จู่ชือ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก จู่ซือ)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

จู่ซือ (จีน: 祖師) บางตำราแปลว่า "ปรมาจารย์" หมายถึง ผู้ก่อตั้งหรือเจ้าสำนักองค์การศาสนาในประเทศจีน ใช้ในศาสนาพุทธ ลัทธิเต๋า ลัทธิเซียนเทียนเต้า ลัทธิอนุตตรธรรม เป็นต้น

ศาสนาพุทธ[แก้]

คำว่า จู่ ในศาสนาพุทธในประเทศจีนหมายถึง "สังฆปริณายก" โดยแต่ละนิกายจะมีสายสังฆปริณายกแตกต่างกันไป

นิกายสุขาวดี[แก้]

พระฮุ่ยเยฺวี่ยน ปฐมสังฆปริณายกแห่งนิกายสุขาวดี

นิกายสุขาวดี มีสังฆปริณายก 13 องค์ ดังนี้[1]

ลำดับที่ รายนาม เกิด มรณภาพ
1 ฮุ่ยเยฺวี่ยน ค.ศ. 334 ค.ศ. 416
2 ซั่นเต้า ค.ศ. 613 ค.ศ. 681
3 เฉิงหยวน ค.ศ. 712 ค.ศ. 802
4 ฝ่าเจ้า ? ?
5 เซ่าคัง ค.ศ. 770 ค.ศ. 805
6 เหยียนโซ่ว ค.ศ. 904 ค.ศ. 975
7 เสิ่งฉัง ค.ศ. 959 ค.ศ. 1020
8 เหลียนฉือ ค.ศ. 1532 ค.ศ. 1612
9 จื้อซฺวี่ ค.ศ. 1598 ค.ศ. 1655
10 สิงเช่อ ค.ศ. 1627 ค.ศ. 1682
11 สือเสียน ค.ศ. 1686 ค.ศ. 1734
12 จี้สิ่ง ค.ศ. 1741 ค.ศ. 1810
13 เซิ่งเลี่ยง ค.ศ. 1861 ค.ศ. 1941

นิกายอวตังสกะ[แก้]

นิกายหัวเหยียน หรือนิกายอวตังสกะ มีสังฆปริณายก 5 องค์ ดังนี้

ลำดับที่ รายนาม เกิด มรณภาพ
1 ตูซุน ค.ศ. 557 ค.ศ. 640
2 จี้เหยี่ยน ค.ศ. 602 ค.ศ. 668
3 ฝ่าจั้ง ค.ศ. 643 ค.ศ. 712
4 ชิงเหลียง ค.ศ. 738 ค.ศ. 839
5 จงมี่ ค.ศ. 780 ค.ศ. 841

นิกายฉาน[แก้]

พระโพธิธรรม ปฐมสังฆปริณายกแห่งนิกายเซน

นิกายฉานในประเทศจีนมีสังฆปริณายก 6 องค์ ซึ่งเชื่อว่าได้รับสืบทอดบาตรและจีวรจากพระโคตมพุทธเจ้า สังฆปริณายกทั้ง 6 มีลำดับดังนี้[2]

ลำดับที่ รายนาม เกิด มรณภาพ
1 พระโพธิธรรม ค.ศ. 440 ค.ศ. 528
2 ฮุ่ยเข่อ ค.ศ. 487 ค.ศ. 593
3 เซิงชั่น ไม่ปรากฏ ค.ศ. 606
4 เต้าซิ่น ค.ศ. 580 ค.ศ. 651
5 หงเหริ่น ค.ศ. 601 ค.ศ. 674
6 ฮุ่ยเหนิง ค.ศ. 638 ค.ศ. 713

ลัทธิเซียนเทียนเต้า[แก้]

