บุพสัญญา

บุพสัญญา
”
เครื่องหมายวรรคตอน
กิลเลอเมต ( « » ) จุดไข่ปลา ( …, ... ) จุลภาค ( , ) ซอลิดัส ( ⁄ ) ทวิภาค ( : ) ทับ ( / ) นขลิขิต ( ), [ ], { }, < > บุพสัญญา ( " ) ปรัศนี ( ? ) มหัพภาค ( . ) ยัติภังค์ ( -, ‐ ) ยัติภาค ( ‒, –, —, ― ) สัญประกาศ ( _ ) เสมอภาค ( = ) อะพอสทรอฟี ( ', ʻ, ’ ) อัญประกาศ ( “ ”, ‘ ’, " " ) อัฒภาค ( ; ) อัศเจรีย์ ( ! )
การแบ่งคำ
มหรรถสัญญา เว้นวรรค ( ) ( ) ( ) อินเทอร์พังก์ ( · )
การพิมพ์ทั่วไป
แคเรต ( ^ ) เซกชัน ( § ) ดอกจัน ( * ) แด็กเกอร์ ( † ) ( ‡ ) ทิลเดอ ( ~ ) นัมเบอร์ ( # ) นูเมอโร ( № ) บุลเลต ( • ) แบ็กสแลช ( \ ) ปรัศนีกลับหัว ( ¿ ) เปอร์เซ็นต์ ( %, ‰, ‱ ) พิลโครว์ ( ¶ ) ไพป์ ( |, ¦ ) ไพรม์ ( ′ ) สกุลเงิน ( ¤ ) ¢, $, €, £, ¥, ₩, ₪ องศา ( ° ) อันเดอร์สกอร์ ( _ ) อัศเจรีย์กลับหัว ( ¡ ) แอมเพอร์แซนด์ ( & ) แอต ( @ )
การพิมพ์เฉพาะทาง
กรณฑ์ ( √ ) ซาร์แคซึมมาร์ก ดัชนี ( ☞ ) เพราะฉะนั้น ( ∴ ) ลอซินจ์ ( ◊ ) อ้างอิง ( ※ ) อินเทอร์รอแบง ( ‽ ) แอสเทอริซึม ( ⁂ ) ไอรอนนีมาร์ก ( ؟ )
เครื่องหมายไทย
โคมูตร ( ๛ ) ตีนครุ ( ┼ ) ไปยาลน้อย ( ฯ ) ไปยาลใหญ่ ( ฯลฯ ) ฟองมัน ( ๏ ) ไม้ยมก ( ๆ ) อังคั่น ( ฯ, ฯะ, ๚, ๚ะ )

บุพสัญญา ( ” ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายอัญประกาศคู่แต่มีด้านปิดเพียงด้านเดียว หรือคล้ายรูปสระ ฟันหนู ( " ) ใช้สำหรับเขียนแทนคำหรือประโยคที่อยู่ในบรรทัดบนหรือเหนือขึ้นไปในตำแหน่งกึ่งกลาง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเขียนซ้ำอีก สามารถใช้ขีดกลางยาวประกอบเครื่องหมาย (เช่น ———”———) เพื่อกำหนดขอบเขตของการกล่าวซ้ำโดยสังเขป และอาจพบเครื่องหมายบุพสัญญามากกว่าหนึ่งตัวในการซ้ำครั้งเดียวกัน (เช่น —”———”—) เวลาอ่านต้องอ่านคำเต็ม บทนิพนธ์หลายชนิดอาทิวิทยานิพนธ์ ไม่อนุญาตให้ใช้เครื่องหมายนี้ปรากฏในเนื้อหาเพื่อละข้อความ แต่ให้ใช้คำเต็มแทน

ภาษาญี่ปุ่นก็มีการใช้บุพสัญญา มีปรากฏในรหัสยูนิโคด U+3003 ดังนี้ 〃 มีชื่อเรียกว่า ditto mark หรือ โนะโนะจิเท็น (ノノ字点) รูปร่างคล้ายกับของภาษาไทยแต่เขียนอยู่ในระดับเดียวกับบรรทัด ภาษาอื่นที่นอกเหนือจากนี้ไม่มีการใช้บุพสัญญา แต่อาจพบการใช้ขีดกลางยาว (em dash) หรือคำว่า Ibid. และ Id. แทนในบรรณานุกรม

ตัวอย่างการใช้งาน

มหาชาติคำหลวง	เป็นวรรณคดีในรัชสมัย	สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ
ลิลิตโองการแช่งน้ำ	”	สมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๑

บุพสัญญาในกรณีนี้ใช้แทนวลี "เป็นวรรณคดีในรัชสมัย" ที่อยู่ข้างบน

ในทางปฏิบัติ การใช้เครื่องหมายนี้เหมาะกับการเขียนมากกว่าการป้อนข้อมูลเข้าคอมพิวเตอร์ เนื่องจากโปรแกรมประมวลคำหรือเว็บเบราว์เซอร์มักจัดตำแหน่งตามแนวดิ่งไม่ตรงกัน อันมีสาเหตุมาจากความกว้างของตัวอักษรแต่ละตัวที่ไม่เท่ากัน (หากใช้ไทป์เฟซแบบความกว้างเท่ากันจะไม่เกิดปัญหานี้) จึงต้องใช้ตารางเข้ามาช่วยจัดรูปแบบ นอกจากนั้นระบบคอมพิวเตอร์สามารถคัดลอกข้อความซ้ำไปวางไว้ในตำแหน่งที่ต้องการได้ เครื่องหมายนี้จึงมีความสำคัญน้อยลง