พิพิธภัณฑ์บริติช

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก บริติชมิวเซียม)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
พิพิธภัณฑ์บริติช
สคริปต์ลูอาผิดพลาด ใน มอดูล:Location_map บรรทัดที่ 501: Unable to find the specified location map definition. Neither "Module:Location map/data/United Kingdom Central London" nor "Template:Location map United Kingdom Central London" exists
ก่อตั้ง1753; 267 ปีที่แล้ว (1753)
ที่ตั้งแกรนรัสเซลล์สตรีต
ลอนดอน, WC1
สหราชอาณาจักร
จำนวนผลงานประมาณ 8 ล้านชิ้น[1]
จำนวนผู้เยี่ยมชม5,828,552 (2018)[2]
ผู้อำนวยการฮาร์ตวิก ฟิซเชอร์
ขนส่งมวลชนที่เข้าถึงLondon Underground แม่แบบ:Lus; แม่แบบ:Lus; แม่แบบ:Lus; แม่แบบ:Lus;
เว็บไซต์britishmuseum.org
ด้านหน้าของ บริติช มิวเซียม
ใจกลางของพิพิธภัณฑ์มีการรื้อพัฒนาใหม่ใน ปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ให้เป็นมหาราชสำนักของสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 ล้อมรอบห้องอ่านหนังสือเดิม
ห้องสมุดอันโด่งดังภายในบริติชมิวเซียม

บริติชมิวเซียม หรือที่นิยมเรียกกันว่า พิพิธภัณฑ์อังกฤษ (อังกฤษ: British Museum) ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของมนุษยที่สำคัญที่สุดและใหญ่ที่สุดในโลก[3] มีการก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2296 (ค.ศ. 1753) ในเบื้องต้นวัตถุที่เก็บรวบรวมไว้ส่วนใหญ่เป็นของสะสมของเซอร์ แฮนส์ สโลน (Hans Sloane) ซึ่งเป็นแพทย์และนักวิทยาศาสตร์ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดให้บริการแก่สาธารณะเป็นครั้งแรกในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2302 (ค.ศ. 1759) ในมงตากูเฮาส์ เมืองบลูมส์เบอร์รี กรุงลอนดอน อันเป็นสถานที่ตั้งของอาคารพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน[4]

บริติชมิวเซียมเป็นแหล่งรวบรวมวัตถุต่าง ๆ จากทุกทวีป จำนวนกว่า 7 ล้านชิ้น ซึ่งล้วนมีชื่อเสียง และมีการบันทึกเรื่องราวของวัฒนธรรมมนุษย์จากจุดเริ่มต้นจนถึงปัจจุบัน วัตถุจำนวนมากถูกเก็บไว้ในชั้นใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ เนื่องจากไม่มีเนื้อที่เพียงพอ

ประธานอำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจจุบัน คือเซอร์ จอห์น บอยด์ (John Boyd) และผู้อำนวยการคือ นีล แมกกรีเกอร์ (Neil MacGregor)

บริติชมิวเซียมนั้นคล้ายกับพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่และหอศิลปะอื่น ๆ ในอังกฤษ นั่นคือ ไม่คิดค่าเข้าชม แต่อาจคิดค่าธรรมเนียมพิเศษสำหรับการจัดแสดงพิเศษชั่วคราว

บริติชมิวเซียมนับว่าให้ประสบการณ์การเรียนรู้แก่ทุกคน นับตั้งแต่นักเรียน ครอบครัว จนถึงผู้ใหญ่ และยังมีประกาศนียบัตรหลังปริญญาตรี ที่เน้นศิลปะยุคคลาสสิกและศิลป์ตกแต่งของเอเชียด้วย

อ้างอิง[แก้]

  1. "Collection size". British Museum.
  2. "ALVA - Association of Leading Visitor Attractions". www.alva.org.uk. สืบค้นเมื่อ 8 April 2019.
  3. https://th.tripadvisor.com/Attraction_Review-g186338-d187555-Reviews-The_British_Museum-London_England.html
  4. https://www.matichon.co.th/prachachuen/prachachuen-scoop/news_693792

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]