เครื่องหมายวรรคตอน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เครื่องหมายวรรคตอน

กิลเลอเมต ( « » )
จุดไข่ปลา ( , ... )
จุลภาค ( , )
ซอลิดัส ( )
ทวิภาค ( : )
ทับ ( / )
นขลิขิต ( ), [ ], { }, < >
บุพสัญญา ( " )
ปรัศนี ( ? )
มหัพภาค ( . )
ยัติภังค์ ( -, )
ยัติภาค ( , , , )
สัญประกาศ ( _ )
เสมอภาค ( = )
อะพอสทรอฟี ( ', ʻ, )
อัญประกาศ ( “ ”, ‘ ’, " " )
อัฒภาค ( ; )
อัศเจรีย์ ( ! )

การแบ่งคำ

มหรรถสัญญา
เว้นวรรค ( ) () ()
อินเทอร์พังก์ ( · )

การพิมพ์ทั่วไป

แคเรต ( ^ )
เซกชัน ( § )
ดอกจัน ( * )
แด็กเกอร์ ( ) ( )
ทิลเดอ ( ~ )
นัมเบอร์ ( # )
นูเมอโร ( )
บวกและลบ (+ −)
บวกหรือลบ (±)
บุลเลต ( )
แบ็กสแลช ( \ )
ปรัศนีกลับหัว ( ¿ )
เปอร์เซ็นต์ ( %, ‰, )
พิลโครว์ ( )
ไพป์ ( |, ¦ )
ไพรม์ ( )
สกุลเงิน ( ¤ ) ¢, $, , £, ¥, ,
องศา ( ° )
ออเบอลุส (÷)
อันเดอร์สกอร์ ( _ )
อัศเจรีย์กลับหัว ( ¡ )
แอมเพอร์แซนด์ ( & )
แอต ( @ )

การพิมพ์เฉพาะทาง

กรณฑ์ ( )
ซาร์แคซึมมาร์ก
ดัชนี ( )
เพราะฉะนั้น ( )
ลอซินจ์ ( )
อ้างอิง ( )
อินเทอร์รอแบง ( )
แอสเทอริซึม ( )
ไอรอนนีมาร์ก ( ؟ )

เครื่องหมายไทย

โคมูตร ( )
ตีนครุ ( )
ไปยาลน้อย ( )
ไปยาลใหญ่ ( ฯลฯ )
ฟองมัน ( )
ไม้ยมก ( )
อังคั่น ( , ฯะ, , ๚ะ )

    

เครื่องหมายวรรคตอน เป็นเครื่องหมาย หรือสัญลักษณ์ที่เขียนขึ้นเพื่อใช้ประกอบการเขียนอักษรในภาษาหนึ่ง ๆ เพื่อประโยชน์ในการแบ่งวรรคตอน มักจะไม่เกี่ยวกับระบบเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น

ในแต่ละภาษาจะมีเครื่องหมายวรรคตอนต่าง ๆ กัน และมีกฎเกณฑ์การใช้ต่าง ๆ กัน ซึ่งผู้ใช้ภาษานั้น ๆ จะต้องทราบ และใช้ตามกฎที่ปฏิบัติกันมา เพื่อให้มีความเข้าใจในภาษาไปในทางเดียวกัน

เครื่องหมายวรรคตอนภาษาไทย[แก้]

ในเอกสารโบราณของไทยมีเครื่องหมายวรรคตอนของไทยอยู่หลายตัว และบางตัวนิยมใช้มาถึงปัจจุบัน โดยแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มตามเกณฑ์การใช้งาน ดังนี้

  1. เครื่องหมายกำกับเสียง ได้แก่
    1. ไม้ยมก : ใช้เพื่อซ้ำเสียงเดิม
    2. ทัณฑฆาต : ใช้เพื่อฆ่าเสียง หรือเพื่อไม่ออกเสียงพยัญชนะที่กำกับไว้
    3. ยามักการ : ใช้เพื่อควบกล้ำเสียงพยัญชนะ
  2. เครื่องหมายกำกับวรรคตอน ได้แก่
    1. ไปยาลน้อย : ใช้ย่อคำ
    2. ไปยาลใหญ่ : ใช้ละข้อความ
    3. ฟองมัน : ใช้ขึ้นต้นประโยค หรือบทกลอน
    4. ฟองมันฟันหนู : ใช้ขึ้นต้นข้อความ
    5. อังคั่นเดี่ยว (ขั้นเดี่ยว) : ใช้เขียนเมื่อจบประโยค หรือเป็นเครื่องหมายบอกวันเดือนทางจันทรคติ
    6. อังคั่นคู่ (ขั้นคู่) : ใช้เขียนเมื่อจบข้อความใหญ่ หรือจบตอน
    7. อังคั่นวิสรรชนีย์ : ใช้เขียนเมื่อจบเรื่อง
    8. โคมูตร : ใช้เมื่อสิ้นสุดข้อความ หรือบทกลอน เอสรักปุ้น


หรือแบ่งเป็น 2 กลุ่มตามเกณฑ์ที่มา
  • เครื่องหมายวรรคตอนที่เป็นของไทยแต่เดิม ได้แก่ ฟองมัน ตาไก่ โคมูตร เป็นต้น
  • เครื่องหมายวรรคตอนที่รับอิทธิพลการเขียนจากต่างประเทศ เช่น จุลภาค มหัพภาค เป็นต้น