ข้ามไปเนื้อหา

ฟิลาเดลเฟีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก Philadelphia)
ฟิลาเดลเฟีย
Philadelphia
นคร–เทศมณฑลที่รวมกัน
นครฟิลาเดลเฟีย
City of Philadelphia
ธงของฟิลาเดลเฟีย
ตราทางการของฟิลาเดลเฟีย
สมญา: 
"Philly" (ฟิลลี), "The City of Brotherly Love" (นครแห่งความรักแบบพี่น้อง), "The Athens of America" (เอเธนส์แห่งอเมริกา),[1] และอื่น ๆ
คำขวัญ: 
ละติน: Philadelphia maneto (อังกฤษ: "Let brotherly love endure" หรือ "... continue"; ไทย: "ให้ความรักแบบพี่น้องยั่งยืนสืบไป")[2][3]
แผนที่
แผนที่โต้ตอบของฟิลาเดลเฟีย
ฟิลาเดลเฟียตั้งอยู่ในรัฐเพนซิลเวเนีย
ฟิลาเดลเฟีย
ฟิลาเดลเฟีย
ฟิลาเดลเฟียตั้งอยู่ในสหรัฐ
ฟิลาเดลเฟีย
ฟิลาเดลเฟีย
ฟิลาเดลเฟียตั้งอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ
ฟิลาเดลเฟีย
ฟิลาเดลเฟีย
พิกัด: 39°57′10″N 75°09′49″W / 39.95278°N 75.16361°W / 39.95278; -75.16361
ประเทศ สหรัฐ
รัฐ เพนซิลเวเนีย
เทศมณฑลฟิลาเดลเฟีย
ประเทศในอดีตราชอาณาจักรอังกฤษ
ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่
อาณานิคมในอดีตราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ แคว้นเพนซิลเวเนีย
ก่อตั้งค.ศ. 1682[4]: 4–5 
ตั้งเทศบาล25 ตุลาคม ค.ศ. 1701
ผู้ก่อตั้งวิลเลียม เพนน์
การปกครอง
 • ประเภทนายกเทศมนตรี–สภา, นคร–เทศมณฑลที่รวมกัน
 • องค์กรสภานครฟิลาเดลเฟีย
 • นายกเทศมนตรีCherelle Parker (เดโมแครต)
พื้นที่
 • นคร–เทศมณฑล
142.70 ตร.ไมล์ (369.59 ตร.กม.)
 • พื้นดิน134.36 ตร.ไมล์ (347.98 ตร.กม.)
 • พื้นน้ำ8.34 ตร.ไมล์ (21.61 ตร.กม.)
ความสูง
39 ฟุต (12 เมตร)
ประชากร
 • นคร–เทศมณฑล
1,603,797 คน
 • ประมาณ 
(ค.ศ. 2025)
1,574,281 ลดลง คน
 • อันดับที่ 13 ในอเมริกาเหนือ
ที่ 6 ในสหรัฐ
ที่ 1 ในรัฐเพนซิลเวเนีย
 • ความหนาแน่น11,936.92 คน/ตร.ไมล์ (4,608.86 คน/ตร.กม.)
 • เขตเมือง5,696,125 (ที่ 7 ในสหรัฐ) คน
 • ความหนาแน่นเขตเมือง1,158.6 คน/ตร.ไมล์ (3,000.8 คน/ตร.กม.)
 • ปริมณฑล6,245,051 (ที่ 9 ในสหรัฐ) คน
เดมะนิมฟิลาเดลเฟียน
จีดีพี (ค.ศ. 2024)
 • นคร–เทศมณฑล134.989 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
 • ปริมณฑล582.086 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เขตเวลาUTC−5 (EST)
 • ฤดูร้อน
(เวลาออมแสง)
UTC−4 (EDT)
ซิปโคด
19092–19093, 19099, 191XX
รหัสพื้นที่215, 267, 445
รหัส FIPS42-60000
หมายเลข GNIS1215531[11]
เว็บไซต์www.phila.gov

ฟิลาเดลเฟีย (อังกฤษ: Philadelphia; /ˌfɪləˈdɛlfiə/ ⓘ FIL-ə-DEL-fee-ə) หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า ฟิลลี (Philly) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐเพนซิลเวเนียและใหญ่เป็นอันดับที่ 6 ของสหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนประชากรราว 1.6 ล้านคนจากข้อมูลสำมะโน ค.ศ. 2020[6] และประมาณการว่าในปี ค.ศ. 2025 จะมีประชากรราว 1.57 ล้านคน[7] เขตมหานครฟิลาเดลเฟียหรือที่รู้จักกันในชื่อ "หุบเขาเดลาแวร์" (Delaware Valley) ซึ่งครอบคลุมภูมิภาคมิดแอตแลนติกและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ มีจำนวนประชากรราว 6.24 ล้านคน[9] นับเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ 9 ของสหรัฐ ฟิลาเดลเฟียเป็นที่รู้จักในด้านวัฒนธรรม อาหาร ประวัติศาสตร์ และมีอิทธิพลในด้านธุรกิจ เทคโนโลยี กีฬา และดนตรี[12][13]

ฟิลาเดลเฟียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1682 โดยเควกเกอร์ วิลเลียม เพนน์ ซึ่งเป็นชาวอังกฤษและเป็นผู้สนับสนุนเสรีภาพทางศาสนา ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองหลวงของแคว้นเพนซิลเวเนียในยุคอาณานิคม[4]: 4–5 [14]: 21–22  ต่อมาเมืองนี้มีบทบาทสำคัญในช่วงการปฏิวัติอเมริกาและสงครามปฏิวัติอเมริกา โดยเป็นสถานที่หลักในการประชุมของเหล่าบิดาผู้ก่อตั้งสหรัฐ รวมทั้งการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งแรกในปี ค.ศ. 1774 และการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งที่สอง ซึ่งได้มีการจัดตั้งกองทัพภาคพื้นทวีปขึ้นในปี ค.ศ. 1775 โดยจอร์จ วอชิงตัน เป็นผู้บัญชาการสูงสุด และประกาศรับรองปฏิญญาอิสรภาพในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 ในช่วงสงครามปฏิวัติ ฟิลาเดลเฟียตกอยู่ภายใต้การยึดครองของกองทัพอังกฤษเป็นเวลา 9 เดือน นับตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1777 จนถึงมิถุนายน ค.ศ. 1778[15] ภายหลังสิ้นสุดสงครามปฏิวัติ รัฐธรรมนูญของสหรัฐได้มีการให้สัตยาบันในการประชุมที่ฟิลาเดลเฟียเมื่อปี ค.ศ. 1787 โดยฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของประเทศตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1775 จนถึง 12 ธันวาคม ค.ศ. 1776 และได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงของประเทศในอีก 4 ครั้งถัดมา ก่อนที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. จะสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1800[16]

ฟิลาเดลเฟียมีชุมชนผู้มีความหลากหลายทางเพศที่มีบทบาททางวัฒนธรรมและการกุศลอย่างแข็งขัน เมืองนี้มีบทบาทสำคัญทางประวัติศาสตร์ในด้านพัฒนาการและวิวัฒนาการของดนตรีอเมริกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาร์แอนด์บี, โซล และร็อก[17][18] เมืองนี้มีประติมากรรมและภาพจิตรกรรมฝาผนังกลางแจ้งมากกว่าเมืองอื่น ๆ ในประเทศ[19][20] สวนสาธารณะแฟร์เมานต์เมื่อรวมกับสวนสาธารณะวิสสะฮิกเคินแวลลีย์ที่อยู่ติดกันในลุ่มน้ำเดียวกัน มีพื้นที่ 2,052 เอเคอร์ (830 ha) ซึ่งเป็นหนึ่งในสวนสาธารณะในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศและใหญ่เป็นอันดับที่ 55 ของโลก[21] ด้วยทีมกีฬาอาชีพ 5 ทีมและมีฐานแฟนคลับที่ภักดีและหลงใหลมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ ฟิลาเดลเฟียจึงมักถูกจัดอันดับให้เป็นเมืองที่ดีที่สุดสำหรับแฟนกีฬาอาชีพในประเทศ[22][23][24][25]

ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองแห่ง "สิ่งแรก" หลายประการ ไม่ว่าจะเป็นห้องสมุดแห่งแรกของประเทศ (ค.ศ. 1731)[26], โรงพยาบาลแห่งแรก (ค.ศ. 1751)[26], โรงเรียนแพทย์แห่งแรก (ค.ศ. 1765)[27], เมืองหลวงแห่งแรกของประเทศ (ค.ศ. 1774)[28], มหาวิทยาลัยแห่งแรก (ตามการนับบางรูปแบบ) (ค.ศ. 1779)[29], ธนาคารกลางแห่งแรก (ค.ศ. 1781)[30], ตลาดหลักทรัพย์แห่งแรก (ค.ศ. 1790)[26], สวนสัตว์แห่งแรก (ค.ศ. 1874)[31] และโรงเรียนธุรกิจแห่งแรก (ค.ศ. 1881)[32] นอกจากนี้ ฟิลาเดลเฟียยังมีสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติมากถึง 67 สิ่ง ซึ่งรวมถึงอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ด้วย[33][34][35]

ประวัติศาสตร์

[แก้]

สมัยอาณานิคม

[แก้]
ภาพเหมือนของวิลเลียม เพนน์ (ผู้ถือกระดาษ) และพระเจ้าชาลส์ที่ 2 ปรากฏในภาพวาด การกำเนิดของเพนซิลเวเนีย ค.ศ. 1680 โดยฌ็อง เลอ็อง เฌโรม เฟอร์ริส
สนธิสัญญาแช็กคาแมกซอน ค.ศ. 1682 ระหว่างวิลเลียม เพนน์กับชนเผ่าเลนาปี ปรากฏอยู่ในภาพวาด "สนธิสัญญาของเพนน์กับชาวอินเดียนแดง" ปี ค.ศ. 1772 โดยเบนจามิน เวสต์
ภาพวาดฟิลาเดลเฟียในปี ค.ศ. 1683 โดยทอมัส โฮล์ม ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นแผนที่ฉบับแรกของเมือง โดยมีแม่น้ำเดลาแวร์อยู่ทางทิศตะวันออก และแม่น้ำสคูลคิลล์อยู่ทางทิศตะวันตก

ชาวยุโรปเข้ามาในฟิลาเดลเฟียและรอบ ๆ หุบเขาเดลาแวร์เป็นครั้งแรกในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกโดยชาวดัตช์ ซึ่งสร้างป้อมแนสซอบนแม่น้ำเดลาแวร์ในปี ค.ศ. 1623 ในบริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองบรูคลอว์น รัฐนิวเจอร์ซีย์ ชาวดัตช์ถือว่าบริเวณหุบเขาแม่น้ำเดลาแวร์ทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมนิวเนเธอร์แลนด์ของพวกเขา ในปี ค.ศ. 1638 ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวสวีเดนที่นำโดยชาวดัตช์ที่ทรยศได้ก่อตั้งอาณานิคมนิวสวีเดนที่ป้อมคริสตินา ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองวิลมิงตัน รัฐเดลาแวร์ในปัจจุบัน และขยายตัวออกไปในหุบเขาอย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ. 1644 นิวสวีเดนให้การสนับสนุนชาวซัสควีแฮนน็อก (Susquehannock) ในสงครามกับชาวอาณานิคมแมริแลนด์[36] ในปี ค.ศ. 1648 ชาวดัตช์สร้างป้อมบีเวอร์สรีด (Fort Beversreede) บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเดลาแวร์ ทางใต้ของแม่น้ำสคูลคิลล์ใกล้กับย่านอีสต์วิกของฟิลาเดลเฟียในปัจจุบัน เพื่อยืนยันอำนาจการปกครองเหนือพื้นที่นั้นอีกครั้ง ชาวสวีเดนจึงตอบโต้ด้วยการสร้างป้อมเนียคอโชล์ม หรือ นิวคอโชล์ม ซึ่งตั้งชื่อตามเมืองในประเทศฟินแลนด์ที่มีประชากรชาวสวีเดนเป็นส่วนใหญ่

ในปี ค.ศ. 1655 การทัพดัตช์ภายใต้การนำของปีเตอร์ สตูยเวแซนต์ ผู้อำนวยการแห่งนิวเนเธอร์แลนด์ ได้เข้าควบคุมอาณานิคมของสวีเดน ทำให้การอ้างสิทธิ์ในเอกราชของอาณานิคมสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวสวีเดนและชาวฟินแลนด์ยังคงมีกองกำลังอาสาสมัคร ศาสนา และศาลของตนเอง และได้รับเอกราชในระดับหนึ่งภายใต้การปกครองของดัตช์ กองเรืออังกฤษเข้ายึดครองอาณานิคมนิวเนเธอร์แลนด์ได้ในปี ค.ศ. 1664 แต่สถานการณ์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญจนกระทั่งปี ค.ศ. 1682 เมื่อพื้นที่ดังกล่าวถูกรวมอยู่ในกฎบัตรของวิลเลียม เพนน์ สำหรับเพนซิลเวเนีย[14]: 21–22 

