ฟิลาเดลเฟีย
ฟิลาเดลเฟีย
Philadelphia | |
|---|---|
นคร–เทศมณฑลที่รวมกัน | |
| นครฟิลาเดลเฟีย City of Philadelphia | |
| สมญา: "Philly" (ฟิลลี), "The City of Brotherly Love" (นครแห่งความรักแบบพี่น้อง), "The Athens of America" (เอเธนส์แห่งอเมริกา),[1] และอื่น ๆ | |
| คำขวัญ: | |
![]() แผนที่โต้ตอบของฟิลาเดลเฟีย | |
| พิกัด: 39°57′10″N 75°09′49″W / 39.95278°N 75.16361°W | |
| ประเทศ | |
| รัฐ | |
| เทศมณฑล | ฟิลาเดลเฟีย |
| ประเทศในอดีต | ราชอาณาจักรอังกฤษ ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ |
| อาณานิคมในอดีต | ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ แคว้นเพนซิลเวเนีย |
| ก่อตั้ง | ค.ศ. 1682[4]: 4–5 |
| ตั้งเทศบาล | 25 ตุลาคม ค.ศ. 1701 |
| ผู้ก่อตั้ง | วิลเลียม เพนน์ |
| การปกครอง | |
| • ประเภท | นายกเทศมนตรี–สภา, นคร–เทศมณฑลที่รวมกัน |
| • องค์กร | สภานครฟิลาเดลเฟีย |
| • นายกเทศมนตรี | Cherelle Parker (เดโมแครต) |
| พื้นที่ | |
• นคร–เทศมณฑล | 142.70 ตร.ไมล์ (369.59 ตร.กม.) |
| • พื้นดิน | 134.36 ตร.ไมล์ (347.98 ตร.กม.) |
| • พื้นน้ำ | 8.34 ตร.ไมล์ (21.61 ตร.กม.) |
| ความสูง | 39 ฟุต (12 เมตร) |
| ประชากร | |
• นคร–เทศมณฑล | 1,603,797 คน |
• ประมาณ (ค.ศ. 2025) | 1,574,281 |
| • อันดับ | ที่ 13 ในอเมริกาเหนือ ที่ 6 ในสหรัฐ ที่ 1 ในรัฐเพนซิลเวเนีย |
| • ความหนาแน่น | 11,936.92 คน/ตร.ไมล์ (4,608.86 คน/ตร.กม.) |
| • เขตเมือง | 5,696,125 (ที่ 7 ในสหรัฐ) คน |
| • ความหนาแน่นเขตเมือง | 1,158.6 คน/ตร.ไมล์ (3,000.8 คน/ตร.กม.) |
| • ปริมณฑล | 6,245,051 (ที่ 9 ในสหรัฐ) คน |
| เดมะนิม | ฟิลาเดลเฟียน |
| จีดีพี (ค.ศ. 2024) | |
| • นคร–เทศมณฑล | 134.989 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ |
| • ปริมณฑล | 582.086 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ |
| เขตเวลา | UTC−5 (EST) |
| • ฤดูร้อน (เวลาออมแสง) | UTC−4 (EDT) |
| ซิปโคด | 19092–19093, 19099, 191XX |
| รหัสพื้นที่ | 215, 267, 445 |
| รหัส FIPS | 42-60000 |
| หมายเลข GNIS | 1215531[11] |
| เว็บไซต์ | www.phila.gov |
ฟิลาเดลเฟีย (อังกฤษ: Philadelphia; /ˌfɪləˈdɛlfiə/ FIL-ə-DEL-fee-ə) หรือที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า ฟิลลี (Philly) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐเพนซิลเวเนียและใหญ่เป็นอันดับที่ 6 ของสหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนประชากรราว 1.6 ล้านคนจากข้อมูลสำมะโน ค.ศ. 2020[6] และประมาณการว่าในปี ค.ศ. 2025 จะมีประชากรราว 1.57 ล้านคน[7] เขตมหานครฟิลาเดลเฟียหรือที่รู้จักกันในชื่อ "หุบเขาเดลาแวร์" (Delaware Valley) ซึ่งครอบคลุมภูมิภาคมิดแอตแลนติกและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐ มีจำนวนประชากรราว 6.24 ล้านคน[9] นับเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ 9 ของสหรัฐ ฟิลาเดลเฟียเป็นที่รู้จักในด้านวัฒนธรรม อาหาร ประวัติศาสตร์ และมีอิทธิพลในด้านธุรกิจ เทคโนโลยี กีฬา และดนตรี[12][13]
ฟิลาเดลเฟียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1682 โดยเควกเกอร์ วิลเลียม เพนน์ ซึ่งเป็นชาวอังกฤษและเป็นผู้สนับสนุนเสรีภาพทางศาสนา ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองหลวงของแคว้นเพนซิลเวเนียในยุคอาณานิคม[4]: 4–5 [14]: 21–22 ต่อมาเมืองนี้มีบทบาทสำคัญในช่วงการปฏิวัติอเมริกาและสงครามปฏิวัติอเมริกา โดยเป็นสถานที่หลักในการประชุมของเหล่าบิดาผู้ก่อตั้งสหรัฐ รวมทั้งการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งแรกในปี ค.ศ. 1774 และการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งที่สอง ซึ่งได้มีการจัดตั้งกองทัพภาคพื้นทวีปขึ้นในปี ค.ศ. 1775 โดยจอร์จ วอชิงตัน เป็นผู้บัญชาการสูงสุด และประกาศรับรองปฏิญญาอิสรภาพในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 ในช่วงสงครามปฏิวัติ ฟิลาเดลเฟียตกอยู่ภายใต้การยึดครองของกองทัพอังกฤษเป็นเวลา 9 เดือน นับตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1777 จนถึงมิถุนายน ค.ศ. 1778[15] ภายหลังสิ้นสุดสงครามปฏิวัติ รัฐธรรมนูญของสหรัฐได้มีการให้สัตยาบันในการประชุมที่ฟิลาเดลเฟียเมื่อปี ค.ศ. 1787 โดยฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของประเทศตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1775 จนถึง 12 ธันวาคม ค.ศ. 1776 และได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงของประเทศในอีก 4 ครั้งถัดมา ก่อนที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. จะสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1800[16]
ฟิลาเดลเฟียมีชุมชนผู้มีความหลากหลายทางเพศที่มีบทบาททางวัฒนธรรมและการกุศลอย่างแข็งขัน เมืองนี้มีบทบาทสำคัญทางประวัติศาสตร์ในด้านพัฒนาการและวิวัฒนาการของดนตรีอเมริกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาร์แอนด์บี, โซล และร็อก[17][18] เมืองนี้มีประติมากรรมและภาพจิตรกรรมฝาผนังกลางแจ้งมากกว่าเมืองอื่น ๆ ในประเทศ[19][20] สวนสาธารณะแฟร์เมานต์เมื่อรวมกับสวนสาธารณะวิสสะฮิกเคินแวลลีย์ที่อยู่ติดกันในลุ่มน้ำเดียวกัน มีพื้นที่ 2,052 เอเคอร์ (830 ha) ซึ่งเป็นหนึ่งในสวนสาธารณะในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศและใหญ่เป็นอันดับที่ 55 ของโลก[21] ด้วยทีมกีฬาอาชีพ 5 ทีมและมีฐานแฟนคลับที่ภักดีและหลงใหลมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ ฟิลาเดลเฟียจึงมักถูกจัดอันดับให้เป็นเมืองที่ดีที่สุดสำหรับแฟนกีฬาอาชีพในประเทศ[22][23][24][25]
ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองแห่ง "สิ่งแรก" หลายประการ ไม่ว่าจะเป็นห้องสมุดแห่งแรกของประเทศ (ค.ศ. 1731)[26], โรงพยาบาลแห่งแรก (ค.ศ. 1751)[26], โรงเรียนแพทย์แห่งแรก (ค.ศ. 1765)[27], เมืองหลวงแห่งแรกของประเทศ (ค.ศ. 1774)[28], มหาวิทยาลัยแห่งแรก (ตามการนับบางรูปแบบ) (ค.ศ. 1779)[29], ธนาคารกลางแห่งแรก (ค.ศ. 1781)[30], ตลาดหลักทรัพย์แห่งแรก (ค.ศ. 1790)[26], สวนสัตว์แห่งแรก (ค.ศ. 1874)[31] และโรงเรียนธุรกิจแห่งแรก (ค.ศ. 1881)[32] นอกจากนี้ ฟิลาเดลเฟียยังมีสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติมากถึง 67 สิ่ง ซึ่งรวมถึงอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ด้วย[33][34][35]
