ดนตรีคลาสสิก
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ดนตรีคลาสสิก (อังกฤษ: Classical music) เป็นรูปแบบหนึ่งของดนตรี ซึ่งมักจะกล่าวถึงดนตรีที่เป็นศิลปะของประเทศทางฝั่งตะวันตก
การแสดงดนตรีคลาสสิกจะใช้เครื่องดนตรี ๔ กลุ่ม กลุ่มแรก คือ เครื่องสาย (String) แบ่งออกเป็น ไวโอลิน วิโอล่า เชลโล และ ดับเบิลเบส กลุ่มที่สอง คือ เครื่องลมไม้ (Woodwind) เช่น ฟลู้ต คลาริเน็ต โอโบ บาสซูน ปิคโคโล กลุ่มที่สาม คือ แตร (Brass) เช่น ทรัมเป็ต ทรอมโบน ทูบา เฟร็นช์ฮอร์น กลุ่มที่สี่ คือ เครื่องเคาะ (Percussion) เช่น กลองทิมปะนี ฉาบ กลองใหญ่ (Bass Drum) กิ๋ง (Triangle) เมื่อเล่นรวมกันเป็นวงเรียกว่าวงดุริยางค์หรือ ออร์เคสตรา (Orchestra) ซึ่งมีผู้อำนวยเพลง (conductor) เป็นผู้ควบคุมวง
เนื้อหา |
[แก้] ประวัติ และ เวลา
ดนตรีคลาสสิกแบ่งออกเป็นยุค ดังนี้
ดนตรีคลาสสิกยุโรปยุคกลาง หรือ ดนตรียุคกลาง ถือว่าเป็นจุดกำเนิดของดนตรีคลาสสิก เริ่มต้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1019 (ค.ศ. 476) ซึ่งเป็นปีล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ดนตรีในยุคนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อประกอบพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับศาสนา และคาดกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากดนตรีในยุคกรีกโบราณ
- 2. ยุคเรเนสซองส์ (Renaissance) พ.ศ. 1943 - พ.ศ. 2143)
นับเริ่มการนับเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1943 (ค.ศ. 1400) เมื่อเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงศิลปะ และฟื้นฟูศิลปะโบราณยุคโรมันและกรีก แต่ดนตรียังคงเน้นหนักไปทางศาสนา เพียงแต่เริ่มมีการใช้เครื่องดนตรีที่หลากหลายขึ้น
- ดูเพิ่มที่ ยุคเรเนสซองส์
ยุคนี้เริ่มขึ้นเมื่อมีการกำเนิดอุปรากรในประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2143 (ค.ศ. 1600) และ สิ้นสุดลงเมื่อ โยฮันน์ เซบาสเทียน บาค เสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2293 (ค.ศ. 1750) แต่บางครั้งก็นับว่าสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2273 (ค.ศ. 1730) เริ่มมีการเล่นดนตรีเพื่อการฟังมากขึ้นในหมู่ชนชั้นสูง นิยมการเล่นเครื่องดนตรีประเภทออร์แกนมากขึ้น แต่ก็ยังคงเน้นหนักไปทางศาสนา นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่น บาค วิวัลดี เป็นต้น
- ดูเพิ่มที่ ศิลปะบาโรค
- 4. ยุคคลาสสิก (Classical) พ.ศ. 2293 - พ.ศ. 2363)