ในปี ค.ศ. 1681 พระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ได้พระราชทานตราตั้งให้แก่เพนน์เพื่อเป็นการชำระหนี้บางส่วน ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นอาณานิคมเพนซิลเวเนีย แม้จะมีตราตั้งจากกษัตริย์แล้ว แต่เพนน์ก็ยังเลือกที่จะซื้อที่ดินจากชาวเลนาปี (Lenape) ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองในท้องถิ่น เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีกับชาวอเมริกันพื้นเมืองและรับประกันความสงบสุขให้กับอาณานิคมนี้[14]: 21  เพนน์ได้ทำสนธิสัญญามิตรภาพกับแทมมานี (Tammany) หัวหน้าเผ่าเลนาปี ใต้ต้นเอล์มที่แช็กคาแมกซอน (Shackamaxon) ซึ่งปัจจุบันคือย่านฟิชทาวน์ของเมือง[4]: 4–5  เพนน์ตั้งชื่อเมืองนี้ว่า "ฟิลาเดลเฟีย" ซึ่งเป็นคำภาษากรีกที่มีความหมายว่า "ความรักฉันพี่น้อง" โดยมาจากคำภาษากรีกโบราณว่า φίλος phílos ("เป็นที่รัก, ที่รัก") และ ἀδελφός adelphós ("พี่น้อง, ฉันพี่น้อง") ในช่วงยุคกรีกและโรมัน มีเมืองหลายแห่งที่ใช้ชื่อว่าฟิลาเดลเฟีย (Φιλαδέλφεια) ในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก รวมถึงเมืองอาลาเชฮีร์ (Alaşehir) ในปัจจุบัน ซึ่งถูกกล่าวถึงในหนังสือวิวรณ์ว่าเป็นที่ตั้งของกลุ่มคริสตชนยุคแรก ในฐานะที่เป็นเควกเกอร์ เพนน์เคยเผชิญกับการกดขี่ทางศาสนามาก่อน เขาจึงต้องการให้อาณานิคมของตนเป็นสถานที่ที่ทุกคนสามารถประกอบศาสนกิจได้อย่างอิสระ ความอดทนอดกลั้นทางศาสนาในระดับที่สูงกว่าอาณานิคมอื่น ๆ นี้เอง ที่นำไปสู่ความสัมพันธ์อันดีกับชนเผ่าพื้นเมืองในท้องถิ่น และส่งผลให้ฟิลาเดลเฟียเติบโตอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเมืองที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในอเมริกา[37]

เพนน์ได้วางผังเมืองขึ้นบนริมฝั่งแม่น้ำเดลาแวร์ เพื่อให้เป็นทั้งเมืองท่าและศูนย์กลางการปกครอง โดยหวังให้ฟิลาเดลเฟียมีลักษณะคล้ายเมืองชนบทในอังกฤษมากกว่าจะเป็นเมืองใหญ่ เพนน์จึงออกแบบถนนหนทางเป็นตาราง เพื่อเว้นระยะห่างระหว่างบ้านเรือนและย่านธุรกิจออกจากกัน โดยจัดสรรพื้นที่ไว้สำหรับทำสวนและปลูกไม้ผลด้วย อย่างไรก็ตาม ชาวเมืองไม่ได้วางผังตามที่เพนน์วางไว้ แต่กลับไปรวมตัวกันอย่างหนาแน่นบริเวณท่าเรือฟิลาเดลเฟียในปัจจุบันริมแม่น้ำเดลาแวร์ อีกทั้งยังแบ่งย่อยที่ดินของตนเพื่อนำไปขายต่อ[4]: 7, 14–16  ก่อนที่เพนน์จะเดินทางออกจากฟิลาเดลเฟียเป็นครั้งสุดท้าย เขาได้ออกกฎบัตรฉบับปี ค.ศ. 1701 เพื่อจัดตั้งเมืองนี้ขึ้นอย่างเป็นทางการ แม้ในช่วงแรกฟิลาเดลเฟียจะมีความยากจน แต่เมื่อถึงช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1750 เมืองนี้ก็ได้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญและมีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีในระดับที่ยอมรับได้ เบนจามิน แฟรงคลิน ซึ่งเป็นพลเมืองคนสำคัญ ได้มีส่วนช่วยปรับปรุงบริการต่าง ๆ ของเมือง และริเริ่มบริการใหม่ ๆ ขึ้นมา ซึ่งถือเป็นกลุ่มแรก ๆ ของประเทศ เช่น หน่วยดับเพลิง ห้องสมุด และโรงพยาบาล

มีการก่อตั้งสมาคมทางปรัชญาและวิชาการขึ้นหลายแห่ง ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางปัญญาของเมือง ได้แก่ สมาคมฟิลาเดลเฟียเพื่อส่งเสริมการเกษตร (ค.ศ. 1785), สมาคมเพนซิลเวเนียเพื่อสนับสนุนการผลิตและศิลปะที่เป็นประโยชน์ (ค.ศ. 1787), สถาบันวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ (ค.ศ. 1812) และสถาบันแฟรงคลิน (ค.ศ. 1824)[38] สมาคมเหล่านี้ได้พัฒนาและให้เงินทุนสนับสนุนอุตสาหกรรมใหม่ ๆ ซึ่งดึงดูดผู้อพยพที่มีทักษะและความรู้จากยุโรปให้เข้ามาในเมืองนี้

การปฏิวัติอเมริกา

[แก้]
คณะกรรมการทั้งห้าเสนอร่างคำประกาศอิสรภาพ ณ อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1776 ดังที่ปรากฏในภาพวาดโดยจอห์น ทรัมบูล เมื่อปี ค.ศ. 1818; โจเซฟ เอลลิส นักประวัติศาสตร์ ได้กล่าวถึงคำประกาศฉบับนี้ว่าเป็น "ถ้อยคำที่ทรงพลังและสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา"[39]
ทำเนียบประธานาธิบดีบนถนนมาร์เก็ต เคยเป็นที่พำนักของประธานาธิบดีสองคนแรกของประเทศ คือ จอร์จ วอชิงตัน และจอห์น แอดัมส์ ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1790 ถึง ค.ศ. 1800 ก่อนที่ทำเนียบขาวจะสร้างเสร็จสมบูรณ์ และก่อนที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. จะพัฒนาขึ้นเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ของประเทศ
อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ เป็นสถานที่ที่มีการลงนามในคำประกาศอิสรภาพเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 และลงนามในการให้สัตยาบันรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1788

ความสำคัญของฟิลาเดลเฟียและที่ตั้งซึ่งอยู่ใจกลางอาณานิคม ทำให้ที่นี่เป็นศูนย์กลางที่เหมาะสมสำหรับการปฏิวัติอเมริกา ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1750 ฟิลาเดลเฟียได้แซงบอสตันขึ้นเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมีท่าเรือที่คับคั่งที่สุดในบริติชอเมริกา และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในจักรวรรดิบริติชทั้งหมดรองจากลอนดอน[40][41] ในปี ค.ศ. 1774 ความไม่พอใจต่อนโยบายของรัฐบาลอังกฤษที่มีต่ออาณานิคมและการสนับสนุนเอกราชเริ่มมากขึ้นในอาณานิคม ฟิลาเดลเฟียได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งแรกที่คาร์เพนเตอส์ฮอลล์ และอาณานิคมดั้งเดิม 12 จาก 13 แห่งได้ส่งผู้แทนเข้าร่วมการประชุม

ระหว่างปี ค.ศ. 1775 ถึง ค.ศ. 1781 ฟิลาเดลเฟียได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งที่สอง[42] ซึ่งผู้แทน 56 คนได้ลงมติเป็นเอกฉันท์รับรองปฏิญญาอิสรภาพภายในอาคารที่ในขณะนั้นเรียกว่าเพนซิลเวเนียสเตตเฮาส์ และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ ปฏิญญาอิสรภาพฉบับนี้ส่วนใหญ่ร่างขึ้นโดยทอมัส เจฟเฟอร์สัน จากอพาร์ตเมนต์ชั้นสองของเขาบนถนนมาร์เก็ต ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ โจเซฟ เอลลิส นักประวัติศาสตร์ผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ ได้กล่าวถึงปฏิญญาอิสรภาพว่าเป็น "ถ้อยคำที่ทรงพลังและสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา"[15] และการรับรองปฏิญญานี้ถือเป็นการประกาศสงครามต่อบริเตนใหญ่ นับตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 การลงนามในปฏิญญานี้ถูกอ้างถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั่วโลกโดยผู้คนหลากหลายกลุ่มที่แสวงหาอิสรภาพและเสรีภาพ และนับตั้งแต่มีการรับรอง ปฏิญญาอิสรภาพยังเป็นพื้นฐานสำหรับการเฉลิมฉลองประจำปีของชาวอเมริกันอีกด้วย ในปี ค.ศ. 1938 การเฉลิมฉลองการประกาศอิสรภาพนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นวันประกาศอิสรภาพ (Independence Day) อย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นหนึ่งในวันหยุดราชการของรัฐบาลกลางสหรัฐที่มีเพียง 11 วันเท่านั้น

หลังจอร์จ วอชิงตัน พ่ายแพ้ในยุทธการแบรนดีไวน์ที่ตำบลแชดส์ฟอร์ด เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1777 ระหว่างการทัพฟิลาเดลเฟีย ฟิลาเดลเฟียซึ่งเป็นเมืองหลวงของฝ่ายปฏิวัติก็ตกอยู่ในสภาพที่ไร้การป้องกัน ทำให้เมืองนี้ต้องรับมือกับการโจมตีจากกองทัพอังกฤษที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากระฆังสามารถนำไปหล่อใหม่เป็นกระสุนได้ง่าย ระฆังเสรีภาพซึ่งในขณะนั้นรู้จักกันในชื่อระฆังเพนซิลเวเนียสเตต และระฆังจากโบสถ์สองแห่งในฟิลาเดลเฟียได้แก่ โบสถ์คริสต์และโบสถ์เซนต์ปีเตอร์ ได้รื้อถอนออกอย่างรวดเร็วและขนย้ายออกจากเมืองโดยขบวนเกวียนที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ระฆังเสรีภาพถูกนำไปยังโบสถ์ไซออนเจอร์มันรีฟอร์มในเมืองนอร์แทมป์ตัน ซึ่งปัจจุบันคือเมืองแอลเลนทาวน์ โดยถูกซ่อนไว้ใต้พื้นไม้ของโบสถ์เป็นเวลาเก้าเดือน ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1777 จนกระทั่งกองทัพอังกฤษถอนตัวออกจากฟิลาเดลเฟียในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1778[43] มีการสู้รบในสงครามปฏิวัติสองครั้ง ได้แก่ การล้อมป้อมมิฟฟลิน ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 26 กันยายน ถึง 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1777 และยุทธการเจอร์มันทาวน์ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1777 ภายในเขตเมืองฟิลาเดลเฟีย

ที่ฟิลาเดลเฟีย สภาภาคพื้นทวีปครั้งที่สองได้ลงมติรับรองบทบัญญัติแห่งสมาพันธรัฐเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1777 อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ในฟิลาเดลเฟียเป็นสถานที่จัดการประชุมรัฐธรรมนูญ ซึ่งได้ให้สัตยาบันในรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1787 ซึ่งปัจจุบันเป็นรัฐธรรมนูญแห่งชาติที่มีการบัญญัติเป็นลายลักษณ์อักษรที่ยาวนานที่สุด

ฟิลาเดลเฟียเคยเป็นเมืองหลวงของสหรัฐถึง 5 ครั้งในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1776 ถึง ค.ศ. 1800 ซึ่งนับเป็นช่วงเวลาส่วนใหญ่ของสมัยอาณานิคมและยุคหลังได้รับเอกราชในช่วงแรก รวมถึงช่วงทศวรรษก่อนปี ค.ศ. 1800 ซึ่งเป็นปีที่วอชิงตัน ดี.ซี. ได้กลายเป็นเมืองหลวงของประเทศ[44] ต่อมาในปี ค.ศ. 1793 ได้เกิดการระบาดของไข้เหลืองครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐที่ฟิลาเดลเฟีย ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 4,000 ถึง 5,000 คน หรือคิดเป็นสัดส่วนราว 10% ของประชากรในเมืองในขณะนั้น[45][46]

เมืองหลวงของรัฐถูกย้ายจากฟิลาเดลเฟียไปยังแลงคัสเตอร์ในปี ค.ศ. 1799 และในที่สุดก็ย้ายไปแฮร์ริสเบิร์กในปี ค.ศ. 1812 ฟิลาเดลเฟียยังคงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางการเงินและวัฒนธรรมของประเทศจนกระทั่งปี ค.ศ. 1790 ได้ถูกนครนิวยอร์กแซงไปในด้านจำนวนประชากร ในปี ค.ศ. 1816 ชุมชนคนผิวดำอิสระของเมืองได้ก่อตั้งคริสตจักรแอฟริกันเมทอดิสต์อิปิสโคปัล (African Methodist Episcopal Church) ซึ่งเป็นนิกายคนผิวดำอิสระแห่งแรกในประเทศ และเป็นคริสตจักรอิปิสโคปัลแห่งแรกของคนผิวดำ ชุมชนคนผิวดำอิสระยังได้ก่อตั้งโรงเรียนหลายแห่งสำหรับเด็ก ๆ โดยได้รับความช่วยเหลือจากกลุ่มเควกเกอร์ โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่สำหรับถนน คลอง และทางรถไฟสายใหม่ ทำให้ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญแห่งแรกในสหรัฐ