ประวัติศาสตร์
[แก้]สมัยอาณานิคม
[แก้]


ชาวยุโรปเข้ามาในฟิลาเดลเฟียและรอบ ๆ หุบเขาเดลาแวร์เป็นครั้งแรกในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกโดยชาวดัตช์ ซึ่งสร้างป้อมแนสซอบนแม่น้ำเดลาแวร์ในปี ค.ศ. 1623 ในบริเวณที่ปัจจุบันคือเมืองบรูคลอว์น รัฐนิวเจอร์ซีย์ ชาวดัตช์ถือว่าบริเวณหุบเขาแม่น้ำเดลาแวร์ทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมนิวเนเธอร์แลนด์ของพวกเขา ในปี ค.ศ. 1638 ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวสวีเดนที่นำโดยชาวดัตช์ที่ทรยศได้ก่อตั้งอาณานิคมนิวสวีเดนที่ป้อมคริสตินา ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองวิลมิงตัน รัฐเดลาแวร์ในปัจจุบัน และขยายตัวออกไปในหุบเขาอย่างรวดเร็ว ในปี ค.ศ. 1644 นิวสวีเดนให้การสนับสนุนชาวซัสควีแฮนน็อก (Susquehannock) ในสงครามกับชาวอาณานิคมแมริแลนด์[36] ในปี ค.ศ. 1648 ชาวดัตช์สร้างป้อมบีเวอร์สรีด (Fort Beversreede) บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเดลาแวร์ ทางใต้ของแม่น้ำสคูลคิลล์ใกล้กับย่านอีสต์วิกของฟิลาเดลเฟียในปัจจุบัน เพื่อยืนยันอำนาจการปกครองเหนือพื้นที่นั้นอีกครั้ง ชาวสวีเดนจึงตอบโต้ด้วยการสร้างป้อมเนียคอโชล์ม หรือ นิวคอโชล์ม ซึ่งตั้งชื่อตามเมืองในประเทศฟินแลนด์ที่มีประชากรชาวสวีเดนเป็นส่วนใหญ่
ในปี ค.ศ. 1655 การทัพดัตช์ภายใต้การนำของปีเตอร์ สตูยเวแซนต์ ผู้อำนวยการแห่งนิวเนเธอร์แลนด์ ได้เข้าควบคุมอาณานิคมของสวีเดน ทำให้การอ้างสิทธิ์ในเอกราชของอาณานิคมสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวสวีเดนและชาวฟินแลนด์ยังคงมีกองกำลังอาสาสมัคร ศาสนา และศาลของตนเอง และได้รับเอกราชในระดับหนึ่งภายใต้การปกครองของดัตช์ กองเรืออังกฤษเข้ายึดครองอาณานิคมนิวเนเธอร์แลนด์ได้ในปี ค.ศ. 1664 แต่สถานการณ์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญจนกระทั่งปี ค.ศ. 1682 เมื่อพื้นที่ดังกล่าวถูกรวมอยู่ในกฎบัตรของวิลเลียม เพนน์ สำหรับเพนซิลเวเนีย[14]: 21–22
ในปี ค.ศ. 1681 พระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ได้พระราชทานตราตั้งให้แก่เพนน์เพื่อเป็นการชำระหนี้บางส่วน ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นอาณานิคมเพนซิลเวเนีย แม้จะมีตราตั้งจากกษัตริย์แล้ว แต่เพนน์ก็ยังเลือกที่จะซื้อที่ดินจากชาวเลนาปี (Lenape) ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองในท้องถิ่น เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีกับชาวอเมริกันพื้นเมืองและรับประกันความสงบสุขให้กับอาณานิคมนี้[14]: 21 เพนน์ได้ทำสนธิสัญญามิตรภาพกับแทมมานี (Tammany) หัวหน้าเผ่าเลนาปี ใต้ต้นเอล์มที่แช็กคาแมกซอน (Shackamaxon) ซึ่งปัจจุบันคือย่านฟิชทาวน์ของเมือง[4]: 4–5 เพนน์ตั้งชื่อเมืองนี้ว่า "ฟิลาเดลเฟีย" ซึ่งเป็นคำภาษากรีกที่มีความหมายว่า "ความรักฉันพี่น้อง" โดยมาจากคำภาษากรีกโบราณว่า φίλος phílos ("เป็นที่รัก, ที่รัก") และ ἀδελφός adelphós ("พี่น้อง, ฉันพี่น้อง") ในช่วงยุคกรีกและโรมัน มีเมืองหลายแห่งที่ใช้ชื่อว่าฟิลาเดลเฟีย (Φιλαδέλφεια) ในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก รวมถึงเมืองอาลาเชฮีร์ (Alaşehir) ในปัจจุบัน