เป็นยุคที่มีการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด มีกฏเกณฑ์ แบบแผน รูปแบบและหลักในการเล่นดนตรีอย่างชัดเจน ศูนย์กลางของดนตรียุคนี้คือประเทศออสเตรีย โดยเฉพาะที่กรุงเวียนนา และเมืองมานไฮม์ (Mannheim) นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่น โมซาร์ท เป็นต้น
- 5. ยุคโรแมนติค (Romantic) พ.ศ. 2363 - พ.ศ. 2443)
เป็นยุคที่มีเริ่มมีการแทรกของอารมณ์ในเพลง มีการเปลี่ยนอารมณ์ ความดังความเบา และจังหวะ ซึ่งต่างจากยุคก่อนๆซึ่งยังไม่มีการใส่อารมณ์ในทำนอง นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่น เบโทเฟน ชูเบิร์ต โชแปง ไชคอฟสกี้ เป็นต้น
- 6. ยุคศตวรรษที่ 20 (20th Century Music พ.ศ. 2443 - พ.ศ. 2543)
นักดนตรีเริ่มแสวงหาแนวดนตรีที่ไม่ขึ้นกับแนวดนตรีในยุคก่อน จังหวะในแต่ละห้องเริ่มแปลกไปกว่าเดิม ไม่มีโน้ตสำคัญเกิดขึ้น (Atonal) ระยะห่างระหว่างเสียงกับเสียงเริ่มลดน้อยลง ไร้ท่วงทำนองเพลง นักดนตรีบางกลุ่มหันไปยึดดนตรีแนวเดิม ซึ่งเรียกว่าแบบนีโอคลาสสิก (Neo-Classic) นักดนตรีที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ เช่นอิกอร์ สตราวินสกี้ เป็นต้น
- 7. ยุคปัจจุบัน (ช่วงทศวรรษหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 - ปัจจุบัน)
[แก้] แบ่งตามประเภทวงที่บรรเลง และประเภทของการแสดง
- เดี่ยวเครื่องดนตรี
- เชมเบอร์มิสิก
- วงซิมโฟนีออร์เคสตรา
- อุปรากร หรือ โอเปร่า
- จุลอุปรากร หรือ โอเปเร็ตต้า
- บัลเลต์
- ขับร้อง
[แก้] แบ่งตามโครงสร้างบทเพลง (Form)
- คอนแชร์โต้ - Concerto
- ซิมโฟนี่ - [English: Symphony | French: Symphonie | German: Sinfonia]
- โซนาต้า - Sonata
- ฟิวก์ - Fugue
- เปรลูด - Prelude
- โอเวอร์เจอร์ - Overture
- บัลลาด - Ballade
- เอทู๊ด - Etude
- มาร์ช - March
- คันตาตา - Cantata
- วาริเอชั่น - Variation
- แฟนตาเซีย หรือ ฟ็องเตซี - [Italian: Fantasia | French: Fantasy]
- กาวอต - Gavotte
- มินูเอ็ต - [French: Minuet |Italian: Menuet]
- เซเรเนด - Serenade
- พอลก้า - Polka
- แคน แคน - Can-Can
- คานอน - Canon
- โปโลแนส - Polonaise
- อาราเบส - Arabesque
- ฮิวเมอเรส - Humoresque
- น็อคเทิร์น - Nocturne/Nocturno
- สวีท - Suite
- ทอคคาต้า - Toccata
- บากาเตล - Bagatelle
- ตารันเตลลา - Tarantella
- ดิแวร์ติเมนโต้ - Divertimento
- บทเพลงทางศาสนา - Sacred Music
- โมเต็ต - Motet
- แพสชั่น - Passion
- ออราทอริโอ - Oratorio
- มิสซา - Mass
- เรควีเอ็ม - Requiem
[แก้] รายชื่อคีตกวีแบ่งตามยุค
- ยุคกลาง
- Léonin
- เปโรแตง (Pérotin)
- Phillippe de Vitry
- กิโยม เดอ มาโชต์ (Guillaume de Machaut)
- ยุคเรเนสซองส์
- กิโยม ดูฟาย (Guillaume Dufay)
