ตระกูลภาษาญี่ปุ่น
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ตระกูลภาษาญี่ปุ่น (Japonic languages) หรือตระกูลภาษาญี่ปุ่น-ริวกิว (Japanese-Ryukyuan languages) เป็นกลุ่มของภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิมหรือภาษาญี่ปุ่น-ริวกิวดั้งเดิม จากนั้นจึงมีการแยกออกจากกันอย่างเด็ดขาดระหว่างภาษาญี่ปุ่นทุกสำเนียงกับภาษาริวกิว ฮัตโตริระบุเมื่อ พ.ศ. 2497 ว่าการแยกตัวน่าจะเกิดในยุคยามาโตะ แต่มีนักภาษาศาสตร์บางกลุ่มไม่เห็นด้วย
[แก้] สมาชิก
- ภาษาญี่ปุ่น (日本語) ได้แก่
- ฮะชิโจ สำเนียงอนุรักษ์ของเกาะฮะชิโจจิมะและดะอิโต
- ภาษาญี่ปุ่นบนแผ่นดินหลัก
- ภาษาญี่ปุ่นตะวันออก ใช้พูดในนาโกย่าตะวันออก
- ภาษาญี่ปุ่นตะวันตก ใช้พูดในนาโกย่าตะวันตก
- คีวชู ใช้พูดในบริเวณส่วนใหญ่ของคีวชู
- สัตสุงู ใช้พูดทางใต้ของคีวชู รอบๆสัตสุมะ
- ภาษาริวกิว (琉球語)
- ภาษาอะมะมิ (奄美語) แบ่งเป็นภาษาอะมะมิใต้และภาษาอะมะมิเหนือ
- ภาษาโอะกินะวะ (沖縄語) แบ่งเป็นภาษาโอะกินะวะเหนือ ภาษาโอะกินะวะมาตรฐาน และภาษาโอะกินะวะใต้
- ภาษามิยาโกะ(宮古語)
- ภาษายาเอยามะ (八重山語)
- ภาษาโยนากูนิ (与那国語)
[แก้] การจัดจำแนก
ความสัมพันธ์ของภาษากลุ่มญี่ปุ่นกับภาษากลุ่มอื่นๆยังไม่แน่นอน มีทฤษฎีอธิบายมากมายแต่ไม่มีทฤษฎีใดได้รับการยอมรับโดยทั่วไป
