ทางด่วนในประเทศญี่ปุ่น

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ทางด่วนในประเทศญี่ปุ่น
高速道路
ป้ายหมายเลขทางด่วนของทางด่วนโทโฮกุ พร้อมทั้งทางด่วนสายขนาน และทางด่วนวงแหวนรอบเค็นโอ
ข้อมูลของระบบ
กำกับดูแล โดย เนกซ์โกอีสต์ (เขตตะวันออก) เนกซ์โกเซนทรัล (เขตกลาง) และเนกซ์โกเวสต์ (เขตตะวันตก)
ความยาว:10,021 กิโลเมตร[1] (6,227 ไมล์)
ก่อตั้ง:1963
ชื่อของทางหลวง
ทางด่วนทางด่วน E หมายเลข
(สายหลัก)
ทางด่วน E หมายเลข A
(สายขนาน)
ทางด่วน C หมายเลข
(สายวงแหวน)[2]
ระบบทางหลวง
ทางหลวงในประเทศญี่ปุ่น
ทางด่วนในประเทศญี่ปุ่น

ทางด่วน (ญี่ปุ่น: 高速道路 โรมาจิkōsoku-dōro; แปลว่า ถนนความเร็วสูง) ในประเทศญี่ปุ่น เป็นโครงข่ายขนาดใหญ่ของทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึงและเก็บค่าผ่านทาง

ทางด่วนแห่งชาติ[แก้]

ทางด่วนแห่งชาติ (ญี่ปุ่น: 高速自動車国道 โรมาจิKōsoku Jidōsha Kokudō) เป็นทางด่วนสายหลักในประเทศญี่ปุ่น โครงข่ายนี้เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดอาโอโมริ ตอนเหนือของเกาะฮนชู กับจังหวัดคาโงชิมะ ตอนใต้ของเกาะคีวชู รวมถึงเชื่อมต่อกับเกาะชิโกกุด้วย นอกจากนี้ ทางด่วนยังเปิดให้บริการสำหรับนักเดินทางในเกาะฮกไกโดและเกาะโอกินาวะ แต่ยังไม่ได้เชื่อมต่อกับเกาะฮนชู เกาะคีวชู และเกาะชิโกกุ

ทางด่วนในเมือง[แก้]

ทางด่วนในเมือง (ญี่ปุ่น: 都市高速道路 โรมาจิToshi Kōsokudōro) เป็นทางด่วนที่พบในเขตเมืองขนาดใหญ่หลาย ๆ เมืองของประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากพื้นที่ไม่เพียงพอ ทางด่วนหลายสายก็มักจะก่อสร้างเป็นทางยกระดับซ้อนเหนือถนนท้องถิ่น สองโครงข่ายที่ใหญ่ที่สุด คือ ทางด่วนชูโตะในโตเกียว และทางด่วนฮันชิงในโอซากะ ส่วนโครงข่ายที่เล็กลงมา ได้แก่ นาโงยะ ฮิโรชิมะ คิตะกีวชู และฟูกูโอกะ แต่ละโครงข่ายบริหารจัดการโดยบริษัทในเมืองนั้น ๆ เอง ทางด่วนในฟูกูโอกะและคิตะกีวชูบริหารจัดการโดยบริษัทเดียวกัน แต่ถนนไม่ได้เชื่อมต่อกันและกัน

อ้างอิง[แก้]

  1. Ministry of Land, Infrastructure and Transport. "Toll and Toll-free Roads in Current Arterial High-standard Highway Network" (PDF). สืบค้นเมื่อ 2017-11-09.
  2. "What is the Expressway Numbering System?". กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน คมนาคม และการท่องเที่ยว ของประเทศญี่ปุ่น. สืบค้นเมื่อ 2017-08-22.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]