กรมประชาธิปไตย
กรมประชาธิปไตย ក្រុមប្រជាធិបតេយ្យ Parti démocrate | |
|---|---|
| ผู้ก่อตั้ง | ซิม วาร์ เชียน วัม สีสุวัตถิ์ ยุตติวงศ์ เอียว เกิส |
| เลขาธิการ | นโรดม ภูริสสระ เอียว เกิส |
| คำขวัญ | "សន្តិភាព ឯករាជ្យ វិន័យ និងភាពក្លាហាន" (ไทย: "สันติภาพ เอกราช ความมีวินัย และกล้าหาญ") |
| ก่อตั้ง | เมษายน พ.ศ. 2489 |
| ถูกยุบ | สิงหาคม พ.ศ. 2500 |
| แยกจาก | องค์การแรงงานนานาชาติ สาขาฝรั่งเศส |
| ที่ทำการ | พนมเปญ |
| อุดมการณ์ |
|
| จุดยืน | ฝ่ายซ้าย[1] |
| สัญลักษณ์การเลือกตั้ง | |
| หัวช้างคาบดอกบัวสามดอก[4][5] | |
| การเมืองกัมพูชา รายชื่อพรรคการเมือง การเลือกตั้ง | |
กรมประชาธิปไตย (เขมร: ក្រុមប្រជាធិបតេយ្យ กฺรุมบฺรชาธิบเตยฺย; อังกฤษ: Democratic Party) เป็นพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายในกัมพูชาช่วงก่อนได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2489 โดยพระสีสุวัตถิ์ ยุทธวงศ์ ที่เคยเป็นสมาชิกของสมาคมกรรกรนานาชาติสาขาฝรั่งเศส คำขวัญของพรรคคือ "สันติภาพ เอกราช ความมีวินัย และกล้าหาญ" สัญลักษณ์ของพรรคเป็นรูปหัวช้างและดอกบัวสามดอก[6] พรรคนี้เป็นคนละพรรคกับพรรคประชาธิปไตยเขมรที่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2541
ในยุคอาณานิคม
[แก้]การเลือกตั้งครั้งแรกเมื่อเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส เกิดขึ้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2489 กรมประชาธิปไตยได้ 50 จาก 67 ที่นั่ง และเป็นพรรคที่ได้รับความนิยมต่อมาในกัมพูชาอีกหลายปี แม้ว่าเจ้ายุทธวงศ์จะสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2490 กรมประชาธิปไตยซึ่งอยู่ตรงข้ามกับพรรคเสรีนิยมของพระนโรดม นรินทเดช และกรมประชาธิปไตยก้าวหน้าของพระนโรดม มนตนะ ได้เรียกร้องเอกราชโดยจะใช้ประชาธิปไตยแบบฝรั่งเศส ทั้งนี้ พรรคนี้ยังกล่าวว่ากลุ่มเขมรอิสระที่ไทยสนับสนุนเป็นกลุ่มผู้รักชาติ ซึ่งทำให้ฝรั่งเศสไม่พอใจ[7]
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2490 พรรคนี้มีสมาชิกใหม่ เช่น ลต ซอ (ต่อมาคือพล พต) เอียง ซารี อิน ตัม และฮู นิม การลาออกไปของ เยม ซัมบัวร์ และส.ส. อีกหลายคนเพื่อไปร่วมกับพรรคเสรีนิยมใน พ.ศ. 2491 และการลอบฆ่าหัวหน้ากรมประชาธิปไตย เอียว โกเอียสใน พ.ศ. 2493 ทำให้เกิดความแตกแยกในพรรค แต่ในพรรคก็ยังมีบุคคลที่จะมีบทบาทในการเมืองกัมพูชาต่อมาอีกหลายคน เซิง งอกทัญ อดีตนายกรัฐมนตรีในสมัยที่ถูกญี่ปุ่นยึดครองเข้าร่วมกับกรมประชาธิปไตยระหว่าง พ.ศ. 2494 – 2495 จากนั้นจึงหนีเข้าป่าไปสู่ภาคเหนือของกัมพูชาเพื่อก่อตั้งขบวนการเรียกร้องเอกราชของตนเอง
หลังได้รับเอกราช
