ข้ามไปเนื้อหา

รางวัลแกรมมี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก รางวัลแกรมมี่)
รางวัลแกรมมี
ปัจจุบัน: รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 67
รางวัลสำหรับความสำเร็จผู้มีผลงานโดดเด่นในอุตสาหกรรมการดนตรี
ประเทศสหรัฐ
จัดโดยสถาบันศิลปะวิทยาการการบันทึกเสียงแห่งสหรัฐอเมริกา
รางวัลแรก4 พฤษภาคม 1959; 66 ปีก่อน (1959-05-04) (ในชื่อรางวัลแผ่นเสียง)
เว็บไซต์www.grammy.com แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
โทรทัศน์/วิทยุ
เครือข่ายเอ็นบีซี (1959–1970)
เอบีซี (1971–1972; 2027)
ซีบีเอส (1973–ปัจจุบัน)

รางวัลแกรมมี (อังกฤษ: Grammy Award) ซึ่งมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า แกรมมี (อังกฤษ: GRAMMY) และมักถูกเรียกสั้น ๆ ว่า เดอะแกรมมีส์ (อังกฤษ: The Grammys) เป็นรางวัลที่มอบโดยสถาบันศิลปะวิทยาการการบันทึกเสียงแห่งสหรัฐอเมริกา เพื่อยกย่องและเชิดชูความเป็นเลิศในผลงานทางดนตรี รางวัลนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นรางวัลที่ทรงเกียรติและมีความสำคัญสูงสุดในวงการดนตรีระดับโลก จนมักถูกขนานนามว่าเป็น "ค่ำคืนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวงการดนตรี"[1] ถ้วยรางวัลแกรมมีมีลักษณะเป็นรูปเครื่องเล่นจานเสียงเคลือบทอง โดยแนวคิดดั้งเดิมของรางวัลนี้ตั้งใจจะใช้ชื่อว่า "รางวัลแกรมโมโฟน" (Gramophone Awards)

แกรมมีถือเป็นรางวัลทางดนตรีหลักรางวัลแรกในบรรดารางวัลใหญ่ของเครือข่ายโทรทัศน์หลักสามแห่งของสหรัฐ[หมายเหตุ 1] และยังเป็นหนึ่งในสี่รางวัลบันเทิงประจำปีที่ทรงเกียรติที่สุดของอเมริการ่วมกับรางวัลออสการ์สำหรับวงการภาพยนตร์ รางวัลเอมมีสำหรับวงการโทรทัศน์ และรางวัลโทนีสำหรับวงการละครเวที พิธีมอบรางวัลแกรมมีครั้งแรกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1959[2] เพื่อยกย่องผลงานทางดนตรีของศิลปินใน ค.ศ. 1958 ต่อมาหลังจากงานใน ค.ศ. 2011 สิ้นสุดลง เดอะสถาบันศิลปะวิทยาการการบันทึกเสียงแห่งสหรัฐอเมริกาได้ปรับปรุงและปรับโครงสร้างหมวดหมู่ของรางวัลใหม่ครั้งใหญ่สำหรับ ค.ศ. 2012[3] พิธีมอบรางวัลแกรมมีครั้งที่ 67 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 โดยมีการมอบรางวัลทั้งหมด 94 สาขา

หลังจากออกอากาศทางสถานีซีบีเอสมานานกว่า 50 ปี เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2024 มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่างานแกรมมีจะย้ายไปออกอากาศทางเอบีซี ดิสนีย์พลัส และฮูลู ภายใต้ข้อตกลงการออกอากาศระยะเวลา 10 ปี ระหว่างสถาบันศิลปะวิทยาการการบันทึกเสียงแห่งสหรัฐอเมริกาและเดอะวอลต์ดิสนีย์[4][5]

ประวัติ

[แก้]
ผู้ชนะรางวัลแกรมมีล่าสุด
← 2022–23 2023–24 2024–25 →
 
รางวัล อัลบั้มแห่งปี บันทึกเสียงแห่งปี
ที่ชนะ บียอนเซ่
(Cowboy Carter)		 เคนดริก ลามาร์
("Not Like Us")
 
รางวัล เพลงแห่งปี ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
ที่ชนะ เคนดริก ลามาร์
("Not Like Us")		 แชปเปลล์ โรอัน
อัลบั้มแห่งปีก่อนหน้านี้

