สำเนียงคันไซ

สำเนียงคิงกิ (ญี่ปุ่น: 近畿方言 ^?) คิงกิโฮ่เกง) หรือ สำเนียงคันไซ (関西弁 คันไซเบง) คือสำเนียงท้องถิ่นของประเทศญี่ปุ่น ที่พูดกันในเขตภูมิภาคคันไซ หรือทางตะวันตกของประเทศ คนญี่ปุ่นส่วนมากจะนิยมเรียกว่า คันไซเบง มากกว่า

คันไซเบงยังสามารถแบ่งออกเป็นสำเนียงถิ่นย่อยๆอีก คือ

• แบบโอซะกะ (จังหวัดโอซะกะ) หรือ โอซะกะเบง (大阪弁)
• แบบเกียวโตะ (จังหวัดเกียวโตะ) หรือ เกียวโตเบง (京都弁)
• แบบไมสีรุ (ภาคเหนือของจังหวัดเกียวโตะ) หรือ ไมสึรุเบง (舞鶴弁)
• แบบทัมบะ (ภาคเหนือของจังหวัดเฮียวโกะ) หรือ ทัมบะเบง (丹波弁)
• แบบบังชู (ภาคตะวันตกของจังหวัดเฮียวโกะ) หรือ บังชูเบง (播州弁)
• แบบโอมิ (จังหวัดชิงะ) หรือ โอมิเบง (近江弁)
• แบบนะระ (จังหวัดนะระ) หรือ นะหระเบง (奈良弁)
• แบบวะกะยะมะ (จังหวัดวะกะยะมะ) หรือ วะกะยะมะเบง (和歌山弁)
• แบบอิเซะ (จังหวัดมิเอะ) หรือ อิ๊เซะเบง (伊勢弁)
• แบบชิมะ (จังหวัดมิเอะ) หรือ ชิหมะเบง (志摩弁)

เอกลักษณ์ และความแตกต่างกับภาษากลาง

• คันไซเบงจะมี intonation มากกว่า
• คำลงท้ายของประโยค ดะ (だ) คันไซเบงจะออกเสียงว่า ยะ (や) เช่น นานิโอ๊ะชิเตอิรุนดะ ซึ่งแปลว่า ทำอะไรอยู่หรือ ในภาษากลาง ถ้าออกเสียงเป็นคันไซเบงจะเป็น นานิโอ๊ะชิเตอิรุนยะ (คันไซเบงจริงๆจะออกเสียงว่า นานิยัดเตรุ่นยะ)
• คันไซเบงชอบเติมคำว่า เน่ง (ねん) ตามหลังประโยค เมื่อต้องการจะเน้นคำ เช่น นานิ อิตเตรุ่นดะโย (何言っているんだよ) ซึ่งแปลว่า พูดอะไรอยู่หนะ ในภาษากลาง คันไซเบงส่วนมากจะออกว่า นานิยูต้นเน่ง (何いうとんねん)

ฯลฯ