111 (องค์แรก)	โบเฮมอนด์ที่ 1
• 1252–1268 (องค์สุดท้าย)	โบเฮมอนด์ที่ 6
ยุคประวัติศาสตร์	สมัยกลางตอนกลาง
• สงครามครูเสดครั้งที่ 1	1098
• ถูกพิชิตโดยรัฐสุลต่านมัมลูกภายใต้การนำของบัยบัรส์	1268
ก่อนหน้า ถัดไป จักรวรรดิเซลจูก รัฐสุลต่านรูม รัฐสุลต่านมัมลูก เอมิเรตคีลิส
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ	ตุรกี ซีเรีย

ราชรัฐแอนติออก (อังกฤษ: Principality of Antioch; ละติน: Principatus Antiochenus; นอร์มัน: Princeté de Antioch) เป็นหนึ่งในรัฐนักรบครูเสดที่สถาปนาในช่วงสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่ง ประกอบด้วยพื้นที่บางส่วนของอานาโตเลีย (ปัจจุบันคือประเทศตุรกี) และซีเรีย ราชรัฐมีขนาดเล็กกว่าเคาน์ตีอิเดสซาหรือราชอาณาจักรเยรูซาเลม มีพื้นที่ตรงประมาณขอบตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยมีชายแดนติดกับเคาน์ตีตริโปลีทางใต้ อิเดสซาทางตะวันออก และจักรวรรดิไบแซนไทน์หรือราชอาณาจักรซิลิเชียทางตะวันตกเฉียงเหนือ ขึ้นอยู่กับช่วงเวลา

ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ราชรัฐนี้มีประชากรประมาณ 20,000 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวอาร์มีเนียและชาวคริสต์นิกายกรีกออร์ทอดอกซ์ มีชาวมุสลิมจำนวนเล็กน้อยอาศัยอยู่นอกเมืองแอนติออก นักรบครูเสดส่วนใหญ่ที่มาตั้งถิ่นฐานที่นี่มีต้นกำเนิดมาจากชาวนอร์มัน โดยเฉพาะจากดัชชีอาปูเลียและคาลาเบรียทางตอนใต้ของอิตาลี เช่นเดียวกับผู้ปกครองคนแรก ๆ ของราชรัฐ ซึ่งมีพลเมืองที่ภักดีอยู่ล้อมรอบ มีประชากรเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิก นอกเหนือจากนักรบครูเสด แม้ว่าเมืองนี้จะอยู่ภายใต้เขตอำนาจของเขตอัครบิดรละตินแห่งแอนติออก ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1100 เขตอัครบิดรนี้ยังคงดำรงอยู่เพียงในนามหลังจากสงครามครูเสด จนกระทั่งถูกยุบเลิกใน ค.ศ. 1964

ประชากรที่ไม่ใช่ละติน

ประชากรพื้นเมืองของอาณาจักรนี้ค่อนข้างหลากหลาย สัดส่วนที่สำคัญคือชาวอาร์มีเนียที่นับถือมีอาฟิไซต์ ซึ่งพบได้ในเมืองแอนติออกและพื้นที่เมืองและชนบทอื่น ๆ จากหลักฐานที่มีอยู่มากมาย มีการเสนอว่าพวกเขาน่าจะเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนมากที่สุด นอกจากนี้ กลุ่มที่เรียกว่าชาว suriani ก็มีความสำคัญเช่นกัน ซึ่งประกอบด้วยชาวคริสต์สองกลุ่ม ได้แก่ ชาวซีรีแอกที่พูดภาษาแอราเมอิก (เรียกอีกอย่างว่า "จาโคไบต์") และชาวเมลไคต์ที่พูดภาษาอาหรับ เมื่อเคาน์ตีอิเดสซาถูกยึดใน ค.ศ. 1144 และบริเวณรอบ ๆ Melitene เริ่มไม่ปลอดภัยมากขึ้น ชาวจาโคไบต์จำนวนมากจึงลี้ภัยไปยังเมืองต่าง ๆ ของราชรัฐ สิ่งนี้ทำให้เกิดการเผยแพร่การเคารพบูชา Mor Barsauma ซึ่งมีการสร้างโบสถ์ขึ้นใน ค.ศ. 1156 โดยผู้บริจาคชาวแฟรงก์สองคน เจ้าอาวาสคนแรกเป็นนักบวชจากอาราม Mor Bar Sauma ซึ่งทางคริสตจีกรมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดด้วย