คริสต์ศตวรรษที่ 19

[แก้]
พิธีเปิดงานมหกรรมร้อยปี ณ อาคารเมโมเรียลฮอลล์ ในสวนสาธารณะแฟร์เมานต์เมื่อปี ค.ศ. 1876 ซึ่งเป็นงานมหกรรมโลกครั้งแรกที่จัดขึ้นในสหรัฐ เนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปีของการก่อตั้งประเทศ

ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของอุตสาหกรรมและธุรกิจหลากหลายประเภท โดยอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดคืออุตสาหกรรมสิ่งทอ สำหรับบริษัทขนาดใหญ่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้แก่ บอลด์วินโลโคโมติฟเวิกส์ ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตรถจักร, บริษัทต่อเรือวิลเลียม แครมป์ แอนด์ ซันส์ และบริษัททางรถไฟเพนซิลเวเนีย[4]: 214, 218, 428–429  อุตสาหกรรมของเมืองนี้ได้มีการนำเสนอในงานมหกรรมร้อยปี (Centennial Exposition) ซึ่งเป็นงานมหกรรมโลกครั้งแรกที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการในสหรัฐเมื่อปี ค.ศ. 1876 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีของการประกาศอิสรภาพ

ผู้อพยพส่วนใหญ่มาจากไอร์แลนด์และเยอรมนี ซึ่งได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในฟิลาเดลเฟียและเขตโดยรอบ ผู้อพยพเหล่านี้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการนัดหยุดงานทั่วไปครั้งแรกในอเมริกาเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1835 ซึ่งทำให้แรงงานได้ทำงานวันละสิบชั่วโมง เมืองนี้เป็นจุดหมายปลายทางของผู้อพยพชาวไอริชหลายพันคนที่หนีจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในคริสต์ทศวรรษ 1840 และมีผู้อพยพรุ่นต่อ ๆ มาเข้าอยู่อาศัย โดยได้สร้างเครือข่ายโบสถ์และโรงเรียนคาทอลิก และมีอิทธิพลเหนือคณะนักบวชคาทอลิกเป็นเวลาหลายทศวรรษ เหตุการณ์จลาจลต่อต้านชาวไอริชและคาทอลิกเกิดขึ้นในฟิลาเดลเฟียในปี ค.ศ. 1844 การเพิ่มขึ้นของประชากรในเขตโดยรอบนำไปสู่รัฐบัญญัติการรวมเมือง ค.ศ. 1854 ซึ่งขยายขอบเขตเมืองจากพื้นที่ 2 ตารางไมล์ (5.2 km2) ของใจกลางเมืองหรือเซ็นเตอร์ซิตี ไปเป็นประมาณ 134 ตารางไมล์ (350 km2) ของเทศมณฑลฟิลาเดลเฟีย[47][48] ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต่อเนื่องมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้อพยพจากรัสเซีย ยุโรปตะวันออก และอิตาลี รวมถึงชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาจากภาคใต้ของสหรัฐ ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในเมืองนี้[49]

จำนวนประชากรชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในฟิลาเดลได้เฟียเพิ่มขึ้นจาก 31,699 คน เป็น 219,559 คน ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1880 ถึง ค.ศ. 1930 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการย้ายถิ่นครั้งใหญ่จากทางตอนใต้ของประเทศ[50][51]

คริสต์ศตวรรษที่ 20

[แก้]

ในปี ค.ศ. 1910 การนัดหยุดงานทั่วไปส่งผลให้ทั้งเมืองต้องหยุดชะงักลง[52] ในปี ค.ศ. 1917 หลังเกิดความไม่พอใจอย่างรุนแรงต่อคดีฆาตกรรมเจ้าหน้าที่ตำรวจฟิลาเดลเฟียในช่วงปีเลือกตั้ง สภานครได้มีการลดขนาดลงจากเดิมที่เป็นสองสภาเหลือเพียงหนึ่งสภา[53] ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1919 ฟิลาเดลเฟียเป็นหนึ่งในเมืองอุตสาหกรรมกว่า 36 แห่งทั่วประเทศที่ประสบเหตุจลาจลทางเชื้อชาติในช่วงฤดูร้อนสีแดง (Red Summer) หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เนื่องจากผู้อพยพใหม่ต้องแข่งขันกับกลุ่มผิวดำเพื่อแย่งงาน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 การละเมิดกฎหมายห้ามจำหน่ายสุราอย่างเปิดเผย อาชญากรรมที่ทำกันเป็นขบวนการ ความรุนแรงจากกลุ่มอิทธิพลมืด และการที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าไปมีส่วนพัวพันกับการกระทำผิดกฎหมาย ส่งผลให้มีการแต่งตั้งพลจัตวาสเมดลีย์ บัตเลอร์ แห่งนาวิกโยธินสหรัฐ ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายความปลอดภัยสาธารณะของเมือง ทว่าแรงกดดันทางการเมืองยังคงเป็นอุปสรรคที่ขัดขวางไม่ให้การปราบปรามอาชญากรรมและการทุจริตประสบความสำเร็จในระยะยาว[54]

ในปี ค.ศ. 1940 ประชากรกลุ่มผิวขาวที่ไม่ใช่ฮิสแปนิกมีสัดส่วนสูงถึง 86.8% ของประชากรทั้งหมดในเมือง[55] ต่อมาในปี ค.ศ. 1950 จำนวนประชากรได้พุ่งสูงขึ้นจนถึงจุดสูงสุดที่กว่าสองล้านคน ก่อนจะเริ่มลดลงจากการปรับโครงสร้างภาคอุตสาหกรรม ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียตำแหน่งงานในระบบสหภาพแรงงานสำหรับชนชั้นกลางจำนวนมาก นอกจากนี้ การขยายตัวของเมืองออกสู่เขตชานเมืองยังดึงดูดให้กลุ่มผู้ที่มีฐานะดีจำนวนมากย้ายออกจากตัวเมืองไปอาศัยอยู่ในเมืองรอบนอกที่เชื่อมด้วยทางรถไฟ รวมถึงย้ายไปอยู่ในโครงการที่อยู่อาศัยแห่งใหม่ ส่งผลให้ฐานภาษีและทรัพยากรของรัฐบาลท้องถิ่นในฟิลาเดลเฟียลดน้อยลง เมืองนี้จึงต้องเผชิญกับช่วงเวลาแห่งการปรับตัวที่ยาวนานและยากลำบาก จนเกือบจะเข้าสู่ภาวะล้มละลายในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980[56][57]

ภูมิศาสตร์

[แก้]

ภูมิลักษณ์

[แก้]

จุดศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของฟิลาเดลเฟียอยู่ประมาณละติจูด 40° 0′ 34″ เหนือ และลองจิจูด 75° 8′ 0″ ตะวันตก โดยเส้นขนานที่ 40 องศาเหนือลากผ่านย่านต่าง ๆ ในฟิลาเดลเฟียทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทางเหนือ และทางตะวันตก รวมถึงสวนสาธารณะแฟร์เมานต์ เมืองนี้มีขนาดพื้นที่ 142.71 ตารางไมล์ (369.6 km2) ซึ่งเป็นพื้นที่พื้นดิน 134.18 ตารางไมล์ (347.5 km2) และพื้นที่พื้นน้ำ 8.53 ตารางไมล์ (22.1 km2) ซึ่งคิดเป็น 6% ของพื้นที่ทั้งหมด[58] แหล่งน้ำธรรมชาติได้แก่ แม่น้ำเดลาแวร์และแม่น้ำสคูลคิลล์, ทะเลสาบในสวนแฟรงคลินเดลาโนโรเซอเวลต์ รวมถึงลำน้ำค็อบส์, วิสสะฮิกเคิน และเพนนีแพ็ก แหล่งน้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นที่ใหญ่ที่สุดคืออ่างเก็บน้ำอีสต์พาร์กในสวนสาธารณะแฟร์เมานต์

จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ระดับน้ำทะเล และจุดที่สูงที่สุดอยู่ที่เชสนัตฮิลล์ สูงประมาณ 446 ฟุต (136 m) เหนือระดับน้ำทะเล ฟิลาเดลเฟียตั้งอยู่บนแนวแบ่งเขตชายฝั่งแอตแลนติก ซึ่งแยกที่ราบแอตแลนติกออกจากที่ราบพีดมอนต์[59] แก่งของแม่น้ำสคูลคิลล์ที่ย่านอีสต์ฟอลส์ถูกน้ำท่วมเนื่องจากการสร้างเขื่อนที่แฟร์เมานต์วอเตอร์เวิร์ก (Fairmount Water Works) เสร็จสมบูรณ์[60]

เมืองนี้เป็นที่ตั้งเทศมณฑลของเทศมณฑลตนเอง มีอาณาเขตติดกับเทศมณฑลที่อยู่ติดกันหกแห่ง ได้แก่ เทศมณฑลมอนต์กอเมอรีทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, เทศมณฑลบักส์ทางทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ, เทศมณฑลเบอร์ลิงตัน (รัฐนิวเจอร์ซีย์) ทางทิศตะวันออก, เทศมณฑลคัมเดน (รัฐนิวเจอร์ซีย์) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, เทศมณฑลกลอสเตอร์ (รัฐนิวเจอร์ซีย์) ทางทิศใต้ และเทศมณฑลเดลาแวร์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

ทิวทัศน์เมือง

[แก้]
เส้นของฟ้าของฟิลาเดลเฟีย มองจากทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือบนสะพานสปริงการ์เดนสตรีต ข้ามแม่น้ำสคูลคิลล์ ภาพเดือนเมษายน ค.ศ. 2018
เส้นขอบฟ้าของฟิลาเดลเฟียยามพลบค่ำ มองจากทางทิศตะวันตกเฉียงใต้บนสะพานเซาท์สตรีต โดยมีแม่น้ำแม่น้ำสคูลคิลล์อยู่ทางด้านซ้าย ภาพเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016

ย่านในฟิลาเดลเฟียแบ่งออกเป็นหกส่วนใหญ่ ๆ ที่ล้อมรอบใจกลางเมือง ได้แก่ นอร์ทฟิลาเดลเฟีย, นอร์ทอีสต์ฟิลาเดลเฟีย, เซาท์ฟิลาเดลเฟีย, เซาท์เวสต์ฟิลาเดลเฟีย, เวสต์ฟิลาเดลเฟีย และนอร์ทเวสต์ฟิลาเดลเฟีย ขอบเขตทางภูมิศาสตร์ของเมืองส่วนใหญ่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงนับตั้งแต่มีการรวมย่านเหล่านี้เข้าด้วยกันในปี ค.ศ. 1854 อย่างไรก็ตาม แต่ละพื้นที่ขนาดใหญ่เหล่านี้ประกอบด้วยย่านต่าง ๆ มากมาย ซึ่งขอบเขตของบางย่านนั้นมาจากเบอโร ตำบล และชุมชนอื่น ๆ ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑลเพนซิลเวเนียก่อนที่จะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเมือง[14]: 58 

ภูมิอากาศ

[แก้]
แผนภูมิแสดงสภาพภูมิอากาศของ
ฟิลาเดลเฟีย (วิธีอ่าน)
ม.ค.
ก.พ.
มี.ค.
เม.ย.
พ.ค.
มิ.ย.
ก.ค.
ส.ค.
ก.ย.
ต.ค.
พ.ย.
ธ.ค.
 
 
3.1
 
41
26
 
 
2.8
 
44
28
 
 
4
 
53
34
 
 
3.5
 
65
44
 
 
3.3
 
74
54
 
 
4
 
83
64
 
 
4.4
 
88
70
 
 
4.3
 
86
68
 
 
4.4
 
79
61
 
 
3.5
 
67
49
 
 
2.9
 
56
39
 
 
4
 
46
31
█ อุณหภูมิสูงสุดและต่ำสุดเฉลี่ย (องศาฟาเรนไฮต์)
█ ปริมาณหยาดน้ำฟ้ารวม (นิ้ว)
ที่มา: [61]

ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ฟิลาเดลเฟียถูกจัดอยู่ในพื้นที่ตอนบนของลักษณะภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (Cfa)[62] โดยฤดูร้อนอากาศร้อนและอบอ้าว ในเดือนกรกฎาคมมีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 70 ถึง 88 °F (21 ถึง 31 °C) ขณะที่ฤดูหนาวอากาศหนาวเย็น ในเดือนมกราคมมีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 26 ถึง 41 °F (−3 ถึง 5 °C) ส่วนฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง โดยทั่วไปมีอากาศอบอุ่น

ปริมาณหิมะมีความแปรปรวนสูง ในฤดูหนาวบางปีมีหิมะตกเพียงเล็กน้อย และฤดูหนาวบางปีมีพายุหิมะขนาดใหญ่ ปริมาณหิมะเฉลี่ยต่อฤดูกาลอยู่ที่ 23.1 นิ้ว (59 ซm) โดยมีหิมะน้อยมากในเดือนพฤศจิกายนหรือเมษายน และแทบจะไม่เคยมีหิมะปกคลุมต่อเนื่องเลย[63] ทั้งนี้ ปริมาณหิมะที่ตกหนักที่สุดจากพายุลูกเดียวของเมืองนี้อยู่ที่ 30.7 นิ้ว (78 ซm) ซึ่งเกิดขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1996[64]

