ผู้แปรพักตร์เกาหลีเหนือในประเทศไทย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ประเทศไทยเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางของทางเลือกสำหรับผู้หลบหนีจากเกาหลีเหนือที่มีเป้าหมายไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในประเทศที่สาม โดยเฉพาะประเทศเกาหลีใต้ แม้ว่ารัฐบาลไทยจะไม่ยอมรับการหลบหนีของเกาหลีเหนือในฐานะผู้ลี้ภัย เนื่องจากเป็นผู้ย้ายถิ่นฐานด้วยเหตุผลทางเศรษฐกิจ แต่รัฐบาลไทยอนุญาตให้ผู้หลบหนีจากเกาหลีเหนือเข้ามาประเทศเพื่อตั้งถิ่นฐานใหม่ที่ประเทศเกาหลีใต้ได้ โดยกฎหมายของประเทศของเกาหลีใต้ถือว่าชาวเกาหลีเหนือเป็นพลเมืองของเกาหลีใต้ด้วยเช่นกัน[1] อีกทั้งรัฐบาลไทยยังกล่าวถึง "ความแตกต่างทางภูมิศาสตร์ที่ไม่ชัดเจน"[2] ระหว่างสองประเทศเกาหลีในการอำนวยความสะดวกเรื่องกระบวนการโอนย้ายและตั้งถิ่นฐานใหม่

แนวโน้ม[แก้]

แม้จากประเทศเกาหลีเหนือถึงประเทศไทยจะอยู่ในระยะทางไกล แต่เส้นทางหลบหนีนี้ได้รับความนิยมมากขึ้นสำหรับผู้หลบหนีชาวเกาหลีเหนือระหว่างปี 2547 และ 2554 จำนวนชาวเกาหลีเหนือที่หลบหนีเข้ามาในประเทศไทยในปี 2547 คือ 46 คน ตัวเลขดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็น 752 ในปี 2548, 1,785 ในปี 2550, 1,849 ในปี 2552 และ 2,482 ในปี 2553[3] ในปี 2554 มีรายงานว่าชาวเกาหลีเหนือร้อยละ 95 ที่เดินทางมาถึงประเทศเกาหลีใต้ ถูกส่งมาจากประเทศไทย อย่างไรก็ตามรัฐบาลไทยได้หยุดให้ข้อมูลตัวเลขอย่างเป็นทางการในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา[4] คาดว่าจะมีผู้หลบหนีจากประเทศเกาหลีเหนือประมาณ 10-15 คนเข้ามาในประเทศไทยทุกสัปดาห์[5]

การเดินทาง[แก้]

ผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือส่วนใหญ่ใช้เส้นทางที่วิ่งจากประเทศจีน ลาว มายังไทย เส้นทางเก่าที่วิ่งจากประเทศมองโกเลียไปยังจีน เวียดนามและเมียนมาร์เป็นที่นิยมน้อยลงเนื่องจากการควบคุมชายแดนของประเทศเหล่านี้เข้มงวดขึ้น[5] ผู้หลบหนีจะต้องเผชิญกับโอกาสที่จะถูกส่งตัวให้กับทางการเกาหลีเหนือในประเทศเหล่านี้ ซึ่งจะส่งพวกเขากลับไปยังเกาหลีเหนือในภายหลัง

การเดินทางมักเริ่มต้นโดยการข้ามแม่น้ำตูเมนไปยังประเทศจีน ครั้งหนึ่งในประเทศจีน ผู้หลบหนีพยายามเดินทางด้วยรถบัสหรือเดินเท้าเพื่อไปยังทางตอนใต้ของจีน มีรายงานว่าผู้ลี้ภัยบางคนเลือกเส้นทางที่เรียกว่า "เส้นทางสามเหลี่ยมทองคำ"[5] ซึ่งเป็นบริเวณที่ ประเทศเมียนมาร์ ลาว และไทยมาบรรจบกัน ผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ชอบเส้นทางลาว-ไทย[5] จากนั้นต้องข้ามแม่น้ำโขง ซึ่งเป็นชายแดนแม่น้ำสายหลักระหว่างลาวและไทย

