เทือกเขาสันกาลาคีรี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เทือกเขาสันกาลาคีรี
Banjaran titiwangsa1.jpg
ชื่อ
ชื่อไทย สันกาลาคีรี
ชื่ออังกฤษ Titiwangsa Mountains
ชื่อท้องถิ่น ตีตีวังซา, เบอซาร์
ระบบ
กลุ่ม ตะนาวศรี
ข้อมูลทั่วไป
ที่ตั้ง ชายแดนไทย-มาเลเซีย
ยอดสูงสุด กูนุงกอร์บู
สถานที่สำคัญ

เทือกเขาสันกาลาคีรี หรือภาษามลายูเรียกว่า บันจารันตีตีวังซา (มาเลย์: Banjaran Titiwangsa, بنجرن تيتيوڠسا) หรือ บันจารันเบอซาร์ (Banjaran Besar) เป็นเทือกเขาที่กั้นพรมแดนประเทศไทยกับประเทศมาเลเซียเกือบตลอดทั้งแนว ทอดตัวในแนวตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ โดยเริ่มต้นจากเขตแดนจังหวัดสตูลกับมาเลเซีย ทอดตัวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ เป็นเส้นกั้นเขตแดนระหว่างจังหวัดสงขลา จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส กับมาเลเซีย เทือกเขานี้ยังมีแนวเข้าไปในประเทศมาเลเซียด้วย ยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาสันกาลาคีรี คือ กูนุงกอร์บู (Gunung Korbu) อยู่ในเขตรัฐเประของมาเลเซีย

ที่มาของชื่อ[แก้]

ชื่อ สันกาลาคีรี หมายถึง "ภูเขาอันเป็นที่สิงสถิตของพระอิศวร"[1] ซึ่งคำว่า สัน หรือ สัง เป็นคำในภาษามลายู อันมีความหมายว่า เทพเจ้า กับคำว่า กาลา เป็นคำสันสกฤต แปลว่าพระอิศวร[1]

บ้างว่าชื่อ สันกาลาคีรี อาจจะมาจากคำว่า สาครา หรือ สาคร ที่หมายถึง ทะเลหรือมหาสมุทร และคำว่า คีรี ที่หมายถึง ภูเขา รวมกันจะมีความหมายว่า "ภูเขาที่ใกล้ทะเลหรือมหาสมุทร"[1]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 ประพนธ์ เรืองณรงค์. "บทผนวกเกียรติยศ". ใน รัฐปัตตานีใน "ศรีวิชัย" เก่าแก่กว่ารัฐสุโขทัยในประวัติศาสตร์. สุจิตต์ วงษ์เทศ (บรรณาธิการ). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:มติชน. 2547, หน้า 357