ปาร์กาลึ อีบราฮิม พาชา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ปาร์กาลิ อิบราฮิม ปาชา)
ปาร์กาลึ อีบราฮิม พาชา
Pargalı İbrahim Pasha
มหาเสนาบดีแห่งจักรวรรดิออตโตมัน
Sebald Beham - Pargali Damat Ibrahim Pascha ca 1530.jpg

เชื้อชาติ ออตโตมัน
อาชีพ นักการเมืองและนักการทหาร
ข้อมูลส่วนตัว
เกิด ค.ศ. 1493
ปาร์กา สาธารณรัฐเวนิส
เสียชีวิต 15 มีนาคม ค.ศ. 1536 (ราว 43 ปี)
คอนสแตนติโนเปิล จักรวรรดิออตโตมัน
คู่สมรส เจ้าหญิงฮาตีเซ ซุลตาน
นักการเมือง / ทหาร

ปาร์กาลึ อีบราฮิม พาชา (ตุรกี: Pargalı İbrahim Pasha "อีบราฮิม พาชาแห่งปาร์กา"; ค.ศ. 1493 – 15 มีนาคม ค.ศ. 1536) หรืออาจรู้จักในนาม เฟรงก์ อีบราฮิม พาชา (Frenk İbrahim Pasha "ชาวตะวันตก") หรือ มักบุล อีบราฮิม พาชา (Makbul İbrahim Paşa "ผู้เป็นที่โปรดปราน") ภายหลังเรียกว่า มักตุล อีบราฮิม พาชา (Maktul İbrahim Paşa "ผู้ถูกประหาร") เป็นมหาเสนาบดีแห่งจักรวรรดิออตโตมันคนแรกในรัชกาลสุลต่านสุลัยมานผู้สง่างาม

เบื้องต้นเขาเป็นชาวกรีกที่นับถือศาสนาคริสต์จากเมืองปาร์กาแถบอีไพรัส (ปัจจุบันคือประเทศกรีซ) ซึ่งขณะนั้นที่นั่นยังเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิส[1][2][3][4][5][6]

ปาร์กาลึ อีบราฮิม พาชาเป็นมหาเสนาบดี (Grand Vizier) คนแรกที่ได้รับการแต่งตั้งโดยสุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ในปี ค.ศ. 1523 ปาร์กาลิรับตำแหน่งต่อจากพีรี เมห์เมด พาชา (Piri Mehmed Pasha) ผู้ได้รับการแต่งตั้งโดยพระราชบิดาของสุลต่านสุลัยมานสุลต่านเซลิมที่ 1 และดำรงตำแหน่งอยู่ 13 ปี ปาร์กาลิเป็นผู้ที่มีความใกล้ชิดกับสุลต่านสุลัยมานเป็นอันมากและเป็นผู้ที่มีอำนาจเท่าเทียมกับอัครเสนาบดีคนอื่นอีกเพียงคนสองคนในจักรวรรดิ แต่ในปี ค.ศ. 1536 ปาร์กาลิก็โดนไส่ร้ายป้ายสี และในที่สุดก็ถูกสังหารโดยสุลต่านทั้งที่เคยทรงให้คำมั่นสัญญาไว้ก่อนหน้านั้นว่าจะไม่ทรงยอมให้ถูกทำร้ายถึงแก่ชีวิตไม่ว่าจะด้วยกรณีใด ๆ ทั้งสิ้น[7]

อ้างอิง[แก้]

  1. Margaret Rich Greer, Walter Mignolo, Maureen Quilligan. Rereading the Black Legend: the discourses of religious and racial difference in the Renaissance empires., University of Chicago Press, 2007. ISBN 978-0-226-30722-0, p. 41: "Ibrahim Pasha, his intimate and grand vezir, a Greek from Parga in Epirus"
  2. Willem Frederik Bakker.Studia Byzantina et Neohellenica Neerlandica. BRILL, 1972. ISBN 978-90-04-03552-2 ,p. 312
  3. Roger Bigelow Merriman.Suleiman the Magnificent 1520-1566. READ BOOKS, 2008. ISBN 978-1-4437-3145-4, p. 76
  4. Walter G. Andrews, Najaat Black, Mehmet Kalpaklı.Ottoman lyric poetry: an anthology. University of Washington Press, 2006. ISBN 978-0-295-98595-4, p. 230.
  5. Machiel Kiel. on the Ottoman architecture of the Balkans. Variorum, 1990. ISBN 9780860782766, p. 416.
  6. Ostle, Robin (2008-10-14). [books.google.com/books?id=t_khAQAAIAAJ Sensibilities of the Islamic Mediterranean: self-expression in a Muslim culture from post-classical times to the present day] Check |url= scheme (help). I.B. Tauris. p. 75. ISBN 978-1-84511-650-7. สืบค้นเมื่อ 11 December 2011. 
  7. Clot, André (1992). Suleiman the Magnificent : The Man, His Life, His Epoch. London: Saqi Books. ISBN 978-0-86356-126-9, p. 49

ดูเพิ่ม[แก้]