นอกจากนี้ ยังมีชาวมุสลิมอาศัยอยู่ในเมืองหลวงตรงบริเวณทางใต้ และอาจรวมถึงทางตะวันออกของราชรัฐด้วย พวกเขาปรากฏตัวในเอกสารของเมืองแอนติออกเพียงไม่กี่ครั้ง ทำให้การประมาณจำนวนของพวกเขาเป็นเรื่องยาก ชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ได้แก่ ชาวกรีก (graeci) และชาวยิว

บทอ่านเพิ่มเติม

แหล่งปฐมภูมิ

• Ibn al-Qalanisi, The Damascus Chronicle of the Crusades, trans. H. A. R. Gibb (London, 1932).
• John Kinnamos, Deeds of John and Manuel Comnenus, trans. C. M. Brand (New York, 1976).
• Matthew of Edessa, The Chronicle of Matthew of Edessa, trans. A. E. Dostourian (Lanham, New York, London, 1993).
• Orderic Vitalis, The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis, ed. and trans. M. Chibnall, vols V–VI (Oxford, 1975–1978).
• Walter the Chancellor, Bella Antiochena, ed. H. Hagenmeyer (Innsbruck, 1896)(ในภาษาเยอรมัน).

แหล่งทุติยภูมิ

• Angold M., The Byzantine Empire 1025–1204, 2nd ed. (London, 1997)
• Asbridge, Thomas S. (2000). The creation of the Principality of Antioch : 1098–1130. The Boydell Press. ISBN 978-0851156613. OCLC 920135552.
• Barlow F., The Feudal King of England 1042–1216 (London, 1988)
• Beaumont A. A., "Albert of Aachen and the County of Edessa", The Crusades and other historical essays presented to Dana C. Munro, ed. L. J. Paetow (New York, 1928), pp. 101–138.
• Buck, Andrew D. (2017). The Principality of Antioch and its Frontiers in the Twelfth Century. Woodbridge: Boydell & Brewer. ISBN 978-1783271733.
• Brown, R. A., The Normans (Woolbridge, 1984)
• Bella Antiochena, ed. H.Ferdinandi, Sergio (2017). La Contea Franca di Edessa. Fondazione e Profilo Storico del Primo Principato Crociato nel Levante (1098–1150). Pontificia Università Antonianum – Rome. ISBN 978-88-7257-103-3.
• Edbury, P. W., "Feudal Obligations in the Latin East", Byzantion, vol. 47 (1977), pp. 328–356.
• Edgington, S. B., "From Aachen: A new perspective on relations between the Crusaders and Byzantium, 1095–1120", Medieval History, vol. 4 (1994)
• Hamilton, B., "Ralph of Domfront, patriarch of Antioch (1135–1140)", Nottingham Medieval Studies, vol. 28 (1984), pp. 1–21.
• Harris, Jonathan (2014), Byzantium and the Crusades, Bloomsbury, 2nd ed. ISBN 978-1-78093-767-0
• Hill, J. H., Raymond IV Count of Tolouse (New York, 1962)
• Holt, P. M., The Age of the Crusades (London, 1986)
• Richard, Jean (1999). The Crusades: c. 1071–c. 1291. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-62566-1.
• Runciman, Steven (1951), The History of the Crusades Volume I: The First Crusade and the Foundation of the Kingdom of Jerusalem, Cambridge University Press
• Vryonis, Speros (1971). The Decline of Medieval Hellenism in Asia Minor and the Process of Islamization from the Eleventh through the Fifteenth Century. University of California Press.
• Weltecke, Dorothea (2006). "On the Syriac Orthodox in the Principality of Antioch during the Crusader Period". ใน Ciggaar, Krijna Nelly; Metcalf, David Michael (บ.ก.). East and West in the Medieval Eastern Mediterranean: Antioch from the Byzantine Reconquest Until the End of the Crusader Principality (ภาษาอังกฤษ). Peeters Publishers. pp. 95–124. ISBN 978-90-429-1735-4. สืบค้นเมื่อ 24 February 2024.

แหล่งข้อมูลอื่น

• วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ราชรัฐแอนติออก