ลัทธิโดมินิกัน
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ลัทธิโดมินิกัน หรือ ลัทธิผู้เทศนา (ภาษาอังกฤษ: Order of Preachers หรือ Dominican Order หรือ Dominicans;ภาษาละติน: Ordo fratrum Praedicatorum) ก่อตั้งเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นลัทธิของคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกก่อตั้งโดยนักบุญโดมินิกในประเทศฝรั่งเศส นักบุญโดมินิกก่อตั้งสำนักสงฆ์ที่ทูลูสในปี ค.ศ. 1214 และได้รับการอนุมัติให้เป็นลัทธิในนิกายโรมันคาทอลิกอย่างเป็นทางการโดยสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3ในปี ค.ศ. 1216 ลัทธิโดมินิกันมีพื้นฐานมาจากกฏของ ลัทธิออกัสติเนียน พระโดมินิกันเป็นสมาชิกของลัทธิ mendicant orders พระในนิกายนี้เรียกว่า “friar” หรือ “หลวงพี่” ซึ่งมาจากรากคำภาษาละตินที่แปลว่า “พี่”[1]
ในอังกฤษและในบางประเทศพระโดมินิกันจะเรียกกันว่า “พระดำ” (Blackfriars) เพราะพระโดมินิกันจะสวมเสื้อคลุมสีดำทับเสื้อ (habit) สีขาวข้างใน ซึ่งตรงข้ามกับ “พระขาว” (Whitefriars) ของลัทธิคาร์เมไลท์ หรือ “พระเทา” (Greyfriars) ของลัทธิฟรานซิสกัน ซึ่งความจริงแล้วลัทธิฟรานซิสกันใส่สีน้ำตาล ในฝรั่งเศสพระโดมินิกันบางครั้งก็เรียกว่า “จาโคแบงส์” (Jacobins) เพราะคอนแวนต์แรกที่ปารีสชื่อเซนต์จาคส์ หรือ จาโคบัสในภาษาละติน นอกจากนั้นบางครั้งยังเป็นที่รู้จักกันว่า “Domini canes” หรือ “สุนัขของพระเจ้า” เพราะความที่มีชื่อเสียงว่าเป็นลัทธิที่มีความจงรักภักดีและเคร่งที่สุด ซึ่งบางครั้งมีผลในทางลบเพราะการพาดพิงไปถึงความเกี่ยวข้องของลัทธินี้กับ การไต่สวนศรัทธา (Inquisition) พระในลัทธินี้จะมีอักษร “O.P.” ท้ายชื่อ
[แก้] อ้างอิง
[แก้] ดูเพิ่ม
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
 |
ลัทธิโดมินิกัน เป็นบทความเกี่ยวกับ ศาสนา ที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องการตรวจสอบ เพิ่มเนื้อหาหรือเพิ่มแหล่งอ้างอิง คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมหรือแก้ไข เพื่อให้สมบูรณ์มากขึ้น ข้อมูลเกี่ยวกับ ลัทธิโดมินิกัน ในภาษาอื่น อาจสามารถหาอ่านได้จากเมนู ภาษาอื่น ด้านซ้ายมือ หรือ ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ศาสนา |