ปริมาณน้ำฝนโดยทั่วไปจะกระจายตัวตลอดทั้งปี โดยมีจำนวนวันที่มีฝนตกเฉลี่ยเดือนละ 8 ถึง 11 วัน[65] และมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 44.1 นิ้ว (1,120 mm) อย่างไรก็ตาม ในอดีตเคยมีสถิติปริมาณน้ำฝนต่ำสุดอยู่ที่ 29.31 นิ้ว (744 mm) ในปี ค.ศ. 1922 และสูงสุดอยู่ที่ 64.33 นิ้ว (1,634 mm) ในปี ค.ศ. 2011[63] สำหรับสถิติปริมาณน้ำฝนรายวันสูงสุดนั้นเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 โดยวัดปริมาณน้ำฝนได้ 8.02 นิ้ว (204 mm) ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย[63] ฟิลาเดลเฟียมีแสงแดดส่องถึงในระดับปานกลาง โดยมีชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,498 ชั่วโมง ซึ่งสัดส่วนของช่วงเวลาที่มีแสงแดดนั้นมีตั้งแต่ 47% ในเดือนธันวาคม ไปจนถึง 61% ในช่วงเดือนมิถุนายน กรกฎาคม และสิงหาคม[66]

อุณหภูมิสูงสุดที่เคยมีการบันทึกไว้คือ 106 °F (41.1 °C) เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1918 สำหรับอุณหภูมิที่สูงกว่า 100 °F (37.8 °C) นั้นเกิดขึ้นได้เป็นระยะ โดยครั้งล่าสุดที่ตรวจพบอุณหภูมิระดับนี้คือในวันที่ 2–4 กรกฎาคม ค.ศ. 2026 (สามวันติดต่อกัน) ขณะที่อุณหภูมิต่ำสุดที่มีการบันทึกไว้อย่างเป็นทางการคือ −11 °F (−23.9 °C) เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934[67] สำหรับอุณหภูมิที่ต่ำกว่า 0 °F (−17.8 °C) ถือเป็นเหตุการณ์ที่หาได้ยาก โดยครั้งล่าสุดที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้คือเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1994[63]

ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย (ค่าปกติ 1991–2020; ค่าสุดขีด 1872–ปัจจุบัน)
เดือน ม.ค. ก.พ. มี.ค. เม.ย. พ.ค. มิ.ย. ก.ค. ส.ค. ก.ย. ต.ค. พ.ย. ธ.ค. ทั้งปี
อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °F (°C) 74
(23.3)
79
(26.1)
87
(30.6)
95
(35)
98
(36.7)
102
(38.9)
104
(40)
106
(41.1)
102
(38.9)
96
(35.6)
84
(28.9)
73
(22.8)
106
(41.1)
อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °F (°C) 41.3
(5.17)
44.3
(6.83)
52.8
(11.56)
64.7
(18.17)
74.4
(23.56)
83.2
(28.44)
87.8
(31)
85.8
(29.89)
78.9
(26.06)
67.2
(19.56)
55.9
(13.28)
46.0
(7.78)
65.19
(18.44)
อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °F (°C) 33.7
(0.94)
35.9
(2.17)
43.6
(6.44)
54.5
(12.5)
64.3
(17.94)
73.5
(23.06)
78.7
(25.94)
76.8
(24.89)
69.9
(21.06)
58.2
(14.56)
47.4
(8.56)
38.6
(3.67)
56.26
(13.477)
อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °F (°C) 26.0
(-3.33)
27.5
(-2.5)
34.3
(1.28)
44.3
(6.83)
54.2
(12.33)
63.9
(17.72)
69.6
(20.89)
67.9
(19.94)
60.9
(16.06)
49.2
(9.56)
38.8
(3.78)
31.2
(-0.44)
47.32
(8.509)
อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °F (°C) -7
(-21.7)
-11
(-23.9)
5
(-15)
14
(-10)
28
(-2.2)
44
(6.7)
51
(10.6)
44
(6.7)
35
(1.7)
25
(-3.9)
8
(-13.3)
-5
(-20.6)
−11
(−23.9)
หยาดน้ำฟ้า นิ้ว (มม) 3.13
(79.5)
2.75
(69.9)
3.96
(100.6)
3.47
(88.1)
3.34
(84.8)
4.04
(102.6)
4.38
(111.3)
4.29
(109)
4.40
(111.8)
3.47
(88.1)
2.91
(73.9)
3.97
(100.8)
44.11
(1,120.4)
ปริมาณหิมะ นิ้ว (ซม) 7.1
(18)
8.4
(21.3)
3.6
(9.1)
0.3
(0.8)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.2
(0.5)
3.5
(8.9)
23.1
(58.7)
ความชื้นร้อยละ 66.2 63.6 61.7 60.4 65.4 67.8 69.6 70.4 71.6 70.8 68.4 67.7 66.97
วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.01 นิ้ว) 11.0 9.7 10.9 10.9 11.0 10.3 10.1 8.9 9.3 9.1 8.6 11.0 120.8
วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 นิ้ว) 4.1 3.8 2.0 0.2 0.0 0.0 0.0 0.0 0.0 0.0 0.1 1.8 12
จำนวนชั่วโมงที่มีแดด 155.7 154.7 202.8 217.0 245.1 271.2 275.6 260.1 219.3 204.5 154.7 137.7 2,498.4
แหล่งที่มา: NOAA (ค่าปกติและค่าสุดขีด)[68][61], (ความชื้นและแสงแดด 1961–1990)[66]

ประชากรศาสตร์

[แก้]
ประวัติจำนวนประชากร
ปีประชากร±%
1790 28,522—    
1800 41,220+44.5%
1810 53,722+30.3%
1820 63,802+18.8%
1830 80,462+26.1%
1840 93,665+16.4%
1850 121,376+29.6%
1860 565,529+365.9%
1870 674,022+19.2%
1880 847,170+25.7%
1890 1,046,964+23.6%
1900 1,293,967+23.6%
1910 1,549,008+19.7%
1920 1,823,779+17.7%
1930 1,950,961+7.0%
1940 1,931,334−1.0%
1950 2,071,605+7.3%
1960 2,002,512−3.3%
1970 1,948,609−2.7%
1980 1,688,210−13.4%
1990 1,585,577−6.1%
2000 1,517,550−4.3%
2010 1,526,006+0.6%
2020 1,603,797+5.1%
ที่มา: (1790–1990)[69] (2000)[70] (2010–2020)[6]
ต้นกำเนิดชาติพันธุ์ในฟิลาเดลเฟีย ณ ค.ศ. 2021

ในการสำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 1950 ฟิลาเดลเฟียได้บันทึกจำนวนประชากรไว้สูงสุดเป็นประวัติการณ์ที่ 2,071,605 คน แล้วหลังจากนั้นจำนวนประชากรของเมืองก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง โดยลดลงไปแตะระดับต่ำสุดที่ 1,488,710 คนในปี ค.ศ. 2006 ก่อนที่จะกลับมาเพิ่มขึ้นอีกครั้ง[71][72]

สำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 2020 ระบุว่าฟิลาเดลเฟียมีจำนวนประชากร 1,603,797 คน โดยเพิ่มขึ้น 77,791 คน (5.1%) จากสำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 2010[6] ในจำนวนประชากรทั้งหมดนี้เป็นเพศชาย 760,383 คน (47.4%) และเพศหญิง 843,414 คน (52.6%) มีประชากรที่อายุต่ำกว่า 16 ปี 290,603 คน (18.1%) และอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป 229,072 คน (14.3%) ค่ามัธยฐานอายุประชากร 34.8 ปี (เพศชาย 33.7 ปี และเพศหญิง 35.8 ปี)[73]

องค์ประกอบทางเชื้อชาติของฟิลาเดลเฟียในปี ค.ศ. 2020 ประกอบไปด้วยกลุ่มผิวขาว 582,636 คน (36.3%), กลุ่มผิวดำหรือชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา 630,462 คน (39.3%), กลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันหรืออะแลสกา 6,212 คน (0.4%), ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย 133,553 คน (8.3%), กลุ่มชนพื้นเมืองฮาวายหรือกลุ่มเกาะแปซิฟิก 932 คน (0.1%), ชาวอเมริกันเชื้อชาติเดียวอื่น ๆ 139,102 คน (8.7%) และชาวอเมริกันสองเชื้อชาติขึ้นไป 110,900 คน (6.9%) นอกจากนี้ ในจำนวนประชากรทั้งหมดของเมืองพบว่าเป็นกลุ่มฮิสแปนิกหรือลาติน 238,277 คน (14.9%)[73]

ฟิลาเดลเฟียมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมด 658,075 ครัวเรือน ประกอบไปด้วยครัวเรือนคู่สมรส 179,551 ครัวเรือน (27.3%), คู่ชีวิตที่มิได้สมรส 53,783 ครัวเรือน (8.2%), เพศชายเป็นหัวหน้าครัวเรือนโดยไม่ปรากฎคู่สมรสหรือคู่ชีวิต 159,505 ครัวเรือน (24.2%) และเพศหญิงเป็นหัวหน้าครัวเรือนโดยไม่ปรากฎคู่สมรสหรือคู่ชีวิต 265,236 ครัวเรือน (40.3%)[73] ฟิลาเดลเฟียมีจำนวนที่อยู่อาศัยทั้งหมด 726,797 หน่วย โดยเป็นที่อยู่อาศัยซึ่งยังคงว่างอยู่ 68,722 หน่วย (9.5%) อัตราการว่างของที่อยู่อาศัยสำหรับผู้ครอบครองอยู่ที่ 1.7% และสำหรับการให้เช่าอยู่ที่ 7.3%[73]

การสำรวจชุมชนอเมริกัน (American Community Survey) ในปี ค.ศ. 2023 ระบุว่าฟิลาเดลเฟียมีค่ามัธยฐานรายได้ครัวเรือน 60,302 ดอลลาร์สหรัฐ ต่ำกว่ารัฐเพนซิลเวเนียซึ่งอยู่ที่ 73,824 ดอลลาร์สหรัฐ รายได้ต่อหัว 37,973 ดอลลาร์สหรัฐ ต่ำกว่ารัฐเพนซิลเวเนียซึ่งอยู่ที่ 42,605 ดอลลาร์สหรัฐ สัดส่วนของประชากรที่อยู่ต่ำกว่าเส้นแบ่งความยากจนคิดเป็น 20.3% ถือเป็นสัดส่วนที่สูงกว่ารัฐเพนซิลเวเนียซึ่งอยู่ที่ 12% และประชากรในเมืองใช้เวลาในการเดินทางไปทำงานโดยเฉลี่ย 31.1 นาที มากกว่ารัฐเพนซิลเวเนียที่ใช้เวลา 26.5 นาที[74]

ข้อมูล ณ ค.ศ. 2010 ระบุว่า ประชากรในฟิลาเดลเฟียที่มีอายุตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไปจำนวน 1,112,441 คน (79.12%) ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักที่บ้าน ในขณะที่ 136,688 คน (9.72%) ใช้ภาษาสเปน; 23,075 คน (1.64%) ใช้ภาษาจีน; 12,499 คน (0.89%) ใช้ภาษาเวียดนาม; 10,885 คน (0.77%) ใช้ภาษารัสเซีย; 9,240 คน (0.66%) ใช้ภาษาฝรั่งเศส; 8,639 คน (0.61%) ใช้ภาษาอื่น ๆ ในกลุ่มภาษาเอเชีย; 8,217 คน (0.58%) ใช้ภาษาจากทวีปแอฟริกา; 7,933 คน (0.56%) ใช้ภาษากัมพูชา (กลุ่มภาษามอญ-เขมร) และ 7,773 คน (0.55%) ใช้ภาษาอิตาลีเป็นภาษาหลัก โดยรวมแล้ว ประชากรในฟิลาเดลเฟียที่มีอายุตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไปจำนวน 293,544 คน (20.88%) ใช้ภาษาอื่นที่ไม่ใช่อังกฤษเป็นภาษาแม่[75]

เทศมณฑลฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย – องค์ประกอบทางเชื้อชาติและชาติพันธุ์
หมายเหตุ: สำมะโนของสหรัฐได้จัดกลุ่มฮิสแปนิก/ลาตินเป็นหมวดหมู่ทางชาติพันธุ์ ตารางนี้จึงแยกกลุ่มลาตินออกจากหมวดหมู่ทางเชื้อชาติและจัดให้อยู่ในหมวดหมู่เฉพาะต่างหาก โดยฮิสแปนิก/ลาตินสามารถเป็นบุคคลที่มีเชื้อชาติใดก็ได้
เชื้อชาติ/ชาติพันธุ์ (NH=ไม่ใช่ฮิสแปนิก) ประชากร 1980[76] ประชากร 1990[77] ประชากร 2000[70] ประชากร 2010[78] ประชากร 2020[79]
ผิวขาว (NH) 963,469 (57.07%) 825,839 (52.08%) 644,395 (42.46%) 562,585 (36.87%) 550,828 (34.35%)
ผิวดำหรือแอฟริกันอเมริกัน (NH) 633,485 (37.52%) 623,510 (39.32%) 646,123 (42.58%) 644,287 (42.22%) 613,835 (38.27%)
ชนพื้นเมืองอเมริกันหรืออะแลสกา (NH) 2,325 (0.14%) 3,144 (0.20%) 2,908 (0.19%) 3,498 (0.23%) 2,596 (0.16%)
เอเชียนอเมริกัน (NH) 17,764 (1.05%) 42,156 (2.66%) 67,119 (4.42%) 95,521 (6.26%) 132,408 (8.26%)
ชนพื้นเมืองฮาวายหรือกลุ่มเกาะแปซิฟิก (NH) x[a] x[b] 495 (0.03%) 457 (0.03%) 579 (0.04%)
เชื้อชาติอื่น ๆ (NH) 7,597 (0.45%) 1,735 (0.11%) 2,856 (0.19%) 4,105 (0.27%) 11,419 (0.71%)
เชื้อชาติผสมหรือหลายเชื้อชาติ (NH) x[c] x[d] 24,726 (1.63%) 27,942 (1.83%) 53,855 (3.36%)
ฮิสแปนิกหรือลาติน (ไม่ว่าจะเชื้อชาติใด) 63,570 (3.77%) 89,193 (5.63%) 128,928 (8.50%) 187,611 (12.29%) 238,277 (14.86%)
รวม 1,688,210 (100.00%) 1,585,577 (100.00%) 1,517,550 (100.00%) 1,526,006 (100.00%) 1,603,797 (100.00%)

