ชาร์ล กูโน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ไปที่: ป้ายบอกทาง, ค้นหา

ชาร์ล-ฟรองซัว กูโน

ชาร์ล-ฟรองซัว กูโน (Charles-François Gounod) (18 มิถุนายน พ.ศ. 2361–18 ตุลาคม พ.ศ. 2436) คีตกวี ชาวฝรั่งเศส

เนื้อหา

1 ประวัติ
2 ผลงานชิ้นสำคัญ
3 งานเขียนเกี่ยวกับกูโน
4 แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้] ประวัติ

กูโนได้เข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยดนตรีแห่งกรุงปารีส และำได้รับรางวัลโรมไพรซ์ในปี พ.ศ. 2380 (ค.ศ. 1837) ซึ่งเขาได้ถือโอกาสพำนักที่วิลลาเมดีชี ประเทศอิตาลีเพื่อศึกษาทางดนตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งดนตรีทางศาสนา

ในปี พ.ศ. 2402 (ค.ศ. 1859) โอเปร่าเรื่อง เฟาสท์ ซึ่งเป็นผลงานการประพันธ์ของเขา ก็ได้ถูกนำออกแสดงที่โรงละคร เตอาตร์-ลีรีก (Théâtre-lyrique) ซึ่งเป็นผลงานที่สร้างมาจากบทประพันธ์โศกนาฏกรรมของเกอเท เป็นเรื่องราวของหญิงสาวชื่อ มาการิท ที่ถูกล่อลวงโดยชายแก่ชื่อ เฟาสท์ ผู้ซึ่งขายวิญญาณของตนให้แก่ ซาตาน ด้วยบทเพลงที่ยอดเยี่ยม รวมถึงบทร้องของ โมฟิสโต เลอโวดอร์ (วัวทองคำ) และบทร้องของ มาการิท แลร์เดอบีชู (บทเพลงแห่งเพชรพลอย) บทร้องของ แอร์เจ ชื่อลากัสตาฟีโอเร และเพลงประสานเสียงของเหล่าทหารจากบัลเลต์ชื่อ นุยท์เดอวาลเปอร์จี ทำให้โอเปร่าเรื่อง เฟาสท์ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย ด้วยการเปิดการแสดงถึง 70 รอบในปีแรก และในปี พ.ศ. 2410 เขาก็ได้นำโอเปร่าเรื่อง โรมิโอกับจูเลียต จากบทประพันธ์ของเชกสเปียร์ ออกแสดง ซึ่งมีบทร้องที่โด่งดัง ได้แก่เพลงวอลทซ์ของจูเลียต เชอเวอวีฟวร์ (ฉันอยากมีชีวิตอยู่) และบทร้องเสียงเทอร์เนอร์ ชื่อเพลง ลามูร์ลามูร์ (ความรัก ความรัก)

หากว่ากูโนมีชื่อเสียงเพราะโอเปร่าที่เขาประพันธ์แล้ว เขายังได้ประพันธ์ซิมโฟนีอีกสองบท ชื่อว่า เปอตีตซัมโฟนี สำหรับเครื่องเป่าสองชิ้น ในปี พ.ศ. 2428 (ค.ศ. 1885) และยังมีบทเพลงทางศาสนาอีกจำนวนหนึ่ง โดยมีบทเพลงอันเลื่องชื่อได้แ่ก่ อาเวมารีอา ซึ่งดัดแปลงจากพรีลูดของบาค (BWV 846) และไม่ได้มุ่งให้ขับร้องในโบสต์ ผลงานของกูโน ยังรวมถึงบทเพลงขับร้องจำนวนมาก และบทเพลงประกอบบทกวีของ อัลเฟรด เดอ มูสเสท หรือ วิกตอร์ อูโก เป็นต้นว่าบทกวีชื่อ เวนิส, โอ้มาแบลเรอแบล และ เดิงเกอร์กีแอม

[แก้] ผลงานชิ้นสำคัญ

โอเปร่า :
- Le Médecin malgré lui (1858)
- เฟาสท์ (1859)
- Philémon et Baucis (1860)
- La Colombe (1860)
- La Reine de Saba (1862)
- Mireille (1864)
- โรมิโอ กับ จูเลียต (1867)
- Cinq-Mars (1877)
- Polyeucte (1878)
- Le tribut de Zamora (1881)
- Sapho (1897)