ลัทธิเซียนเทียนเต้าซึ่งหวง เต่อฮุย ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้กำหนดสายจู่ซือโดยถือเอาสังฆปริณายกทั้ง 6 องค์ของนิกายฉานเป็นปรมาจารย์ของเซียนเทียนเต้าด้วย ต่อด้วยนักพรตเต๋าอีก 2 รูป แล้วหวง เต๋อฮุย ถือว่าตนเองเป็นจู่ซือลำดับที่ 9 ต่อจากเต๋อฮุยแล้วยังมีจู่ซือสืบมาอีกดังนี้[3]

ลำดับที่ รายนาม เกิด เสียชีวิต
7. ไป๋ อวี้ฉัน และหม่า ตวนหยัง ค.ศ. 1194/1123 ค.ศ. 1229/1183
8. หลัว เว่ยฉวิน ? ?
9. หวง เต๋อฮุย ค.ศ. 1684 ค.ศ. 1750
10. อู๋ จื่อเสียง ค.ศ. 1715 ค.ศ. 1784
11. เหอ รั่ว ? ?
12. หยวน จื้อเชียน ค.ศ. 1760 ค.ศ. 1834
13. สวี กู่หนัน และหยาง โส่วอี ? ?
14. เผิง อีฝ่า ? ?
15. หลิน จินจู่ ? ?

หลังจู่ซือรุ่นที่ 15 แล้ว ลัทธิเซียนเทียนเต้าก็แตกออกเป็นหลายสายย่อย

ลัทธิอนุตตรธรรม[แก้]

จาง เทียนหรัน พระธรรมาจารย์รุ่นสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม

หวัง เจฺว๋อี ต่อตั้งลัทธิอนุตตรธรรมขึ้นในปี พ.ศ. 2420 เดิมเป็นสาวกลัทธิเซียนเทียนเต้า จึงรับแนวคิดสายจู่ซือจากเซียนเทียนเต้ามาด้วย โดยยอมรับสังฆปริณายกทั้ง 6 องค์ในนิกายเซน ต่อด้วยจู่ซือรุ่นที่ 7-11 ของเซียนเทียนเต้า นับอาจารย์รุ่นก่อนตนเป็นรุ่นที่ 12-14 นับตนเองเป็นรุ่นที่ 15 และยังมีจู่ซือต่อมาอีกจนถึงรุ่นที่ 18

ลัทธิอนุตตรธรรมเรียกจู่ซือว่าพระธรรมาจารย์ และถือว่าพระธรรมาจารย์เป็นพระวิสุทธิอาจารย์ (จีน: 明師 หมิงซือ) ผู้มีอาณัติสวรรค์สามารถถ่ายทอดเต๋าได้ หากนับต่อจากเหอ รั่ว (เหลียวขู่) ธรรมาจารย์รุ่นที่ 11 แล้ว มีธรรมาจารย์ต่อมาอีกดังนี้

ลำดับที่ รายนาม เกิด เสียชีวิต
12 เอวี๋ยน ทุ่ยอัน ค.ศ. 1760 ค.ศ. 1834
13 หยัง หวนซฺวี และฉวี หวนอู๋ ? ?
14 เหยา เฮ่อเทียน ? ค.ศ. 1984
15 หวัง เจฺว๋อี ค.ศ. 1821 ค.ศ. 1884
16 หลิว ชิงซฺวี ? ค.ศ. 1886
17 ลู่ จงอี ค.ศ. 1849 ค.ศ. 1925
18 จาง เทียนหรัน และซุน ฮุ่ยหมิง ค.ศ. 1889/1895 ค.ศ. 1947/1975

อ้างอิง[แก้]

  1. "Introduction to the Pure Land Patriarchs". THOMÉ H. FANG INSTITUTE. 20 พฤศจิกายน 2552. สืบค้นเมื่อ 11 มิถุนายน 2556. Check date values in: |accessdate=, |date= (help)
  2. McRae, John (2003), Seeing Through Zen. Encounter, Transformation, and Genealogy in Chinese Chan Buddhism, The University Press Group Ltd, ISBN 9780520237988
  3. Prior Heaven School[ลิงก์เสีย], Encyclopedia of Taiwan, เรียกข้อมูลวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2556