ผู้อพยพ

[แก้]
10 ประเทศต้นกำเนิดของชาวฟิลาเดลเฟียที่เกิดในต่างประเทศมากที่สุด ณ ค.ศ. 2017[80]
ประเทศประชากร
 จีน22,140
 สาธารณรัฐโดมินิกัน13,792
 จาเมกา13,500
 อินเดีย11,382
 เวียดนาม10,132
 เฮติ9,186
 เม็กซิโก7,823
 ยูเครน6,898
 แอลเบเนีย5,258
 ประเทศเกาหลี/ เกาหลีเหนือ4,385

นอกเหนือจากการเติบโตทางเศรษฐกิจของเมืองแล้ว ประชากรของเมืองยังเพิ่มขึ้นจากการอพยพของชาวต่างชาติ จากข้อมูลของเดอะพิวแชริเทเบิลทรัสต์ (The Pew Charitable Trusts) ระบุว่าประชากรของเมืองที่เกิดในต่างประเทศเพิ่มขึ้น 69% ระหว่าง ค.ศ. 2000 ถึง ค.ศ. 2016 ซึ่งคิดเป็นเกือบ 20% ของแรงงานในฟิลาเดลเฟีย[81] และเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในระหว่าง ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2017 ซึ่งคิดเป็น 13.8% ของประชากรทั้งหมดของเมือง โดยห้าประเทศต้นกำเนิดหลักคือประเทศจีน ตามมาด้วยสาธารณรัฐโดมินิกัน จาเมกา อินเดีย และเวียดนาม[82]

กลุ่มชาติพันธุ์จากยุโรปที่มีจำนวนมากที่สุดในเมืองนี้ ได้แก่ ชาวไอริช ชาวอิตาลี ชาวเยอรมัน ชาวโปแลนด์ ชาวอังกฤษ ชาวรัสเซีย ชาวยูเครน และชาวฝรั่งเศส โดยฟิลาเดลเฟียมีประชากรเชื้อสายไอริชและอิตาลีมากเป็นอันดับสองในสหรัฐ รองจากนครนิวยอร์ก ทั้งนี้ เขตเซาท์ฟิลาเดลเฟียยังคงเป็นหนึ่งในย่านที่มีชาวอิตาลีอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ และเป็นที่ตั้งของตลาดอิตาลี (Italian Market) อีกด้วย

ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในฟิลาเดลเฟียมีจำนวนมากเป็นอันดับสี่ของประเทศ รองจากนครนิวยอร์ก ชิคาโก และฮิวสตัน เขตเวสต์ฟิลาเดลเฟียและนอร์ทฟิลาเดลเฟียเป็นย่านที่อยู่อาศัยของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาเป็นส่วนใหญ่ แต่หลายคนกำลังย้ายออกจากพื้นที่เหล่านั้นไปยังเขตนอร์ทอีสต์ฟิลาเดลเฟียและเซาท์เวสต์ฟิลาเดลเฟีย สัดส่วนของชาวมุสลิมเชื้อสายแอฟริกันอเมริกันในฟิลาเดลเฟียสูงกว่าเมืองใหญ่อื่น ๆ ในสหรัฐ เขตเวสต์ฟิลาเดลเฟียและเซาท์เวสต์ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของชุมชนผู้อพยพชาวแอฟริกัน-แคริบเบียนและแอฟริกันหลายกลุ่ม[83]

ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียในฟิลาเดลเฟียประกอบด้วยชาวจีน ชาวอินเดีย ชาวเวียดนาม ชาวเกาหลีใต้ ชาวฟิลิปปินส์ ชาวกัมพูชา และชาวอินโดนีเซีย ในปี ค.ศ. 2015 มีชาวอเมริกันเชื้อสายจีนอาศัยอยู่ในเมืองนี้กว่า 35,000 คน รวมถึงชาวฮกจิวด้วย ใจกลางเมืองมีไชน่าทาวน์ซึ่งมีรถประจำทางที่ให้บริการไป/กลับจากไชน่าทาวน์ในแมนแฮตตัน[81] ชาวอินเดียเป็นกลุ่มชาวเอเชียที่ใหญ่เป็นอันดับสองในฟิลาเดลเฟีย[84] และเป็นประชากรที่เกิดในต่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดในเขตมหานครฟิลาเดลเฟีย[85] ชุมชนชาวเกาหลีตั้งรกรากครั้งแรกในย่านโอลนีย์ทางตอนเหนือของฟิลาเดลเฟีย เขตเซาท์ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของชาวอเมริกันเชื้อสายเวียดนามในลิตเติลไซ่ง่อนและชาวอเมริกันเชื้อสายกัมพูชาในแคมโบเดียทาวน์ รวมถึงชุมชนชาวอเมริกันเชื้อสายไทย

ศาสนา

[แก้]

จากการศึกษาโดยสำนักวิจัยพิวในปี ค.ศ. 2023–2024 ระบุว่า ประชากรผู้ใหญ่ในเขตมหานครฟิลาเดลเฟียนับถือศาสนาคริสต์ 62% โดยเป็นกลุ่มโรมันคาทอลิก 26%, กลุ่มอีแวนเจลิคัลโปรเตสแตนต์ 15%, กลุ่มเมนไลน์โปรเตสแตนต์ 10%, กลุ่มโปรเตสแตนต์ผิวดำ 9% และกลุ่มคริสเตียนอื่น ๆ อีก 2% สำหรับผู้ไม่นับถือศาสนาใดคิดเป็น 29% ซึ่งรวมถึงกลุ่มอเทวนิยมและอไญยนิยม นอกจากนี้ ผู้นับถือศาสนาและความเชื่ออื่น ๆ นอกเหนือจากคริสต์คิดเป็น 8%[86]

เศรษฐกิจ

[แก้]
อาคารตลาดหลักทรัพย์ฟิลาเดลเฟีย ซึ่งเป็นตลาดหลักทรัพย์แห่งแรกของประเทศ
คอมคาสต์เทคโนโลยีเซ็นเตอร์ เป็นอาคารที่สูงที่สุดในฟิลาเดลเฟีย

ฟิลาเดลเฟียมีความได้เปรียบทางการแข่งขันที่สำคัญสำหรับการก่อตั้งธุรกิจและการเป็นผู้ประกอบการ เนื่องจากมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และการเชื่อมต่อด้านคมนาคมที่ใกล้ชิดกับเขตเศรษฐกิจขนาดใหญ่อื่น ๆ ตลอดแนวชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐ[87] เมืองนี้ถือเป็นศูนย์กลางกิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งของรัฐเพนซิลเวเนียและเขตมหานครฟิลาเดลเฟียซึ่งครอบคลุมพื้นที่สี่รัฐ โดยมีบริษัทที่ติดอันดับฟอร์ชูน 500 ตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองนี้ถึง 5 แห่ง ทั้งนี้ ในปี ค.ศ. 2021 เขตมหานครฟิลาเดลเฟียมีผลิตภัณฑ์มวลรวมมหานคร (GMP) อยู่ที่ประมาณ 4.79 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ[88] เพิ่มขึ้นจากตัวเลข 4.45 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐที่สำนักงานวิเคราะห์เศรษฐกิจ (Bureau of Economic Analysis) เคยประเมินไว้ในปี ค.ศ. 2017[89] ซึ่งส่งผลให้เขตมหานครแห่งนี้กลายเป็นเขตเศรษฐกิจระดับมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 9 ของสหรัฐ

ภาคเศรษฐกิจของฟิลาเดลเฟียประกอบด้วยการบริการทางการเงิน การดูแลสุขภาพ เทคโนโลยีชีวภาพ เทคโนโลยีสารสนเทศ การค้าและการขนส่ง การผลิต การกลั่นน้ำมัน การแปรรูปอาหาร และการท่องเที่ยว มหานครฟิลาเดลเฟียเป็นหนึ่งในห้าศูนย์กลางเงินทุนร่วมลงทุนชั้นนำของอเมริกา เนื่องจากอยู่ใกล้กับระบบนิเวศทางการเงิน เทคโนโลยี[90] และเทคโนโลยีชีวภาพของนครนิวยอร์ก กิจกรรมทางการเงินคิดเป็นภาคเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดของเขตมหานคร ซึ่งเป็นหนึ่งในศูนย์การศึกษาและวิจัยด้านสุขภาพที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ นายจ้างรายใหญ่ที่สุดสองรายของเมืองคือรัฐบาลกลางและรัฐบาลนคร ส่วนนายจ้างเอกชนรายใหญ่ที่สุดของฟิลาเดลเฟียคือมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ตามด้วยโรงพยาบาลเด็กแห่งฟิลาเดลเฟีย[91]

การเงินและบริษัท

[แก้]

ตลาดหลักทรัพย์ฟิลาเดลเฟีย ซึ่งถูกซื้อกิจการโดยแนสแด็กในปี ค.ศ. 2007 ถือเป็นผู้นำระดับโลกด้านการซื้อขายตราสารสิทธิ (options trading)[92] เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทชั้นนำหลายแห่ง ได้แก่ คอมคาสต์ บริษัทโทรคมนาคมข้ามชาติขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศ; กลุ่มบริษัทประกันภัยอย่างซิกนา, โคโลเนียลเพนน์ และอินดิเพนเดนซ์บลูครอส; บริษัทด้านบริการอาหารอย่างอะรามาร์ก; ผู้ผลิตเคมีภัณฑ์อย่างเอฟเอ็มซีคอร์ปอเรชัน และ Rohm and Haas, บริษัทยาสมัยใหม่ เช่น GlaxoSmithKline, Amicus Therapeutics และ Spark Therapeutics; ร้านค้าปลีกเครื่องแต่งกายอย่าง Five Below และ Urban Outfitters (รวมถึงบริษัทในเครืออย่าง Anthropologie); ร้านค้าปลีกชิ้นส่วนยานยนต์อย่างเพปบอยส์ และผู้ผลิตเหล็กกล้าไร้สนิมอย่างคาร์เพนเตอร์เทคโนโลยีคอร์ปอเรชัน

เทคโนโลยีและเทคโนโลยีชีวภาพ

[แก้]

ฟิลาเดลเฟียเป็นศูนย์กลางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและเทคโนโลยีชีวภาพ[93] ทั้งตัวเมืองฟิลาเดลเฟียและรัฐเพนซิลเวเนียต่างดึงดูดธุรกิจใหม่ ๆ ในกลุ่มวิทยาศาสตร์ชีวภาพเข้ามาลงทุน[94] โดยในปี ค.ศ. 2024 เขตมหานครฟิลาเดลเฟียถูกจัดให้เป็นหนึ่งในห้าศูนย์กลางการลงทุนร่วม (Venture Capital) ที่สำคัญที่สุดของสหรัฐ ซึ่งเป็นผลมาจากทำเลที่ตั้งที่อยู่ใกล้กับระบบนิเวศของผู้ประกอบการและการเงินในนครนิวยอร์ก รวมถึงอยู่ใกล้กับหน่วยงานกำกับดูแลระดับรัฐบาลกลางในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.[90][94]

การท่องเที่ยว

[แก้]

ประวัติศาสตร์ของฟิลาเดลเฟียมีส่วนช่วยดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมาก โดยอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ ซึ่งรวมถึงระฆังเสรีภาพ อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ และสถานที่ทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ มีผู้เข้าชมกว่า 5 ล้านคนในปี ค.ศ. 2016[95] เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวอเมริกัน 42 ล้านคนในปี ค.ศ. 2016 ซึ่งมีการใช้จ่ายเงินรวม 6.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ สร้างผลกระทบทางเศรษฐกิจโดยรวมในเมืองและสี่เทศมณฑลโดยรอบของรัฐเพนซิลเวเนียประมาณ 1.1 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ[96]

วัฒนธรรม

[แก้]
ศูนย์ศิลปะการแสดงคิมเมล

ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของสถานที่ทางประวัติศาสตร์ระดับชาติหลายแห่งที่เกี่ยวข้องกับการก่อตั้งสหรัฐ อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์เป็นศูนย์กลางของสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์เหล่านี้ และเป็นหนึ่งใน 22 แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ ซึ่งเป็นสถานที่ลงนามในคำประกาศอิสรภาพ และเป็นที่ตั้งของระฆังเสรีภาพ หนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของเมือง สถานที่ทางประวัติศาสตร์ระดับชาติอื่น ๆ ได้แก่ บ้านเอ็ดการ์ แอลลัน โพ และบ้านตาแดอุช กอชชุชกอ และอาคารรัฐบาลยุคแรก ๆ ซึ่งรวมถึงธนาคารสหรัฐแห่งแรกและแห่งที่สอง ป้อมมิฟฟลิน และโบสถ์กลอเรียเดอี (โบสถ์ชาวสวีเดนโบราณ)[97] ฟิลาเดลเฟียเพียงแห่งเดียวมีสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติมากถึง 67 แห่ง ซึ่งมากเป็นอันดับสามของประเทศ[97]

พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ที่สำคัญของฟิลาเดลเฟีย ได้แก่ สถาบันแฟรงคลิน ซึ่งเป็นที่ตั้งของอนุสรณ์สถานแห่งชาติเบนจามิน แฟรงคลิน สถาบันวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ พิพิธภัณฑ์มูเตอร์ และพิพิธภัณฑ์โบราณคดีและมานุษยวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ส่วนพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ได้แก่ ศูนย์รัฐธรรมนูญแห่งชาติ พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติอเมริกา พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ฟิลาเดลเฟีย พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ชาวยิวอเมริกันแห่งชาติ พิพิธภัณฑ์ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในฟิลาเดลเฟีย สมาคมประวัติศาสตร์แห่งเพนซิลเวเนีย หอสมุดและพิพิธภัณฑ์เมสันแห่งเพนซิลเวเนียในวิหารเมสัน และเรือนจำอีสเทิร์นสเตต ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของสวนสัตว์[31] และโรงพยาบาลแห่งแรกในสหรัฐ[98] รวมถึงสวนสาธารณะแฟร์เมานต์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสวนสาธารณะในเมืองที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดของอเมริกา[21] ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1855[99]

กีฬา

[แก้]
ซิติเซนส์แบงก์พาร์ก เป็นสนามเหย้าของทีมฟิลลีส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004
ลิงคอล์นไฟแนนเชียลฟีลด์ เป็นสนามเหย้าของทีมอีเกิลส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003

ฟิลาเดลเฟียเป็น 1 ใน 12 เมืองของสหรัฐ ที่มีทีมกีฬาในลีกหลักทั้ง 4 ประเภท ได้แก่ ฟิลาเดลเฟียฟิลลีส์ แห่งเมเจอร์ลีกเบสบอล (MLB), ฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ แห่งเนชันแนลฟุตบอลลีก (NFL), ฟิลาเดลเฟีย ฟลายเออส์ แห่งแนชันแนลฮอกกีลีก (NHL) และฟิลาเดลเฟีย เซเวนตีซิกเซอส์ แห่งลีกสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ (NBA)[100] ทีมฟิลลีส์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1883 ในชื่อเควกเกอส์ และเปลี่ยนชื่อเป็นฟิลลีส์ในปี ค.ศ. 1884[101] นับเป็นทีมที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงเล่นภายใต้ชื่อเดิมในเมืองเดียวกันอย่างต่อเนื่องในประวัติศาสตร์ของกีฬาอาชีพอเมริกัน[102]

เขตมหานครฟิลาเดลเฟียยังเป็นที่ตั้งของทีมฟิลาเดลเฟียยูเนียน แห่งเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ (MLS) โดยใช้ซูบารุพาร์กเป็นสนามเหย้าในการแข่งขัน ซึ่งเป็นสนามกีฬาเฉพาะทางด้านฟุตบอลในเมืองเชสเตอร์ รัฐเพนซิลเวเนีย[103][104][105]

ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองที่ 2 จากทั้งหมด 8 เมืองในสหรัฐที่สามารถคว้าแชมป์ได้ครบทั้งสี่ลีกกีฬาหลัก (MLB, NFL, NHL และ NBA) นอกจากนี้ เมืองนี้ยังเคยคว้าแชมป์ฟุตบอลในรายการนอร์ทอเมริกันซอกเกอร์ลีก (ซึ่งปัจจุบันยุบไปแล้ว) ได้ในปี ค.ศ. 1973 อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ทีมเซเวนตีซิกเซอส์เอาชนะทีมลอสแอนเจลิสเลเกอส์ในรอบชิงชนะเลิศ NBA เมื่อปี ค.ศ. 1983 ทีมกีฬาอาชีพต่าง ๆ ของเมืองนี้ รวมถึงแฟนกีฬาต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ไร้แชมป์ยาวนานถึง 25 ปี[106] กระทั่งทีมฟิลลีส์สามารถคว้าแชมป์เวิลด์ซีรีส์ได้ในปี ค.ศ. 2008 ด้วยการเอาชนะทีมแทมปา เบย์ เรย์ส[107][108]

หลังจากที่ทีมฟิลาเดลเฟียฟิลลีส์คว้าแชมป์เวิลด์ซีรีส์ในปี ค.ศ. 2008 ทีมกีฬาในลีกหลักของเมืองก็ไร้แชมป์จนกระทั่งเก้าปีผ่านไป ทีมฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ สามารถคว้าแชมป์ซูเปอร์โบวล์ได้เป็นครั้งแรกในฤดูกาล ค.ศ. 2017 โดยเอาชนะทีมนิวอิงแลนด์ เพเทรียตส์ ในการแข่งขันซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 52 จากนั้นอีกเจ็ดฤดูกาลถัดมา ทีมฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ ก็คว้าแชมป์ซูเปอร์โบวล์ครั้งที่สองได้สำเร็จ โดยเอาชนะทีมแคนซัสซิตี ชีฟส์ ในการแข่งขันซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 59[109]

ฟิลาเดลเฟียเป็น 1 ใน 11 เมืองเจ้าภาพของสหรัฐสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก ค.ศ. 2026[110]

ทีม ลีก กีฬา สนามแข่ง จำนวนที่นั่ง ปีที่ก่อตั้ง ปีที่คว้าแชมป์
ฟิลาเดลเฟียฟิลลีส์ MLB เบสบอล ซิติเซนส์แบงก์พาร์ก 46,528 1883 1980, 2008
ฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ NFL อเมริกันฟุตบอล ลิงคอล์นไฟแนนเชียลฟีลด์ 69,176 1933 1948, 1949, 1960, 2017, 2024
ฟิลาเดลเฟีย เซเวนตีซิกเซอส์ NBA บาสเกตบอล เอกซ์ฟินิตีโมบายล์อะรีนา 21,600 1963 1966–67, 1982–83
ฟิลาเดลเฟีย ฟลายเออส์ NHL ฮอกกี้น้ำแข็ง เอกซ์ฟินิตีโมบายล์อะรีนา 19,786 1967 1973–74, 1974–75
ฟิลาเดลเฟียยูเนียน MLS ฟุตบอล ซูบารุพาร์ก 18,500 2010 ไม่มี

การศึกษา

[แก้]
มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียเป็นมหาวิทยาลัยในกลุ่มไอวีลีก ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1749 โดยเบนจามิน แฟรงคลิน

ระดับอุดมศึกษา

[แก้]

ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองที่มีจำนวนนักศึกษาหนาแน่นมากเป็นอันดับสามบนชายฝั่งตะวันออก โดยมีนักศึกษาระดับวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยลงทะเบียนเรียนอยู่ในตัวเมืองมากกว่า 120,000 คน และหากนับรวมทั้งเขตมหานครจะมีจำนวนนักศึกษาถึงเกือบ 300,000 คน[111] ในภูมิภาคฟิลาเดลเฟียมีวิทยาลัย มหาวิทยาลัย สถาบันอาชีวศึกษา และโรงเรียนเฉพาะทางตั้งอยู่มากกว่า 80 แห่ง นอกจากนี้ เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งสมาคมมหาวิทยาลัยอเมริกัน โดยมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นสถาบันในกลุ่มไอวีลีก ที่อ้างว่าเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของสหรัฐอีกด้วย[112]

มหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในฟิลาเดลเฟียเมื่อพิจารณาจากจำนวนนักศึกษาคือ มหาวิทยาลัยเทมเพิล รองลงมาคือ มหาวิทยาลัยเดร็กเซล[113] มหาวิทยาลัยวิจัยชั้นนำระดับประเทศของเมืองได้แก่ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย มหาวิทยาลัยเทมเพิล มหาวิทยาลัยเดร็กเซล และมหาวิทยาลัยทอมัส เจฟเฟอร์สัน นอกจากนี้ ฟิลาเดลเฟียยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนแพทย์ 5 แห่ง ได้แก่ วิทยาลัยแพทยศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเดร็กเซล, โรงเรียนแพทยศาสตร์เพเรลแมนแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย, วิทยาลัยแพทยศาสตร์ออสทีโอแพทิกแห่งฟิลาเดลเฟีย, โรงเรียนแพทยศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเทมเพิล และวิทยาลัยแพทยศาสตร์ซิดนีย์ คิมเมล แห่งมหาวิทยาลัยทอมัส เจฟเฟอร์สัน โรงพยาบาล มหาวิทยาลัย และสถาบันวิจัยอุดมศึกษาในเขตเลือกตั้งของรัฐสภาทั้งสี่แห่งในฟิลาเดลเฟีย ได้รับเงินทุนสนับสนุนจากสถาบันสุขภาพแห่งชาติ (NIH) มากกว่า 252 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2015[114]

การขนส่ง

[แก้]
สถานีเทอร์ตีเอทสตรีตของฟิลาเดลเฟีย ให้บริการรถไฟส่วนภูมิภาคของเซปตาและรถไฟทางไกลของแอ็มแทร็ก
การตกแต่งอลังการศิลป์ภายในโถงหลักของสถานีเทอร์ตีเอทสตรีต ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1927 ถึง ค.ศ. 1933
ภาพมุมสูงของท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย

เซปตาเป็นผู้ให้บริการรถโดยสารประจำทาง, รถไฟ, ระบบขนส่งมวลชนเร็ว (ทั้งรถไฟใต้ดินและรถไฟยกระดับ), รถราง และรถโดยสารประจำทางไฟฟ้า ในพื้นที่ของเมืองฟิลาเดลเฟีย และเทศมณฑลชานเมืองโดยรอบทั้งสี่แห่งของรัฐเพนซิลเวเนีย ได้แก่ เทศมณฑลบักส์, เชสเตอร์, เดลาแวร์ และมอนต์กอเมอรี นอกจากนี้ยังให้บริการครอบคลุมไปถึงเทศมณฑลเมอร์เซอร์ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ (เมืองเทรนตัน) และเทศมณฑลนิวคาสเซิลในรัฐเดลาแวร์ (เมืองวิลมิงตันและนวร์ก)[115] โครงข่ายรถไฟฟ้าใต้ดินของนครประกอบด้วยสองเส้นทางหลัก ได้แก่ สายมาร์เก็ต–แฟรงก์ฟอร์ด ซึ่งวิ่งในแนวตะวันออก-ตะวันตกใต้ถนนมาร์เก็ต เปิดให้บริการในฝั่งตะวันตกเมื่อปี ค.ศ. 1905 และในฝั่งตะวันออกของศาลาว่าการเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1908[116] อีกเส้นทางคือสายบรอดสตรีต วิ่งในแนวเหนือ-ใต้ อยู่ทางใต้ของถนนบรอด ซึ่งเปิดให้บริการเป็นระยะ ๆ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1928 ถึง ค.ศ. 1938[117]

นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เส้นทางส่วนใหญ่ของรถไฟส่วนภูมิภาคเซปตาซึ่งให้บริการไปยังพื้นที่ชานเมืองที่ห่างไกล ได้ถูกยกเลิกเนื่องขาดทุนทรัพย์ในการบำรุงอุปกรณ์และโครงสร้างพื้นฐาน[118][119][120]

สถานีเทอร์ตีเอทสตรีตของฟิลาเดลเฟีย เป็นสถานีรถไฟทางไกลหลักที่ตั้งอยู่บนเส้นทางระเบียงตะวันออกเฉียงเหนือของแอ็มแทร็ก โดยในปี ค.ศ. 2017 มีผู้โดยสารมาใช้บริการ 4.4 ล้านคน จึงเป็นสถานีรถไฟของแอ็มแทร็กที่มีผู้โดยสารหนาแน่นมากเป็นอันดับสามของประเทศ รองจากสถานีเพนซิลเวเนียในนครนิวยอร์ก และสถานียูเนียนในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.[121] สถานีเทอร์ตีเอทสตรีตเป็นจุดเชื่อมต่อบริการรถไฟของแอ็มแทร็ก,[122] เซปตา,[123] และเอ็นเจแทรนสิต[124] มีผู้โดยสารกว่า 12 ล้านคนต่อปีที่ใช้บริการรถไฟชานเมืองของเซปตาและเอ็นเจแทรนสิต (เฉลี่ย 100,000 คนต่อหนึ่งวันทำการ)[121]

แพ็ตโคสปีดไลน์ให้บริการขนส่งมวลชนเร็วไปยังคัมเดน, คอลลิงส์วูด, เวสต์มอนต์, แฮดดันฟีลด์, วูดเครสต์ (เชร์รีฮิลล์), แอชแลนด์ (วัร์ฮีส์) และลินเดนโวลด์ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ โดยมีสถานีที่ให้บริการที่ถนนโลคัสต์ 16th/15th, 13th/12th และ 10th/9th, ถนนมาร์เก็ต 8th/7th และจัตุรัสแฟรงคลิน[125]

ท่าอากาศยาน

[แก้]

