ปุราณะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระนางอัมพิกะ หรือทุรคา นำมาตฤกาทั้งแปด ไปรบกับอสูรชื่อ รักตพีช จากเรื่อง "เทวีมาหาตมยัม" ในคัมภีร์มารกัณเฑยปุราณะ

ปุราณะ (สันสกฤต: पुराण, purāṇa, เก่าแก่, โบราณ) เป็นชื่อคัมภีร์ที่สำคัญประเภทหนึ่งในศาสนาฮินดู (หรือศาสนาเชน และพุทธศาสนา) โดยมากจะเป็นเรื่องเล่าว่าด้วยประวัติของจักรวาล นับตั้งแต่การสร้าง จนถึงการทำลาย (ประลัย) ลำดับพงศ์กษัตริย์ วีรบุรุษ ฤษี ทวยเทพ ตลอดจนจักรวาลวิทยา ปรัชญา และภูมิศาสตร์ของฮินดูด้วย[1]

เนื้อหาในปุราณะมักจะเน้นเทพเจ้าองค์ใดองค์หนึ่งโดยเฉพาะ เด่นด้วยแนวคิดเชิงศาสนาและปรัชญา ดำเนินเรื่องให้มีบุคคล (มักจะเป็นฤษี) เป็นผู้เล่าเรื่องให้อีกคนหนึ่งฟัง

คัมภีร์ปุราณะแบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือ มหาปุราณะ และอุปปุราณะ


อ้างอิง[แก้]