เครื่องหมายวรรคตอน
 |
บทความนี้ไม่มีการอ้างอิงจากเอกสารอ้างอิงหรือแหล่งข้อมูล โปรดช่วยพัฒนาบทความนี้โดยเพิ่มแหล่งข้อมูลน่าเชื่อถือ เนื้อหาที่ไม่มีการอ้างอิงอาจถูกคัดค้านหรือนำออก |
| เครื่องหมายวรรคตอน |
|---|
|
กิลเลอเมต ( « » ) |
| การแบ่งคำ |
|
มหรรถสัญญา |
| การพิมพ์ทั่วไป |
|
แคเรต ( ^ ) |
| การพิมพ์เฉพาะทาง |
|
กรณฑ์ ( √ ) |
| เครื่องหมายไทย |
|
โคมูตร ( ๛ ) |
เครื่องหมายวรรคตอน เป็นเครื่องหมาย หรือสัญลักษณ์ที่เขียนขึ้นเพื่อใช้ประกอบการเขียนอักษรในภาษาหนึ่ง ๆ เพื่อประโยชน์ในการแบ่งวรรคตอน มักจะไม่เกี่ยวกับระบบเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น
ในแต่ละภาษาจะมีเครื่องหมายวรรคตอนต่าง ๆ กัน และมีกฎเกณฑ์การใช้ต่าง ๆ กัน ซึ่งผู้ใช้ภาษานั้น ๆ จะต้องทราบ และใช้ตามกฎที่ปฏิบัติกันมา เพื่อให้มีความเข้าใจในภาษาไปในทางเดียวกัน
เครื่องหมายวรรคตอนของไทย[แก้]
ในเอกสารโบราณของไทยมีเครื่องหมายวรรคตอนของไทยอยู่หลายตัว และบางตัวนิยมใช้มาถึงปัจจุบัน โดยแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มตามเกณฑ์การใช้งาน ดังนี้
- เครื่องหมายกำกับเสียง ได้แก่
- เครื่องหมายกำกับวรรคตอน ได้แก่
- ไปยาลน้อย : ใช้ย่อคำ
- ไปยาลใหญ่ : ใช้ละข้อความ
- ฟองมัน : ใช้ขึ้นต้นประโยค หรือบทกลอน
- ฟองมันฟันหนู : ใช้ขึ้นต้นข้อความ
- อังคั่นเดี่ยว (ขั้นเดี่ยว) : ใช้เขียนเมื่อจบประโยค หรือเป็นเครื่องหมายบอกวันเดือนทางจันทรคติ
- อังคั่นคู่ (ขั้นคู่) : ใช้เขียนเมื่อจบข้อความใหญ่ หรือจบตอน
- อังคั่นวิสรรชนีย์ : ใช้เขียนเมื่อจบเรื่อง
- โคมูตร : ใช้เมื่อสิ้นสุดข้อความ หรือบทกลอน
- หรือแบ่งเป็น 2 กลุ่มตามเกณฑ์ที่มา
- เครื่องหมายวรรคตอนที่เป็นของไทยแต่เดิม ได้แก่ ฟองมัน ตาไก่ โคมูตร เป็นต้น
- เครื่องหมายวรรคตอนที่รับอิทธิพลการเขียนจากต่างประเทศ เช่น จุลภาค มหัพภาค เป็นต้น
บทความเกี่ยวกับภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ภาษา