Midnights

 อัลบั้มแห่งปี

Cowboy Carter

รางวัลแกรมมี มีจุดกำเนิดจากโครงการฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมในช่วงทศวรรษ 1950[6][7] ขณะที่คณะผู้บริหารในอุตสาหกรรมการบันทึกเสียง ซึ่งอยู่ในคณะกรรมการวอล์กออฟเฟมกำลังรวบรวมรายชื่อบุคคลสำคัญในอุตสาหกรรมการบันทึกเสียงที่อาจมีคุณสมบัติได้รับดาวบนวอล์กออฟเฟม พวกเขาก็ตระหนักว่าผู้นำหลายคนในวงการนี้จะไม่ได้ดาวบนฮอลลีวูดบูเลวาร์ด จึงตัดสินใจแก้ไขปัญหานี้ด้วยการสร้างรางวัลที่มอบโดยคนในวงการของตนเอง ซึ่งคล้ายคลึงกับรางวัลออสการ์ และรางวัลเอมมี หลังจากตัดสินใจเดินหน้ากับรางวัลดังกล่าวแล้วคำถามที่ยังคงอยู่คือจะใช้ชื่อว่าอะไร ชื่อที่ใช้ในการทำงานชื่อหนึ่งคือ "เอ็ดดี" (Eddie) เพื่อเป็นเกียรติแก่ทอมัส เอดิสัน ผู้ประดิษฐ์เครื่องเล่นจานเสียง ในที่สุดชื่อนี้ก็ถูกเลือกหลังจากการประกวดทางไปรษณีย์ โดยมีผู้เข้าแข่งขันประมาณ 300 คน เสนอชื่อแกรมมีเข้ามาโดยมีตราประทับไปรษณีย์ที่เก่าแก่ที่สุดจากผู้ชนะการประกวดคือเจย์ แดนนา จากนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ซึ่งเป็นคำย่อที่อ้างอิงถึงเครื่องประดิษฐ์ของเอมิล เบอร์ลินเนอร์ คือเครื่องแกรมโมโฟน[8] รางวัลแกรมมีได้มีการมอบเป็นครั้งแรกสำหรับความสำเร็จที่เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1958[9][10][11]

พิธีมอบรางวัลครั้งแรกจัดขึ้นพร้อมกันในสองสถานที่เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1959 ได้แก่ โรงแรมเบเวอร์ลีฮิลตัน ในเบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย และที่โรงแรมพาร์กเชอราตัน ในนครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก[12] โดยมีการมอบรางวัลแกรมมีทั้งสิ้น 28 รางวัล จำนวนรางวัลที่มอบมีจำนวนเพิ่มขึ้นจนแตะที่มากกว่า 100 รางวัล และมีการเปลี่ยนแปลงขึ้นลงตลอดหลายปีด้วยการเพิ่มและยกเลิกประเภทรางวัล[13] งานประกาศผลรางวัลแกรมมีครั้งที่สอง ซึ่งจัดขึ้นใน ค.ศ. 1959 เช่นกัน เป็นพิธีมอบรางวัลครั้งแรกที่มีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์[14] ทว่าพิธีดังกล่าวก็ยังไม่ได้ออกอากาศสดจนกระทั่งถึงงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปีครั้งที่ 13 ใน ค.ศ. 1971[15]

รางวัลแกรมมีละติน

[แก้]

แนวคิดของการมอบรางวัลแกรมมีแยกต่างหากสำหรับดนตรีละตินที่บันทึกเป็นภาษาสเปน หรือภาษาโปรตุเกส เริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1989[16][17] เนื่องจากมีการพิจารณาแล้วว่ามีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะรวมไว้ในพิธีมอบรางวัลแกรมมีตามปกติ[18] ต่อมาสถาบันศิลปะวิทยาการการบันทึกเสียงแห่งสหรัฐอเมริกาจึงได้ก่อตั้งสถาบันศิลปะวิทยาการการบันทึกเสียงละติน (Latin Recording Academy) ขึ้นใน ค.ศ. 1997 และได้มีการจัดงานประกาศผลรางวัลแกรมมีละตินแยกต่างหากเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2000 รางวัลแกรมมีละตินจะมอบให้แก่ผลงานที่บันทึกเป็นภาษาสเปนหรือโปรตุเกสจากทุกที่ทั่วโลก ซึ่งเผยแพร่ในภูมิภาคไอบีโรอเมริกา คาบสมุทรไอบีเรีย หรือสหรัฐ[19]