[แก้]ระหว่าง พ.ศ. 2497 พรรคได้ดำเนินนโยบายเอียงซ้ายภายใต้การนำของนักการเมืองที่สำเร็จการศึกษาจากฝรั่งเศส ผู้นำพรรคคือ เกง วันสัก ส่วนพระนโรดม ภูริสสระเป็นเลขาธิการทั่วไป พวกเขาให้ความสำคัญกับการประชุมเจนีวา พ.ศ. 2497 ซึ่งรับรองเอกราชของกัมพูชา และยอมรับความช่วยเหลือของสหรัฐ พรรคนี้เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 หลังจากที่พระนโรดม สีหนุก่อตั้งขบวนการต่อต้านคอมมิวนิสต์ของพระองค์เอง คือพรรคสังคมราษฎร์นิยมเพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้ง สมาชิกกรมประชาธิปไตยบางคนออกจากพรรคไปเข้าร่วมกับสีหนุ เกง วันสักหัวหน้าพรรคถูกจับขังคุกระหว่างการเลือกตั้ง และที่ทำการพรรคในพระตะบองถูกรื้อค้น[8] กรมประชาธิปไตยได้คะแนนเสียง 12% ส่วนพรรคสังคมได้ 82% และได้ที่นั่งในสภาไปทั้งหมด
ต่อมา ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2500 กรมประชาธิปไตยสลายตัว ซึ่งสมเด็จกรมพระสีสุวัตถิ์ มุนีเรศ ได้บันทึกไว้ว่า สิ่งนี้เกิดขึ้นหลังจากผู้นำที่เหลืออยู่ถูกเรียกให้ไปเข้าร่วมประชุมอย่างเป็นมิตรกับสีหนุ และถูกจับโดยลน นล เมื่อกลับออกมา[9]
การก่อตั้งใหม่โดยอินตัม
[แก้]หลังจากลน นลโค่นล้มสีหนุในการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 และก่อตั้งสาธารณรัฐเขมร กรมประชาธิปไตยถูกก่อตั้งขึ้นอีกครั้งโดยอิน ตัม ซึ่งเข้าร่วมในรัฐประหารครั้งนี้ด้วย แต่พรรคปฏิเสธเข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2515 ต่อมาอิน ตัมเลิกเล่นการเมือง เชา เซาขึ้นมาเป็นผู้นำพรรค อย่างไรก็ตาม พรรคนี้ไม่มีบทบาททางการเมืองใด ๆ ในสาธารณรัฐเขมร จนกระทั่งถูกล้มล้างโดยเขมรแดงใน พ.ศ. 2518 ต่อมา อิน ตัม เข้าร่วมกับกลุ่มที่จงรักภักดีกับสีหนุและตั้งกรมประชาธิปไตยขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2534 แต่ไม่ได้รับเลือกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 3 4 "1955 polls: the Sangkum takes hold". เดอะพนมเปญโพสต์. 13 February 1998. สืบค้นเมื่อ 12 July 2019.
- 1 2 Norén-Nilsson, Astrid (2023-01-02). "Liberalism in Cambodia: Broken Lineages". Asian Studies Review. 47 (1): 54–68. doi:10.1080/10357823.2022.2041551. ISSN 1035-7823.
- ↑ "Cambodia Constitution 1947" (PDF). advocatetanmoy.com.
- ↑ Chhim, Sereyphuon (30 August 2021). "ឆ្នាំ១៩៤៩! គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ចាត់តាំងឱ្យអាចារ្យយី ទៅបង្កើតកងទ័ពឥស្សរៈស្វយ័តមួយនៅក្នុងស្រុកល្វាឯម". SBM News (ภาษาเขมร). สืบค้นเมื่อ 21 September 2025.
- ↑ "លទ្ធផលបោះឆ្នោតថ្ងៃទី០១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៤៦ គណបក្សប្រជាធិបតេយ្យឈ្នះឆ្នោតក្នុងសភាចំនួន៥០អាសនៈ ក្នុងចំណោមអាសនៈ ៦៧អាសនៈ". KBN News (ภาษาเขมร). 13 December 2019. สืบค้นเมื่อ 21 September 2025.
- ↑ Martin, M. A. Cambodia: a shattered society, Univ. of California Press, p. 51
- ↑ Dommen, A. The Indochinese experience of the French and the Americans, IUP, 2001, p.196
- ↑ Kiernan, B. How Pol Pot Came to Power, Yale UP, 2004, p.57
- ↑ Kiernan, 2004, p.57