ซึ่งถูกกล่าวถึงในหนังสือวิวรณ์ว่าเป็นที่ตั้งของกลุ่มคริสตชนยุคแรก ในฐานะที่เป็นเควกเกอร์ เพนน์เคยเผชิญกับการกดขี่ทางศาสนามาก่อน เขาจึงต้องการให้อาณานิคมของตนเป็นสถานที่ที่ทุกคนสามารถประกอบศาสนกิจได้อย่างอิสระ ความอดทนอดกลั้นทางศาสนาในระดับที่สูงกว่าอาณานิคมอื่น ๆ นี้เอง ที่นำไปสู่ความสัมพันธ์อันดีกับชนเผ่าพื้นเมืองในท้องถิ่น และส่งผลให้ฟิลาเดลเฟียเติบโตอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเมืองที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในอเมริกา[37]
เพนน์ได้วางผังเมืองขึ้นบนริมฝั่งแม่น้ำเดลาแวร์ เพื่อให้เป็นทั้งเมืองท่าและศูนย์กลางการปกครอง โดยหวังให้ฟิลาเดลเฟียมีลักษณะคล้ายเมืองชนบทในอังกฤษมากกว่าจะเป็นเมืองใหญ่ เพนน์จึงออกแบบถนนหนทางเป็นตาราง เพื่อเว้นระยะห่างระหว่างบ้านเรือนและย่านธุรกิจออกจากกัน โดยจัดสรรพื้นที่ไว้สำหรับทำสวนและปลูกไม้ผลด้วย อย่างไรก็ตาม ชาวเมืองไม่ได้วางผังตามที่เพนน์วางไว้ แต่กลับไปรวมตัวกันอย่างหนาแน่นบริเวณท่าเรือฟิลาเดลเฟียในปัจจุบันริมแม่น้ำเดลาแวร์ อีกทั้งยังแบ่งย่อยที่ดินของตนเพื่อนำไปขายต่อ[4]: 7, 14–16 ก่อนที่เพนน์จะเดินทางออกจากฟิลาเดลเฟียเป็นครั้งสุดท้าย เขาได้ออกกฎบัตรฉบับปี ค.ศ. 1701 เพื่อจัดตั้งเมืองนี้ขึ้นอย่างเป็นทางการ แม้ในช่วงแรกฟิลาเดลเฟียจะมีความยากจน แต่เมื่อถึงช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1750 เมืองนี้ก็ได้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญและมีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีในระดับที่ยอมรับได้ เบนจามิน แฟรงคลิน ซึ่งเป็นพลเมืองคนสำคัญ ได้มีส่วนช่วยปรับปรุงบริการต่าง ๆ ของเมือง และริเริ่มบริการใหม่ ๆ ขึ้นมา ซึ่งถือเป็นกลุ่มแรก ๆ ของประเทศ เช่น หน่วยดับเพลิง ห้องสมุด และโรงพยาบาล
มีการก่อตั้งสมาคมทางปรัชญาและวิชาการขึ้นหลายแห่ง ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางปัญญาของเมือง ได้แก่ สมาคมฟิลาเดลเฟียเพื่อส่งเสริมการเกษตร (ค.ศ. 1785), สมาคมเพนซิลเวเนียเพื่อสนับสนุนการผลิตและศิลปะที่เป็นประโยชน์ (ค.ศ. 1787), สถาบันวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ (ค.ศ. 1812) และสถาบันแฟรงคลิน (ค.ศ. 1824)[38] สมาคมเหล่านี้ได้พัฒนาและให้เงินทุนสนับสนุนอุตสาหกรรมใหม่ ๆ ซึ่งดึงดูดผู้อพยพที่มีทักษะและความรู้จากยุโรปให้เข้ามาในเมืองนี้
การปฏิวัติอเมริกา
[แก้]


ความสำคัญของฟิลาเดลเฟียและที่ตั้งซึ่งอยู่ใจกลางอาณานิคม ทำให้ที่นี่เป็นศูนย์กลางที่เหมาะสมสำหรับการปฏิวัติอเมริกา ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1750 ฟิลาเดลเฟียได้แซงบอสตันขึ้นเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมีท่าเรือที่คับคั่งที่สุดในบริติชอเมริกา และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในจักรวรรดิบริติชทั้งหมดรองจากลอนดอน[40][41] ในปี ค.ศ. 1774 ความไม่พอใจต่อนโยบายของรัฐบาลอังกฤษที่มีต่ออาณานิคมและการสนับสนุนเอกราชเริ่มมากขึ้นในอาณานิคม ฟิลาเดลเฟียได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งแรกที่คาร์เพนเตอส์ฮอลล์ และอาณานิคมดั้งเดิม 12 จาก 13 แห่งได้ส่งผู้แทนเข้าร่วมการประชุม