ฟิลาเดลเฟียมีท่าอากาศยานสองแห่ง ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย (PHL) ซึ่งเป็นท่าอากาศยานใหญ่ ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศใต้-ตะวันตกเฉียงใต้ 7 ไมล์ (11 km) บนเขตแดนของเทศมณฑลเดลาแวร์ และให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศตามตารางเวลา[126] ณ ค.ศ. 2023 ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟียเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากเป็นอันดับที่ 21 ของประเทศ โดยมีจำนวนผู้โดยสารมากกว่า 13.6 ล้านคน นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดในโลกเมื่อวัดจากจำนวนการเคลื่อนไหวของอากาศยาน รวมถึงการขึ้นและลงจอด[127] มีผู้โดยสารมากกว่า 30 ล้านคนที่เดินทางผ่านท่าอากาศยานนี้ทุกปีใน 25 สายการบิน รวมถึงสายการบินภายในประเทศรายใหญ่ทั้งหมด ท่าอากาศยานมีเที่ยวบินขาออกเกือบ 500 เที่ยวต่อวันไปยังจุดหมายปลายทางกว่า 120 แห่งทั่วโลก[126] รถไฟสายแอร์พอร์ตไลน์ของเซปตาให้บริการโดยตรงระหว่างสถานีรถไฟในใจกลางเมืองและท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย[128]

ท่าอากาศยานหลักแห่งที่สองของฟิลาเดลเฟียคือ ท่าอากาศยานนอร์ทอีสต์ฟิลาเดลเฟีย (PNE) เป็นท่าอากาศยานสำหรับการบินทั่วไปในเขตนอร์ทอีสต์ฟิลาเดลเฟีย ซึ่งให้บริการการบินทั่วไปและการบินเพื่อธุรกิจ[129]

บุคคลที่มีชื่อเสียง

[แก้]

เมืองพี่น้อง

[แก้]
ซุ้มประตูไผฟางของไชน่าทาวน์ที่ถนนเท็นท์และถนนอาร์ช เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นเมืองพี่น้องระหว่างฟิลาเดลเฟียกับเทียนจิน

ฟิลาเดลเฟียมีเมืองพี่น้องทั้งหมด 8 แห่งที่ได้รับการแต่งตั้งโดยสถานทูตภาคประชาชน (CDI) ของเมือง ได้แก่:[130]

เมือง ประเทศ ค.ศ.
ฟลอเรนซ์[131] อิตาลี 1964
เทลอาวีฟ[132] อิสราเอล 1966
ตอรุญ[133] โปแลนด์ 1976
เทียนจิน[134] จีน 1979
อินช็อน[135] เกาหลีใต้ 1984
ดูอาลา[136] แคเมอรูน 1986
นิจนีนอฟโกรอด[137] รัสเซีย 1992
แฟรงก์เฟิร์ต[138] เยอรมนี 2015

ฟิลาเดลเฟียยังสถาปนาการเป็นพันธมิตรกับเมืองหรือภูมิภาคดังต่อไปนี้[130]

เมือง/ภูมิภาค ประเทศ ค.ศ.
โคเบะ[139] ญี่ปุ่น 1986
แคว้นอาบรุซโซ[140] อิตาลี 1997
แอ็กซ็องพรอว็องส์[141] ฝรั่งเศส 1999

เชิงอรรถ

[แก้]
  1. ↑ รวมไว้ในหมวดหมู่เอเชียในการสำมะโน ค.ศ. 1980
  2. ↑ รวมไว้ในหมวดหมู่เอเชียในการสำมะโน ค.ศ. 1990
  3. ↑ ไม่ใช่ตัวเลือกในการสำมะโน ค.ศ. 1980
  4. ↑ ไม่ใช่ตัวเลือกในการสำมะโน ค.ศ. 1990

