ดนตรีคลาสสิก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

วงซิมโฟนีออเคสตรา

ดนตรีคลาสสิก (อังกฤษ: Classical music) เป็นรูปแบบหนึ่งของดนตรี ซึ่งมักจะกล่าวถึงดนตรีที่เป็นศิลปะของประเทศทางฝั่งตะวันตก

การแสดงดนตรีคลาสสิกจะใช้เครื่องดนตรี ๔ กลุ่ม กลุ่มแรก คือ เครื่องสาย (String) แบ่งออกเป็น ไวโอลิน วิโอล่า เชลโล และ ดับเบิลเบส กลุ่มที่สอง คือ เครื่องลมไม้ (Woodwind) เช่น ฟลู้ต คลาริเน็ต โอโบ บาสซูน ปิคโคโล กลุ่มที่สาม คือ แตร (Brass) เช่น ทรัมเป็ต ทรอมโบน ทูบา เฟร็นช์ฮอร์น กลุ่มที่สี่ คือ เครื่องเคาะ (Percussion) เช่น กลองทิมปะนี ฉาบ กลองใหญ่ (Bass Drum) กิ๋ง (Triangle) เมื่อเล่นรวมกันเป็นวงเรียกว่าวงดุริยางค์หรือ ออร์เคสตรา (Orchestra) ซึ่งมีผู้อำนวยเพลง (conductor) เป็นผู้ควบคุมวง


เนื้อหา

[แก้] ประวัติ และ เวลา

ดนตรีคลาสสิกแบ่งออกเป็นยุค ดังนี้

ดนตรีคลาสสิกยุโรปยุคกลาง หรือ ดนตรียุคกลาง ถือว่าเป็นจุดกำเนิดของดนตรีคลาสสิก เริ่มต้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1019 (ค.ศ. 476) ซึ่งเป็นปีล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ดนตรีในยุคนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อประกอบพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับศาสนา และคาดกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากดนตรีในยุคกรีกโบราณ

นับเริ่มการนับเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1943 (ค.ศ. 1400) เมื่อเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงศิลปะ และฟื้นฟูศิลปะโบราณยุคโรมันและกรีก แต่ดนตรียังคงเน้นหนักไปทางศาสนา เพียงแต่เริ่มมีการใช้เครื่องดนตรีที่หลากหลายขึ้น

ดูเพิ่มที่ ยุคเรเนสซองส์

ยุคนี้เริ่มขึ้นเมื่อมีการกำเนิดอุปรากรในประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2143 (ค.ศ. 1600) และ สิ้นสุดลงเมื่อ โยฮันน์ เซบาสเทียน บาค เสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2293 (ค.ศ. 1750) แต่บางครั้งก็นับว่าสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2273 (ค.ศ. 1730) เริ่มมีการเล่นดนตรีเพื่อการฟังมากขึ้นในหมู่ชนชั้นสูง นิยมการเล่นเครื่องดนตรีประเภทออร์แกนมากขึ้น แต่ก็ยังคงเน้นหนักไปทางศาสนา นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่น บาค วิวัลดี เป็นต้น

ดูเพิ่มที่ ศิลปะบาโรค

เป็นยุคที่มีการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด มีกฏเกณฑ์ แบบแผน รูปแบบและหลักในการเล่นดนตรีอย่างชัดเจน ศูนย์กลางของดนตรียุคนี้คือประเทศออสเตรีย โดยเฉพาะที่กรุงเวียนนา และเมืองมานไฮม์ (Mannheim) นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่น โมซาร์ท เป็นต้น

เป็นยุคที่มีเริ่มมีการแทรกของอารมณ์ในเพลง มีการเปลี่ยนอารมณ์ ความดังความเบา และจังหวะ ซึ่งต่างจากยุคก่อนๆซึ่งยังไม่มีการใส่อารมณ์ในทำนอง นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่น เบโทเฟน ชูเบิร์ต โชแปง ไชคอฟสกี้ เป็นต้น