ถ้วยรางวัลแกรมโมโฟน

[แก้]

ถ้วยรางวัลชุบทองคำ ซึ่งแต่ละชิ้นจำลองรูปเครื่องแกรมโมโฟนชุบทอง ทำและประกอบด้วยมือโดยบริษัทบิลลิงส์อาร์ตเวิกส์ ในเมืองริดจ์เวย์ รัฐโคโลราโด ใน ค.ศ. 1990 การออกแบบรางวัลแกรมมีดั้งเดิมได้ถูกปรับปรุงใหม่ โดยเปลี่ยนวัสดุตะกั่วอ่อนแบบเดิมมาเป็นโลหะผสมที่แข็งแรงขึ้นซึ่งมีความเสียหายน้อยกว่า ทำให้ถ้วยรางวัลมีขนาดใหญ่ขึ้นและดูสง่างามยิ่งขึ้น[20] บริษัทบิลลิงส์ได้พัฒนาแกรมเมียม ซึ่งเป็นโลหะผสมสังกะสีที่พวกเขาได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้[21] ถ้วยรางวัลที่มีการสลักชื่อผู้รับรางวัลแต่ละคนจะไม่พร้อมมอบจนกว่าจะมีการประกาศผลรางวัล ดังนั้นถ้วยรางวัลที่ใช้ในการแสดงจึงถูกนำกลับมาใช้ซ้ำในแต่ละปีสำหรับการถ่ายทอดพิธีมอบรางวัล[22][23]

ภายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 มีการมอบถ้วยรางวัลแกรมมีไปแล้วประมาณ 7,578 รางวัล[24]

ประเภทรางวัล

[แก้]

"สาขาทั่วไป" (General Field) คือสี่รางวัลที่ไม่มีข้อจำกัดด้วยประเภทของดนตรี

  • รางวัลอัลบั้มแห่งปี (Album of the Year) มอบให้แก่ผู้ขับร้อง ศิลปินรับเชิญ นักประพันธ์เพลง และทีมงานฝ่ายผลิตของอัลบั้มเต็มหากบุคคลเหล่านั้นไม่ใช่ผู้ขับร้อง
  • รางวัลบันทึกเสียงแห่งปี (Record of the Year) มอบให้แก่ผู้ขับร้อง หรือทีมงานฝ่ายผลิตของเพลงเดี่ยวหนึ่งเพลงหากบุคคลเหล่านั้นไม่ใช่ผู้ขับร้อง
  • รางวัลเพลงแห่งปี (Song of the Year) มอบให้แก่ผู้ประพันธ์เพลงของเพลงเดี่ยวหนึ่งเพลง
  • รางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม มอบให้แก่ผู้ขับร้อง (หรือคณะผู้ขับร้อง) ที่ประสบความสำเร็จอย่างน่าจับตา ซึ่งในปีที่มีคุณสมบัติได้เผยแพร่ผลงานบันทึกเสียงชิ้นแรกที่สร้างเอกลักษณ์สาธารณะ (ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นผลงานที่ออกเผยแพร่อย่างเป็นทางการชิ้นแรก)

จนถึงปัจจุบัน มีศิลปินสามรายที่ได้รับรางวัลครบทั้งสี่สาขา โดยสองรายได้รับรางวัลครบทั้งสี่สาขาพร้อมกันในคราวเดียว ได้แก่ คริสโตเฟอร์ ครอสส์ ในปี 1981 และบิลลี ไอลิช ในปี 2020 ส่วน อะเดล ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมในปี 2009 และอีกสามรางวัลที่เหลือในปี 2012 และในปี 2017 ไอลิชเป็นศิลปินที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลครบทั้งสี่สาขาขณะมีอายุ 18 ปี

ณ ปี 2024 มีการเพิ่มรางวัลอีกสองสาขาเข้าไปใน "สาขาทั่วไป"