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Art & Artifacts: Discover the Library Company's Art and Artifact Collection – Athens of America". librarycompany.org. The Library Company of Philadelphia. สืบค้นเมื่อ 2010-06-12.
  2. ↑ Robinson, Sam (2013-11-05). "Behind Philadelphia Maneto: Dissecting The City Seal". Hidden City Philadelphia. สืบค้นเมื่อ 2018-01-18.
  3. ↑ McDevitt, John (2015-05-05). "Plaque Dedication Marks 120th Anniversary of Creation of Philadelphia’s Flag". philadelphia.cbslocal.com. CBS Broadcasting Inc. สืบค้นเมื่อ 2018-01-18.
  4. 1 2 3 4 5 Weigley, RF; และคณะ, บ.ก. (1982). Philadelphia: A 300-Year History. New York and London: W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-01610-2. OCLC 8532897.
  5. ↑ "ArcGIS REST Services Directory". United States Census Bureau. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-09. สืบค้นเมื่อ 2022-10-16.
  6. 1 2 3 4 "QuickFacts: Philadelphia city, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-04-12. สืบค้นเมื่อ 2026-10-16.
  7. 1 2 "QuickFacts Philadelphia County, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2026-07-21. สืบค้นเมื่อ 2026-03-26.
  8. ↑ "List of 2020 Census Urban Areas". census.gov. United States Census Bureau. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-01-14. สืบค้นเมื่อ 2023-01-08.
  9. 1 2 "2020 Population and Housing State Data". United States Census Bureau. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-24. สืบค้นเมื่อ 2021-08-22.
  10. ↑ "MSA GDP". apps.bea.gov.
  11. ↑ "US Board on Geographic Names". United States Geological Survey. 2015-02-02. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2023-10-27. สืบค้นเมื่อ 2008-01-31.
  12. ↑ "Explore Historic Attractions in Philadelphia". Visit Philadelphia (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2023-01-19.
  13. ↑ Philadelphia Convention & Visitors Bureau (2006-02-22). "The Sounds of Philadelphia". Press Kit. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2006-02-22. สืบค้นเมื่อ 2006-03-29.
  14. 1 2 3 4 Brookes, Karin; Gattuso, John; Harry, Lou; Jardim, Edward; Kraybill, Donald; Lewis, Susan; Nelson, Dave; Turkington, Carol (2005), Ross, Zoë (บ.ก.), Insight Guides: Philadelphia and Surroundings (พิมพ์ครั้งที่ 2 (ปรับปรุง)), APA Publications, ISBN 1-58573-026-2
  15. 1 2 Ellis, Joseph (2007). American Creation: Triumphs and Tragedies at the Founding of the Republic. New York: Knopf. น. 55–56. ISBN 978-0-307-26369-8.
  16. ↑ "How Philly lost the nation's capital to Washington". National Constitution Center. 2020-05-14. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-22. สืบค้นเมื่อ 2023-01-26.
  17. ↑ Ziperski, Andrew (2018-04-26). "Philly: the best sports city in America". The Stanford Daily. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-17. สืบค้นเมื่อ 2022-08-17.
  18. ↑ Tricome, Nick (2022-07-13). "JJ Redick calls Philly 'the greatest sports town in America". Philly Voice. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-17. สืบค้นเมื่อ 2022-08-17.
  19. ↑ "Gateway to Public Art in Philadelphia". fpaa.org. Fairmount Park Art Association. 2011-08-10. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2011-08-10. สืบค้นเมื่อ 2017-12-06. according to the Smithsonian Institution, Philadelphia has more outdoor sculpture than any other city in the country [Save Outdoor Sculpture! program].
  20. ↑ "Mural Arts Philadelphia – Press kit" (PDF). muralarts.org. Mural Arts Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2017-12-07. สืบค้นเมื่อ 2017-12-06. Mural Arts Philadelphia is the nation's largest public art program...creating nearly 4,000 artworks that have transformed public spaces.
  21. 1 2 "2014 City Park Facts" (PDF). tpl.org. The Trust for Public Land. น. 9, 25, 28. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2016-09-20. สืบค้นเมื่อ 2017-01-06.
  22. ↑ "The most passionate fans in sports". Bleacher Report. 2009-07-16. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-24. สืบค้นเมื่อ 2022-10-24.
  23. ↑ Smith, Drew (2020-09-24). "JJ Redick says that Philadelphia is the best sports town in America despite Philly sports radio being delusional". The Liberty Line. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-01. สืบค้นเมื่อ 2022-10-24.
  24. ↑ Hingston, Sandy (2019-12-07). "Philadelphia is the best city for sports fans". Philadelphia Magazine. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-24. สืบค้นเมื่อ 2022-10-24.
  25. ↑ Farr, Stephanie (2022-10-21). "What Philly--and Philly sports fans--taught me about fandom". The Philadelphia Inquirer. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-24. สืบค้นเมื่อ 2022-10-24.
  26. 1 2 3 "Philadelphia Firsts 1681–1899". USHistory. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-17. สืบค้นเมื่อ 2015-04-30.
  27. ↑ "John Morgan (1735–1789)". Penn in the 18th Century. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-07-03.
  28. ↑ "The Nine Capitals of the United States". วุฒิสภาสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-20. สืบค้นเมื่อ 2017-12-05.
  29. ↑ "The University of Pennsylvania: America's First University". upenn.edu. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2006-07-11. สืบค้นเมื่อ 2021-07-12.
  30. ↑ Michener, John H. (1906). The Bank of North America, Philadelphia, a national bank, founded 1781. New York: R. G. Cooke, Inc. น. 37. HG21613.P54. สืบค้นเมื่อ 2016-03-17.
  31. 1 2 "About the Philadelphia Zoo". Philadelphia Zoo. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-03-30. สืบค้นเมื่อ 2015-04-30.
  32. ↑ "About Wharton". The Wharton School of the University of Pennsylvania. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-01. สืบค้นเมื่อ 2015-04-30.
  33. ↑ "Independence Hall". UNESCO World Heritage Centre. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-03-19. สืบค้นเมื่อ 2019-12-26.
  34. ↑ "Philadelphia's new branding as World Heritage City". Organization of World Heritage Cities. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-03-06. สืบค้นเมื่อ 2018-03-05.
  35. ↑ Sisak, Michael A. (2015-11-06). "Philadelphia Becomes First World Heritage City in US". ABC News Internet Ventures. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-11-08. สืบค้นเมื่อ 2015-11-06.
  36. ↑ Jennings, Francis (1984). The Ambiguous Iroquois Empire: The Covenant Chain Confederation of Indian Tribes with English Colonies from Its Beginnings to the Lancaster Treaty of 1744. New York: W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-01719-2. OCLC 9066383.
  37. ↑ Avery, Ron (1999). A Concise History of Philadelphia. Philadelphia: Otis Books. น. 19. ISBN 0-9658825-1-9.
  38. ↑ "Explore PA History website". Explorepahistory.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2010-12-15. สืบค้นเมื่อ 2010-12-23.
  39. ↑ John Hazelton, The Historical Value of Trumbull's: Declaration of Independence, Pennsylvania Magazine of History and Biography, volume 31 (Historical Society of Pennsylvania, 1907), 38.
  40. ↑ Lew, Alan A. (2004). "Chapter 4 – The Mid-Atlantic and Megalopolis". Geography: USA. Northern Arizona University. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-02-02.
  41. ↑ Rappleye, Charles (2010). Robert Morris: Financier of the American Revolution. New York City: Simon and Schuster. น. 13. ISBN 978-1-4165-7091-2.
  42. ↑ "View of Philadelphia, Circa 1770". หอสมุดรัฐสภา. World Digital Library. 1770. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-01-04. สืบค้นเมื่อ 2014-01-04.
  43. ↑ Nash, p. 19
  44. ↑ Insight Guides: Philadelphia and Surroundings, pages 30–33
  45. ↑ "Part 3: Philadelphia/The Yellow Fever Epidemic". Africans in America. PBS Online. 1998. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-21. สืบค้นเมื่อ 2017-09-08.
  46. ↑ Arnebeck, Bob (2008-01-30). "A Short History of Yellow Fever in the US". Benjamin Rush, Yellow Fever and the Birth of Modern Medicine. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2009-10-28. สืบค้นเมื่อ 2008-12-04.
  47. ↑ "A Brief History of Philadelphia". Philadelphia History. ushistory.org. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-01-04. สืบค้นเมื่อ 2006-12-14.
  48. ↑ "Consolidation Act of 1854". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-10. สืบค้นเมื่อ 2014-09-07.
  49. ↑ Insight Guides: Philadelphia and Surroundings, pages 38–39
  50. ↑ "Notes on the historical development of population in West Philadelphia". University of Pennsylvania. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-14. สืบค้นเมื่อ 2010-01-16.
  51. ↑ "Detroit and the Great Migration, 1916–1929 by Elizabeth Anne Martin". Bentley Historical Library, University of Michigan. 2007-07-05. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-06-15.
  52. ↑ Foner, Philip S. (2023-07-13). "The General Strike in Philadelphia—1910". The AFL in the Progressive Era 1910 - 1915. International Publishers Co. History of the labor movement in the United States. เล่มที่ 5. Ch 6. ISBN 0-7178-0562-X. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2023-07-13. สืบค้นเมื่อ 2011-06-29 – โดยทาง Google Books.
  53. ↑ Philadelphia: A 300-Year History, pages 563 – 564
  54. ↑ Philadelphia: A 300-Year History, pages 578 – 581
  55. ↑ "Race and Hispanic Origin for Selected Cities and Other Places: Earliest Census to 1990". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-08-12.
  56. ↑ "Continuing Economic Decline: A Foreboding Future for Philadelphia" (PDF). White Paper. 1996-10-15. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2015-09-10. สืบค้นเมื่อ 2015-09-29.
  57. ↑ "Philadelphia's Changing Middle Class: After Decades of Decline, Prospects for Growth". pewtrusts.org. 2014-02-24. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-30. สืบค้นเมื่อ 2015-09-29.
  58. ↑ "2016 U.S. Gazetteer Files". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-08-24. สืบค้นเมื่อ 2018-05-25.
  59. ↑ Railsback, Bruce. "GEOL 1122: Earth's History of Global Change:The Fall Line". University of Georgia Department of Geology. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2020-02-19.
  60. ↑ "Philadelphia Neighborhoods and Place Names, A–K เก็บถาวร 2010-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน". Philadelphia Information Locator System.
  61. 1 2 "Summary of Monthly Normals 1991-2020". NOAA (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-01-17.
  62. ↑ "Climate Summary for Philadelphia, Pennsylvania". Weatherbase. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-06-28. สืบค้นเมื่อ 2014-09-07.
  63. 1 2 3 4 "Philadelphia (KPHL) Climate Archive". National Weather Service. องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ. สืบค้นเมื่อ 2026-02-26.
  64. ↑ Lipman, Don (2013-01-07). "One wild storm: A look back at the 'Blizzard of '96'". Washington Post (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-19. สืบค้นเมื่อ 2017-12-19.
  65. ↑ "Average Days of Precipitation, .01 Inches or more". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2006-06-20. สืบค้นเมื่อ 2006-07-28.
  66. 1 2 "PHILADELPHIA/INT'L ARPT PA". NOAA. สืบค้นเมื่อ 2026-06-14.
  67. ↑ "Philadelphia Record Highs and Lows". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-03-22. สืบค้นเมื่อ 2007-04-03.
  68. ↑ "NOWData - NOAA Online Weather Data". weather.gov (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-01-17.
  69. ↑ Gibson, Campbell (1998). "Population of the 100 Largest Cities and Other Urban Places in the United States: 1790 to 1990". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-09-18 – โดยทาง Google Books.
  70. 1 2 "P004: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2000: DEC Summary File 1 – Philadelphia County, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
  71. ↑ "Intercensal Estimates of the Resident Population for Counties and States: April 1, 2000 to July 1, 2010". census.gov. สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2011-11-25. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
  72. ↑ "Intercensal Estimates of the Resident Population for Incorporated Places in Pennsylvania: April 1, 2010 to April 1, 2020". census.gov. สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-12-17. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
  73. 1 2 3 4 "DP1: PROFILE OF GENERAL POPULATION AND HOUSING CHARACTERISTICS – 2020: DEC Demographic Profile – Philadelphia city, Philadelphia County, Pennsylvania". data.census.gov. สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
  74. ↑ "Philadelphia city, Philadelphia County, PA - Profile Data". censusreporter.org. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2025-12-07. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
  75. ↑ "Philadelphia County, Pennsylvania". Modern Language Association. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-08-15. สืบค้นเมื่อ 2013-08-10.
  76. ↑ "1980 Census of Population - General Social and Economic Characteristics - Pennsylvania - Table 58 - Race by Sex: 1980 and Table 59 - Persons by Spanish Origin, Race, and Sex: 1980" (PDF). สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. น. 45–122. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2026-02-23 – โดยทาง เวย์แบ็กแมชชีน.
  77. ↑ "1990 Census of Population - General Population Characteristics - Pennsylvania: Table 6 - Race and Hispanic Origin" (PDF). สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. น. 51–173. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2025-12-19. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01 – โดยทาง เวย์แบ็กแมชชีน.
  78. ↑ "P2: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2010: DEC Redistricting Data (PL 94-171) – Philadelphia County, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
  79. ↑ "P2: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2020: DEC Redistricting Data (PL 94-171) – Philadelphia County, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
  80. ↑ "The State of Immigrants in Philadelphia, 2019". 2019-04-11. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-01. สืบค้นเมื่อ 2021-10-13.
  81. 1 2 Katz, Matt (2018-07-20). "Leaving New York to Find the American Dream in Philadelphia". เดอะนิวยอร์กไทมส์. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-05. สืบค้นเมื่อ 2023-02-22.
  82. ↑ Gammage, Jeff (2019-05-10). "Welcome to Philly: Percentage of foreign-born city residents has doubled since 1990". The Philadelphia Inquirer. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-10. สืบค้นเมื่อ 2019-05-10. China is, far and away, the primary sending country, with 22,140 city residents who make up about 11 percent of the foreign-born population, according to a Pew Charitable Trusts analysis of Census data. Next is the Dominican Republic with 13,792, followed by Jamaica, 13,500; India, 11,382; and Vietnam, 10,132...About 230,000 Philadelphians are foreign-born. More than a quarter of residents are immigrants or have a foreign-born parent, Pew reported, and 23 percent speak a foreign language at home.
  83. ↑ "Philadelphia immigration". Philadelphia immigration. 2013-08-05. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-10. สืบค้นเมื่อ 2016-03-05.
  84. ↑ "Philadelphia, Pennsylvania (City)". Statistical Atlas. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-12-15. สืบค้นเมื่อ 2024-12-15.
  85. ↑ Singer, Audrey; Vitiello, Domenic; Katz, Michael; Park, David. "Recent Immigration to Philadelphia: Regional Change in a Re-Emerging Gateway" (PDF). Metropolitan Policy Program at Brookings. Brookings Institution. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-12-15. สืบค้นเมื่อ 2024-12-15.
  86. ↑ "People in the Philadelphia Metro area | Religious Landscape Study (RLS)". สำนักวิจัยพิว. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
  87. ↑ "Why You Should Start a Business in Philadelphia". Fransmart News. 2021-11-08. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-05. สืบค้นเมื่อ 2022-11-05.
  88. ↑ "Gross domestic product (GDP) by metropolitan area". U.S. Bureau of Economic Analysis. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-10-27. สืบค้นเมื่อ 2022-11-01.
  89. ↑ "Gross domestic product (GDP) by metropolitan area". สำนักงานวิเคราะห์เศรษฐกิจสหรัฐ. 2018-09-18. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-12-01. สืบค้นเมื่อ 2018-11-30.
  90. 1 2 Maloney, Savanna (2024-07-11). "Q2 2024". National Venture Capital Association - NVCA -. PitchBook-NVCA Venture Monitor. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-07-11. สืบค้นเมื่อ 2024-07-11.
  91. ↑ "Philadelphia 2015: The State of the City" (PDF). pewtrusts.org. The Pew Charitable Trusts. มี.ค. 2015. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2017-06-06. สืบค้นเมื่อ 2015-04-24.
  92. ↑ Downey, Lucas; Anderson, Somer (2022-05-19). "Philadelphia Semiconductor Index (SOX)". Dotdash Meredith. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-18. สืบค้นเมื่อ 2022-07-17.
  93. ↑ Eramian, Daniel (2020-11-02). "Is Philadelphia's biotech cluster faltering? Experts say no". STAT (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-24. สืบค้นเมื่อ 2021-10-24.
  94. 1 2 เก็บถาวร 2019-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สืบค้นเมื่อ 2019-04-18.
  95. ↑ "Park Statistics". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-11. สืบค้นเมื่อ 2015-02-10.
  96. ↑ "Visit Philadelphia 2017 Annual Report" (PDF). visitphilly.com. Visit Philadelphia. น. 6. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2017-12-05. สืบค้นเมื่อ 2017-12-05.
  97. 1 2 "Listing of National Historic Landmarks by State – Pennsylvania (169)" (PDF). National Park Service. ม.ค. 2017. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2017-08-01. สืบค้นเมื่อ 2017-10-04.
  98. ↑ "About Penn Medicine: History". Penn Medicine. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-03-15. สืบค้นเมื่อ 2018-03-04.
  99. ↑ "Philadelphia Park System History". City of Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-03-30. สืบค้นเมื่อ 2015-04-29.
  100. ↑ "76ers Team History". Philadelphia 76ers. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-14. สืบค้นเมื่อ 2022-05-14.
  101. ↑ Purdy, Dennis (2006). The Team-by-Team Encyclopedia of Major League Baseball. นครนิวยอร์ก: Workman Publishing Company. ISBN 0-7611-3943-5.
  102. ↑ "History: Phillies Timeline (1800s)". Philadelphia Phillies. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-10-14. สืบค้นเมื่อ 2018-03-06.
  103. ↑ "MLS awards Philadelphia 2010 expansion team". 2008-02-28. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-03-02. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
  104. ↑ "Talen Energy Assumes Stadium Naming Rights". Philadelphia Union. 2015-11-30. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-12-08. สืบค้นเมื่อ 2015-12-01.
  105. ↑ "Subaru scores naming rights to Philly metro area MLS stadium". njbiz.com. 2020-02-18. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-19. สืบค้นเมื่อ 2020-02-19.
  106. ↑ "1983 NBA Finals: Lakers vs. 76ers" เก็บถาวร 2021-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. basketball-reference.com. สืบค้นเมื่อ 2018-03-06.
  107. ↑ "2008 World Series: Philadelphia Phillies over Tampa Bay Rays (4–1)" เก็บถาวร 2022-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. baseball-reference.com. สืบค้นเมื่อ 2018-03-06.
  108. ↑ Chairusmi, Jim (2007-06-12). "Does the Curse of Billy Penn Continue to Haunt Philadelphia?". The Wall Street Journal. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-03-06. สืบค้นเมื่อ 2018-03-06.
  109. ↑ Bergman, Jeremy (2018-02-04). "Eagles QB Nick Foles wins Super Bowl LII MVP". National Football League. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-05. สืบค้นเมื่อ 2018-02-04.
  110. ↑ "FIFA announces hosts cities for FIFA World Cup 2026™". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-28. สืบค้นเมื่อ 2022-12-28.
  111. ↑ Florida, Richard (2012-08-27). "America's Leading College Towns". Bloomberg.com. The Atlantic: City Lab. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-12. สืบค้นเมื่อ 2015-04-27.
  112. ↑ Brownlee, David B.; Thomas, George E. (2000). Building America's First University: An Historical and Architectural Guide to the University of Pennsylvania. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-3515-0.
  113. ↑ Oliver, Sharon (2011-10-21). "The Phila. area's biggest colleges". Philadelphia Business Journal. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-30. สืบค้นเมื่อ 2015-04-27.
  114. ↑ "NIH Awards by Location & Organization". 2015-04-20. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-19. สืบค้นเมื่อ 2015-04-27.
  115. ↑ "Clickable Regional Rail & Rail Transit Map". septa.org. เซปตา. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  116. ↑ Cox, Harold E. (1967). May, Jack (บ.ก.). The Road from Upper Darby. The Story of the Market Street Subway-Elevated. New York, NY: Electric Railroaders' Association. น. 16. OCLC 54770701.
  117. ↑ "Renovations to City Hall and 15th Street Stations | History". septa.org. เซปตา. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  118. ↑ Mitchell, Matthew (เมษายน 1992). "SEPTA Budget for Fiscal 1993: Continued Rail Retrenchment". The Delaware Valley Association of Railroad Passengers.
  119. ↑ "The Delaware Valley Rail Passenger". dvarp.org. Delaware Valley Association of Rail Passengers. 1992-06-08. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-05-07. สืบค้นเมื่อ 2016-05-01.
  120. ↑ "Abandoned Rails: The Newtown Branch". www.abandonedrails.com. สืบค้นเมื่อ 2016-05-01.
  121. 1 2 "Commonwealth of Pennsylvania FY2017 Fact Sheet" (PDF). amtrak.com. Amtrak/National Railroad Passenger Corporation. พฤศจิกายน 2017. สืบค้นเมื่อ 2018-01-28.
  122. ↑ "Amtrak: Philadelphia, Pennsylvania, 30th Street Station". amtrak.com. Amtrak/National Railroad Passenger Corporation. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  123. ↑ "Connecting Transit Services" เก็บถาวร 2018-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. septa.org. เซปตา. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  124. ↑ "NJ Transit: Philadelphia 30th Street" เก็บถาวร 2018-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. njtransit.com. NJ Transit. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  125. ↑ "PATCO Maps & Stations". ridepatco.org. Port Authority Transit Corporation. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  126. 1 2 "Philadelphia International Airport: About Us" เก็บถาวร 2018-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. phl.org. Philadelphia International Airport. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  127. ↑ "Aircraft Movements: Landing and take-off of an aircraft". aci.aero. Airports Council International. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-03-02. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  128. ↑ "SEPTA Airport Line Regional Rail Schedule". septa.org. SEPTA. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  129. ↑ "Northeast Philadelphia Airport" เก็บถาวร 2018-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. phl.org. Philadelphia International Airport. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
  130. 1 2 "Citizen Diplomacy International Philadelphia Sister Cities Program". cdiphila.org. Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2018-08-15. สืบค้นเมื่อ 2019-04-18.
  131. ↑ "Florence, Italy". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  132. ↑ "Tel Aviv, Israel". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  133. ↑ "Torun, Poland". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  134. ↑ "Tianjin, China". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  135. ↑ "Incheon, Korea". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  136. ↑ "Douala, Cameroon". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  137. ↑ "Nizhny Novgorod, Russia". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  138. ↑ "Frankfurt am Main, Germany". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-10-16. สืบค้นเมื่อ 2015-09-11.
  139. ↑ "Kobe, Japan". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  140. ↑ "Abruzzo, Italy". International Visitors Council of Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
  141. ↑ "Aix-en-Provence, France". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.

อ่านเพิ่มเติม

[แก้]
  • Holli, Melvin G., and Jones, Peter d'A., eds. Biographical Dictionary of American Mayors, 1820–1980 (Greenwood Press, 1981) short scholarly biographies each of the city's mayors 1820 to 1980. online; see index at p. 410 for list.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]