- โยฮันเนส อ็อคเคอเก็ม (Johannes Ockeghem)
- ฌอชแกง เดส์เปรซ์ (Josquin Desprez)
- ยาคอบ โอเบร็คท์ (Jacob Obrecht)
- โคลด เลอเชิน (Claude Le Jeune)
- จิโอวันนี ปิแอร์ลุยจิ ดา ปาเลสตรินา (Giovanni Pierluigi da Palestrina)
- ออร์ลันโด้ ดิ ลัสโซ (Orlando di Lasso)
- Carlo Gesualdo
- อาดริออง วิลแลร์ต (Adriane Willaert)
- ยุคบารอค
- คลอดิโอ มองเตแวร์ดี (Claudio Monteverdi)
- ฌอง-แบ๊ปติสต์ ลุลลี่ (Jean Baptist Lully)
- ฌอง ฟิลลิป ราโม (Jean Phillippe Rameau)
- โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค (Johann Sebastian Bach)
- จอร์จ ฟริเดอริค ฮันเดล (Georg Friedrich Händel)
- เกออร์ก ฟิลลิป เทเลมันน์ (Georg Phillip Telemann)
- เฮ็นรี่ เพอร์เซ็ล (Henry Purcell)
- อันโตนีโอ วีวัลดี (Antonio Vivaldi)
- โยฮันน์ พาเคลเบล (Johann Pachelbel)
- ยุคคลาสสิก
- คาร์ล ฟิลลิป เอ็มมานูเอ็ล บาค (Carl Phillip Emanuel Bach)
- โยฮัน คริสเตียน บาค (Johann Christian Bach)
- คริสตอฟ วิลลิบัลด์ กลุ๊ค (Christoph Willibald Gluck)
- โวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมสาร์ท (Wolfgang Amadeus Mozart)
- ฟรานซ์ โยเซฟ ไฮเดิน (Franz Joseph Haydn)
- ลุดวิก ฟาน เบโธเฟน (Ludwig van Beethoven)
- ยุคโรแมนติค
- ลุดวิก ฟาน เบโธเฟน (Ludwig van Beethoven)
- ฟรานซ์ ปีเตอร์ ชูเบิร์ต (Franz Peter Schubert)
- เฟรเดอริก ฟรองซัวส์ โชแปง (Frédéric François Chopin)
- เฟลิกซ์ เมนเดลโซห์น-บาร์โธลดี (Felix Mendelssohn-Batholdy)
- แอนโทนิน ดโวชาค (Antonín Dvořák)
- ริชาร์ด วากเนอร์ (Richard Wagner)
- จูเซปเป แวร์ดิ (Giuseppe Verdi)
- เอกตอร์ แบร์ลิออซ (Hector Berlioz)
- ปีเตอร์ อิลยิช ไชคอฟสกี้ (Peter Ilyich Tchaikovsky)
- โรเบิร์ต อเล็กซานเดอร์ ชูมันน์ Schumann
- โยฮันเนส บราห์มส์ (Johannes Brahms)
- โยฮันน์ สเตราส์ บิดา (Johann Strauss father)
- โยฮันน์ สเตราส์ บุตร (Johann Strauss son)
- ชาร์ลส กูโนด์ (Charles Gounod)
- อันโตน บรูคเนอร์ (Anton Bruckner)
- ริชาร์ด สเตราส์ (Richard Strauss)
- กุสตาฟ มาห์เลอร์ (Gustav Mahler)
- ฮูโก โวล์ฟ (Hugo Wolf)
- ยาน ซิเบลิอุส (Jean Sibelius)
- ยุคศตวรรษที่ 20
- อาร์โนลด์ เชินแบร์ก (Arnold Schoenberg)
- โคล้ด เดอบุซซี (Claude Debussy)
- ชาร์ลส์ ไอฟส์ (Charles Ives)
- คาร์ล ออร์ฟ (Carl Orff)
- อิกอร์ สตราวินสกี้ (Igor Stravinsky)
- อัลบัน แบร์ก (Alban Berg)
- อันโตน เวเบิร์น (Anton Webern)
- เบล่า บาต๊อค (Béla Bartók)
- ดิมิทรี ดิมิทรีวิช ชอสตาโกวิช (Dmitri Dmitrievich Shostakovich)