  • รางวัลโปรดิวเซอร์แห่งปี ประเภทที่ไม่ใช่คลาสสิก (Producer of the Year, Non-Classical) มอบให้แก่โปรดิวเซอร์สำหรับผลงานรวมในช่วงระยะเวลาที่มีคุณสมบัติเข้าชิงรางวัล รางวัลนี้เริ่มมอบเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1974 และก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสาขาใด ๆ
  • รางวัลนักแต่งเพลงแห่งปี ประเภทที่ไม่ใช่คลาสสิก (Songwriter of the Year, Non-Classical) มอบให้แก่บุคคลที่ทำงานหลักในฐานะนักแต่งเพลงสำหรับผลงานรวมในช่วงระยะเวลาที่มีคุณสมบัติเข้าชิงรางวัล รางวัลนี้เริ่มมอบเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2023 และก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสาขาใด ๆ

รางวัลอื่น ๆ มอบให้สำหรับผู้ขับร้องและการผลิตในประเภทดนตรีเฉพาะทางและสำหรับการมีส่วนร่วมอื่น ๆ เช่น งานศิลปะและวิดีโอ นอกจากนี้ ยังมีการมอบรางวัลพิเศษสำหรับการมีส่วนร่วมที่ยั่งยืนต่ออุตสาหกรรมดนตรี

เนื่องจากมีจำนวนประเภทรางวัลเป็นจำนวนมาก (มี 94 สาขา ณ ปี 2024) และความต้องการที่จะนำเสนอการแสดงหลากหลายของศิลปินต่าง ๆ จึงมีเพียงรางวัลที่ได้รับความสนใจมากที่สุด ซึ่งโดยปกติจะมีประมาณ 10 ถึง 12 รางวัล รวมถึงสี่สาขาทั่วไป และหนึ่งหรือสองสาขาในประเภทดนตรีที่เป็นที่นิยมสูงสุด (เช่น ป็อป ร็อก คันทรี และแร็ป) ที่ได้รับการนำเสนอโดยตรงในพิธีมอบรางวัลที่ถ่ายทอดทางโทรทัศน์ ถ้วยรางวัลแกรมมีส่วนใหญ่จะถูกมอบใน "พิธีรอบปฐมทัศน์" ซึ่งจัดขึ้นในช่วงบ่ายก่อนการถ่ายทอดพิธีมอบรางวัลแกรมมีทางโทรทัศน์

เกียรติยศพิเศษ

[แก้]

รางวัลตำนานแกรมมี

[แก้]

รางวัลแกรมมีเกียรติคุณพิเศษนี้จะมอบให้เป็นครั้งคราวเพื่อยกย่อง "การมีส่วนร่วมและอิทธิพลอย่างต่อเนื่องในวงการบันทึกเสียง"[25] รางวัลนี้เป็นที่รู้จักในชื่อรางวัลตำนานแกรมมี (Grammy Legend Award) และรางวัลแกรมมีตำนานที่ยังมีชีวิต (Grammy Living Legend Award) ในพิธีมอบรางวัลที่แตกต่างกัน ณ ค.ศ. 2018 มีนักดนตรีเดี่ยว 14 คน และวงดนตรี 1 วงที่ได้รับรางวัลนี้

รางวัลเกียรติยศอุทิศแก่นักสร้างสรรค์แห่งอุตสาหกรรม

[แก้]

างวัลแกรมมีเกียรติยศอุทิศแก่นักสร้างสรรค์แห่งอุตสาหกรรม (The Grammy Salute to Industry Icons Award) เป็นรางวัลที่ให้เกียรติแก่ผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานอันเป็นนวัตกรรมแก่อุตสาหกรรมดนตรี[26][27][28] ผู้รับได้แก่:

หมายเหตุ

[แก้]
    1. ↑ ก่อนการประกาศรางวัลบิลบอร์ดมิวสิกอะวอดส์ในช่วงฤดูร้อนและรางวัลอเมริกันมิวสิกอะวอดส์ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง

    อ้างอิง

    [แก้]
    1. ↑ Larsen, Crystal (3 December 2014). "Celebrating Music's Biggest Night Nationwide". Grammy Awards. สืบค้นเมื่อ 18 February 2025.
    2. ↑ "1958 Grammy Winners". Recording Academy Grammy Awards. Grammy.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 15, 2022. สืบค้นเมื่อ November 14, 2022.
    3. ↑ Bill Werde (April 6, 2011). "Grammys Announce Broad Overhaul of Award Categories". Billboard. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 15, 2022. สืบค้นเมื่อ February 15, 2022.
    4. ↑ Roots, Kimberly (2024-10-30). "Grammys to Leave CBS After 54-Year Run — Find Out Where They'll Land". TVLine (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2024-10-30.
    5. ↑ White, Peter (2024-10-30). "The Grammys Move From CBS To Disney In Major 10-Year Deal". Deadline (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2024-10-30.
    6. ↑ "Hollywood Walk of Fame History". Los Angeles Times. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 10, 2011. สืบค้นเมื่อ May 21, 2011.
    7. ↑ "Hollywood Walk of Fame History". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 27, 2019. สืบค้นเมื่อ May 21, 2011.
    8. ↑ Sim Myers (May 4, 1959). "On The Square". Times Picayune.
    9. ↑ Thomas, Bob (April 8, 1959). "Record Academy Plans TV Spectacular of Its Own". Ocala Star-Banner. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 31, 2020. สืบค้นเมื่อ January 29, 2011.
    10. ↑ "Recording Stars Plan Eddie To Join Oscar And Emmy". The Deseret News. August 9, 1957. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 26, 2021. สืบค้นเมื่อ February 2, 2011.
    11. ↑ "Bronze Stars Begot Grammy". The Robesonian. February 22, 1976. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 31, 2020. สืบค้นเมื่อ May 2, 2011.
    12. ↑ "Grammy Awards 1959 (May)". Grammy. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 8, 2019. สืบค้นเมื่อ February 17, 2016.
    13. ↑ "Grammys history and winners through the years". Los Angeles Times. January 28, 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 22, 2019. สืบค้นเมื่อ February 18, 2016.
    14. ↑ "Grammy Awards 1959". Grammy. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 20, 2019. สืบค้นเมื่อ February 17, 2016.
    15. ↑ "Grammy Awards 1971". Grammy. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 28, 2020. สืบค้นเมื่อ February 17, 2016.
    16. ↑ Pareles, Jon (September 16, 2000). "Critic's Notebook; Latin Faces Light Up TV Courtesy of The Grammys". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 18, 2015. สืบค้นเมื่อ January 18, 2015.
    17. ↑ Cobo, Leila (September 4, 2004). "'The Academy's Big Responsibility Is The Diffusion Of Latin Music'". Billboard. Vol. 116 no. 36. p. 62. ISSN 0006-2510. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 7, 2023. สืบค้นเมื่อ September 30, 2019. Q: What is LARAS's definition of Latin music? A: Music in Spanish or Portuguese.
    18. ↑ Valdes-Rodriguez, Alisa (September 12, 2000). "One Little Word, Yet It Means So Much". Los Angeles Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 29, 2013. สืบค้นเมื่อ April 7, 2022.
    19. ↑ "FAQ". Latin Grammy Awards. Latin Recording Academy. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 4, 2020. สืบค้นเมื่อ November 18, 2014.
    20. ↑ "Making the Grammy". Billingsartworks.com. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 23, 2010. สืบค้นเมื่อ August 28, 2010.
    21. ↑ Williams, Nick (February 13, 2016). "And the Grammy Comes From...". Billboard. Vol. 128 no. 4. pp. 56–57.
    22. ↑ "About Billings Artworks". Billingsartworks.com. 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 23, 2010. สืบค้นเมื่อ August 28, 2010.
    23. ↑ Best, Tamara (February 7, 2017). "How the Grammy Awards Are Made: 4 Craftsmen and 'Grammium'". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 9, 2019. สืบค้นเมื่อ February 8, 2017.
    24. ↑ "Neil Portnow's 50th Grammy's Telecast Remarks". Grammys. February 10, 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 21, 2009. สืบค้นเมื่อ August 28, 2010.
    25. ↑ "Grammy Legend Award". Grammy.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 7, 2010. สืบค้นเมื่อ December 20, 2009.
    26. ↑ "Clarence Avant to Be Honored at Clive Davis Pre-Grammy Gala". Variety. January 28, 2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 19, 2019. สืบค้นเมื่อ August 19, 2019.
    27. ↑ "Clarence Avant to Receive 2019 Grammy Salute to Industry Icons Award". Billboard. January 25, 2019. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 16, 2019. สืบค้นเมื่อ April 7, 2022.
    28. ↑ "The 10 best moments from the Grammys Salute to Prince Sheila E., Maya Rudolph, and Susanna Hoffs all paid tribute to the Purple One By Alex Suskind and Sarah Rodman". Variety. April 21, 2020. สืบค้นเมื่อ August 18, 2023.

    แหล่งข้อมูลอื่น

    [แก้]
    เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=รางวัลแกรมมี&oldid=12633555"