โวลต์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

โวลต์ (สัญลักษณ์ : V) คือหน่วยอนุพันธ์ในระบบเอสไอของความต่างศักย์ไฟฟ้า ปริมาณที่กำกับด้วยหน่วยโวลต์นั้นคือผลการวัดความเข้มของแหล่งจ่ายไฟฟ้าในแง่ที่ว่าจะสร้างพลังงานได้เท่าใดที่ระดับกระแสค่าหนึ่ง ๆ โวลต์ซึ่งเป็นชื่อของหน่วยนี้ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติให้แก่ อาเลสซันโดร วอลตา (พ.ศ. 2288 - 2370) ผู้คิดค้นแบตเตอรี่เคมีชนิดแรกที่เรียกว่าเซลล์โวลตาอิก (Voltaic Pile)

นิยาม[แก้]

แผนผังวงจรรวมของอาร์เรย์รอยต่อแบบจอเซฟสัน พัฒนาขึ้นโดยสถาบันมาตรวิทยาและเทคโนโลยีแห่งชาติสหรัฐอเมริกา (NIST) ซึ่งถูกใช้เป็นค่าโวลต์มาตรฐาน

นิยามของโวลต์คือความต่างศักย์ไฟฟ้าระหว่างตัวนำที่มีกระแสผ่านหนึ่งแอมแปร์และสูญเสียกำลังไฟฟ้าหนึ่งวัตต์ ดังนั้นหน่วยโวลต์จึงมีค่าเช่นเดียวกับหน่วยฐานเอสไอ ดังนี้ m2 · kg · s-3 · A-1 อันเท่ากับพลังงานหนึ่งจูลต่อประจุหนึ่งคูลอมบ์ (J/C)

1 V = 1 W/A = 1 m2·kg·s–3·A–1

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2533 เป็นต้นมา หน่วยโวลต์ที่ใช้อ้างอิงสำหรับการวัดในทางปฏิบัติ ได้รับการดูแลในระดับสากลโดยอาศัยอุปกรณ์ที่ทำงานด้วยปรากฏการณ์จอเซฟสัน ซึ่งค่าที่วัดได้จากอุปกรณ์ดังกล่าวจะนำไปเทียบกับค่าคงตัวจอเซฟสัน ที่มีการกำหนดค่าตายตัวไว้แล้วในการประชุมนานาชาติว่าด้วยการชั่งตวงวัดครั้งที่ 18 (18th General Conference on Weights and Measures) ซึ่ง

K{J-90} = 0.4835979 GHz/µV.

หน่วยพหุคูณ[แก้]

พหุคูณเอสไอสำหรับหน่วยโวลต์ (V)
พหุคูณย่อย พหุคูณใหญ่
ค่า สัญลักษณ์ ชื่อ ค่า สัญลักษณ์ ชื่อ
10–1 V dV เดซิโวลต์ 101 V daV เดคาโวลต์
10–2 V cV เซนติโวลต์ 102 V hV เฮกโตโวลต์
10–3 V mV มิลลิโวลต์ 103 V kV กิโลโวลต์
10–6 V µV ไมโครโวลต์ 106 V MV เมกะโวลต์
10–9 V nV นาโนโวลต์ 109 V GV จิกะโวลต์
10–12 V pV พิโกโวลต์ 1012 V TV เทระโวลต์
10–15 V fV เฟมโตโวลต์ 1015 V PV เพตะโวลต์
10–18 V aV อัตโตโวลต์ 1018 V EV เอกซะโวลต์
10–21 V zV เซปโตโวลต์ 1021 V ZV เซตตะโวลต์
10–24 V yV ยอกโตโวลต์ 1024 V YV ยอตตะโวลต์
หน่วยที่นิยมใช้แสดงเป็นตัวหนา

คำอธิบาย[แก้]