- โอลิวิเยร์ เมสสิออง (Olivier Messiaen)
- วิโทลด์ ลูโทสลาฟสกี้ (Witold Lutoslawski)
- จอห์น เคจ (John Cage)
- ยุคปัจจุบัน หรือ คริสต์ศตวรรษที่ 21
- ปิแอร์ บูเลซ (Pierre Boulez)
- คาร์ลไฮน์ สต็อกเฮาเซน (Karlheinz Stockhausen)
- ลูเซียโน เบริโย (Luciano Berio)
- ลุยจิ โนโน (Luigi Nono)
- ยานนิส เซนาคิส (Iannis Xenakis)
- เอลเลียต คาร์เตอร์ (Elliott Carter)
- Milton Babbitt
- วอล์ฟกัง รีห์ม (Wolfgang Rihm)
- อาร์โว แพรท (Arvo Pärt)
- Sofia Gubaidulina
- Giya Kancheli
- ยอร์กี ลิเกตี (Gyorgy Ligeti)
- คริสตอฟ เพนเดเรซกี Krzysztof Penderecki
- ยอร์กี เคอร์ทัค Gyorgy Kurtag
- เฮลมุต ลาเคนมานน์ (Helmut Lachenmann)
- สตีฟ ไรค์ (Steve Reich)
- ฟิลลิป กลาส (Philip Glass)
- จอห์น อดัมส์ (John Adams)
- John Zorn
- โตรุ ทาเคมิตสึ (Toru Takemitsu)
- Tan Dun
- Chen Yi
- Unsuk Chin
- ดูเพิ่มได้อีกที่ คีตกวี
[แก้] คีตกวีชาวไทยที่ประพันธ์ดนตรีคลาสสิกในปัจจุบันที่มีงานดนตรีออกมาอย่างสม่ำเสมอ
- ณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร
- วีรชาติ เปรมานนท์
- สุรัตน์ เขมาลีลากุล
- ณรงค์ ปรางเจริญ
- อติภพ ภัทรเดชไพศาล
- เด่น อยู่ประเสริฐ
- วานิช โปตะวนิช
- บุญรัตน์ ศิริรัตนพันธ (www.musicbyboonrut.com)
- อภิสิทธ์ วงศ์โชติ
- นบ ประทีปะเสน
- ศิรเศรษฐ ปันธุรอัมพร
- วิบูลย์ ตระกูลฮุ้น
- จักรี กิจประเสริฐ
- อโนทัย นิติพล
- ยังไม่ได้จัดหมวดหมู่
- ฟรานซ์ ปีเตอร์ ชูเบิร์ต (Franz Peter Schubert)
- เอริก ซาที (Erik Satie)
- จอร์จ บิเซต์ (Georges Bizet)
- เบล่า บาร์ต็อก (Béla Bartók)
- คาร์ล เซอร์นี (Carl Czerny)
- โคล้ด เดอบุซซี่ (Claude Debussy)
- โยฮันน์ ฟรีดริค ฟรานซ์ เบิร์กมุลเลอร์ (Johann Friedrich Franz Burgmüller)
- ฟร้านซ์ ลิซท์ (Franz Liszt)
- ชาคส์ ออฟเฟ่นบาค (Jacques Offenbach)
- จิอาโคโม ปุชชีนี (Giacomo Puccini)
- ฟรานซิส ปูเลงค์ (Francis Poulenc)
- จูเซปเป้ แวร์ดี (Giuseppe Verdi)
[แก้] อ้างอิง
- สุรพงษ์ บุนนาค, ดนตรีแห่งชีวิต,2549 สำนักพิมพ์สารคดี กรุงเทพมหานคร
| ดนตรีคลาสสิก เป็นบทความเกี่ยวกับ เพลง ดนตรี หรือ เครื่องดนตรี ที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องการตรวจสอบ เพิ่มเนื้อหาหรือเพิ่มแหล่งอ้างอิง คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมหรือแก้ไข เพื่อให้สมบูรณ์มากขึ้น ข้อมูลเกี่ยวกับ ดนตรีคลาสสิก ในภาษาอื่น อาจสามารถหาอ่านได้จากเมนู ภาษาอื่น ด้านซ้ายมือ หรือ ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ดนตรี |