นักดนตรีเริ่มแสวงหาแนวดนตรีที่ไม่ขึ้นกับแนวดนตรีในยุคก่อน จังหวะในแต่ละห้องเริ่มแปลกไปกว่าเดิม ไม่มีโน้ตสำคัญเกิดขึ้น (Atonal) ระยะห่างระหว่างเสียงกับเสียงเริ่มลดน้อยลง ไร้ท่วงทำนองเพลง นักดนตรีบางกลุ่มหันไปยึดดนตรีแนวเดิม ซึ่งเรียกว่าแบบนีโอคลาสสิก (Neo-Classic) นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่นอิกอร์ สตราวินสกี้ เป็นต้น

  • 7. ยุคปัจจุบัน (ช่วงทศวรรษหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 - ปัจจุบัน)

[แก้] แบ่งตามประเภทวงที่บรรเลง และประเภทของการแสดง

[แก้] แบ่งตามโครงสร้างบทเพลง (Form)

[แก้] รายชื่อคีตกวีแบ่งตามยุค

ดูเพิ่มได้อีกที่ คีตกวี

[แก้] คีตกวีชาวไทยที่ประพันธ์ดนตรีคลาสสิกในปัจจุบันที่มีงานดนตรีออกมาอย่างสม่ำเสมอ

  • ณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร
  • วีรชาติ เปรมานนท์
  • สุรัตน์ เขมาลีลากุล
  • ณรงค์ ปรางเจริญ
  • อติภพ ภัทรเดชไพศาล
  • เด่น อยู่ประเสริฐ
  • วานิช โปตะวนิช
  • บุญรัตน์ ศิริรัตนพันธ (www.musicbyboonrut.com)
  • อภิสิทธ์ วงศ์โชติ
  • นบ ประทีปะเสน
  • ศิรเศรษฐ ปันธุรอัมพร
  • วิบูลย์ ตระกูลฮุ้น
  • จักรี กิจประเสริฐ
  • อโนทัย นิติพล


  • ยังไม่ได้จัดหมวดหมู่
  1. ฟรานซ์ ปีเตอร์ ชูเบิร์ต (Franz Peter Schubert)
  2. เอริก ซาที (Erik Satie)
  3. จอร์จ บิเซต์ (Georges Bizet)
  4. เบล่า บาร์ต็อก (Béla Bartók)
  5. คาร์ล เซอร์นี (Carl Czerny)
  6. โคล้ด เดอบุซซี่ (Claude Debussy)
  7. โยฮันน์ ฟรีดริค ฟรานซ์ เบิร์กมุลเลอร์ (Johann Friedrich Franz Burgmüller)
  8. ฟร้านซ์ ลิซท์ (Franz Liszt)
  9. ชาคส์ ออฟเฟ่นบาค (Jacques Offenbach)
  10. จิอาโคโม ปุชชีนี (Giacomo Puccini)
  11. ฟรานซิส ปูเลงค์ (Francis Poulenc)
  12. จูเซปเป้ แวร์ดี (Giuseppe Verdi)

[แก้] อ้างอิง

  • สุรพงษ์ บุนนาค, ดนตรีแห่งชีวิต,2549 สำนักพิมพ์สารคดี กรุงเทพมหานคร
ดนตรีคลาสสิก เป็นบทความเกี่ยวกับ เพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรี  ที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องการตรวจสอบ เพิ่มเนื้อหาหรือเพิ่มแหล่งอ้างอิง คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมหรือแก้ไข เพื่อให้สมบูรณ์มากขึ้น
ข้อมูลเกี่ยวกับ ดนตรีคลาสสิก ในภาษาอื่น อาจสามารถหาอ่านได้จากเมนู ภาษาอื่น ด้านซ้ายมือ หรือ ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ดนตรี
เครื่องมือส่วนตัว