ชาวเกาหลีเหนือมักเข้ามาในจังหวัดทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยหลังจากข้ามแม่น้ำโขงมาแล้ว[6] ตลอดการเดินทางผู้ลี้ภัยมีความเสี่ยงที่จะถูกจับกุมและถูกส่งตัวกลับประเทศเกาหลีเหนือเพื่อถูกลงโทษ ผู้หลบหนีบางรายจ่ายค่านายหน้าสูงถึง 3,000 ดอลลาร์สหรัฐ เพื่อลักลอบเข้าประเทศ[7] นายหน้าชาวเกาหลีใต้ถือว่ามีบทบาทสำคัญในกระบวนการลักลอบเข้ามา ในกรณีที่ผู้หลบหนีได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวของพวกเขาในต่างประเทศ พวกเขาสามารถใช้เวลาสั้น ๆ ในประเทศจีนก่อนที่จะเข้าประเทศไทยเพื่อตั้งถิ่นฐานใหม่ อย่างไรก็ตามผู้หลบหนีที่โชคร้าย มักเผชิญกับความเสี่ยงจำนวนมากและถูกเอารัดเอาเปรียบ บางคนต้องอยู่ในประเทศจีนเพื่อชำระหนี้ ผู้หญิงหลายคนถูกบังคับให้ค้าประเวณี ผู้ชายหลายคนพบว่าตัวเองทำงานหนัก บางคนถูกลักพาตัวไปพร้อมกันโดยผู้ค้ามนุษย์หรือถูกบังคับให้จ่ายค่าธรรมเนียมเพื่อให้สามารถผ่านชายแดนได้[8]

ผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือจากศูนย์กักกันตรวจคนเข้าเมืองในกรุงเทพฯ กล่าวว่า ผู้หลบหนีหลายคนชอบประเทศไทยเพราะเมื่อเร็ว ๆ นี้มีการลาดตระเวนชายแดนที่เข้มงวดขึ้นในประเทศพม่า ลาว และจีน[9] นอกจากนี้ยังสันนิษฐานว่าการสื่อสารด้วยคำพูดจากปากเป็นวิธีที่แพร่กระจายในหมู่ผู้ที่อพยพไปยังเกาหลีใต้ได้สำเร็จ และพยายามหาวิธีสื่อสารกับญาติในเกาหลีเหนือเป็นหนึ่งในปัจจัยหลักที่ทำให้เกิดการเพิ่มขึ้นของการเข้ามาของผู้หลบหนีเกาหลีเหนือในประเทศไทยในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา[10]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "The Immigration Acts: GP and others (South Korean citizenship) North Korea CG [2014] UKUT 00391 (IAC)" (PDF). Refworld: UNHCR. Immigration and Asylum Chamber.
  2. "Thailand: A Key, if Sometimes Reluctant, Partner in Refugee Affairs". Wikileaks.
  3. Song, Jiyoung; Cook, Alistair D. B. (2015). Irregular Migration and Human Security in East Asia. New York: Routledge. p. 146.
  4. Song, Jiyoung; Cook, Alistair D. B. Irregular Migration and Human Security in East Asia. New York: Routledge.
  5. 5.0 5.1 5.2 5.3 Jung A, Yang (26 August 2013). "South Korea's Challenge: Protecting North Korean Refugees Abroad". Network for North Korean Democracy and Human Rights. สืบค้นเมื่อ 20 September 2015.
  6. "North Korean Refugee Pipeline Continues To Run Through Northern Thailand". Wikileaks. 11 January 2010. สืบค้นเมื่อ 20 September 2015.
  7. Norimitsu, Onishi (19 October 2006). "With Cash, Defectors Find North Korea's Cracks". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 20 September 2015.
  8. Ferrie, Jared (7 September 2011). "Why Thailand has become a popular path to freedom for North Korean defectors". The Christian Science Monitor. สืบค้นเมื่อ 20 September 2015.
  9. Han, Heidi (June 2007). "Destination Thailand: The Case of North Korean Asylum Seekers". Asia Pacific Human Rights Information Centre. สืบค้นเมื่อ 20 September 2015.
  10. Song, Jiyoung. Migration and Human Security in East Asia.