ระหว่างปี ค.ศ. 1775 ถึง ค.ศ. 1781 ฟิลาเดลเฟียได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมสภาภาคพื้นทวีปครั้งที่สอง[42] ซึ่งผู้แทน 56 คนได้ลงมติเป็นเอกฉันท์รับรองปฏิญญาอิสรภาพภายในอาคารที่ในขณะนั้นเรียกว่าเพนซิลเวเนียสเตตเฮาส์ และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ ปฏิญญาอิสรภาพฉบับนี้ส่วนใหญ่ร่างขึ้นโดยทอมัส เจฟเฟอร์สัน จากอพาร์ตเมนต์ชั้นสองของเขาบนถนนมาร์เก็ต ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ โจเซฟ เอลลิส นักประวัติศาสตร์ผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ ได้กล่าวถึงปฏิญญาอิสรภาพว่าเป็น "ถ้อยคำที่ทรงพลังและสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา"[15] และการรับรองปฏิญญานี้ถือเป็นการประกาศสงครามต่อบริเตนใหญ่ นับตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 การลงนามในปฏิญญานี้ถูกอ้างถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั่วโลกโดยผู้คนหลากหลายกลุ่มที่แสวงหาอิสรภาพและเสรีภาพ และนับตั้งแต่มีการรับรอง ปฏิญญาอิสรภาพยังเป็นพื้นฐานสำหรับการเฉลิมฉลองประจำปีของชาวอเมริกันอีกด้วย ในปี ค.ศ. 1938 การเฉลิมฉลองการประกาศอิสรภาพนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นวันประกาศอิสรภาพ (Independence Day) อย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นหนึ่งในวันหยุดราชการของรัฐบาลกลางสหรัฐที่มีเพียง 11 วันเท่านั้น
หลังจอร์จ วอชิงตัน พ่ายแพ้ในยุทธการแบรนดีไวน์ที่ตำบลแชดส์ฟอร์ด เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1777 ระหว่างการทัพฟิลาเดลเฟีย ฟิลาเดลเฟียซึ่งเป็นเมืองหลวงของฝ่ายปฏิวัติก็ตกอยู่ในสภาพที่ไร้การป้องกัน ทำให้เมืองนี้ต้องรับมือกับการโจมตีจากกองทัพอังกฤษที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากระฆังสามารถนำไปหล่อใหม่เป็นกระสุนได้ง่าย ระฆังเสรีภาพซึ่งในขณะนั้นรู้จักกันในชื่อระฆังเพนซิลเวเนียสเตต และระฆังจากโบสถ์สองแห่งในฟิลาเดลเฟียได้แก่ โบสถ์คริสต์และโบสถ์เซนต์ปีเตอร์ ได้รื้อถอนออกอย่างรวดเร็วและขนย้ายออกจากเมืองโดยขบวนเกวียนที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ระฆังเสรีภาพถูกนำไปยังโบสถ์ไซออนเจอร์มันรีฟอร์มในเมืองนอร์แทมป์ตัน ซึ่งปัจจุบันคือเมืองแอลเลนทาวน์ โดยถูกซ่อนไว้ใต้พื้นไม้ของโบสถ์เป็นเวลาเก้าเดือน ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1777 จนกระทั่งกองทัพอังกฤษถอนตัวออกจากฟิลาเดลเฟียในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1778[43] มีการสู้รบในสงครามปฏิวัติสองครั้ง ได้แก่ การล้อมป้อมมิฟฟลิน ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 26 กันยายน ถึง 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1777 และยุทธการเจอร์มันทาวน์ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1777 ภายในเขตเมืองฟิลาเดลเฟีย
ที่ฟิลาเดลเฟีย สภาภาคพื้นทวีปครั้งที่สองได้ลงมติรับรองบทบัญญัติแห่งสมาพันธรัฐเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1777 อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ในฟิลาเดลเฟียเป็นสถานที่จัดการประชุมรัฐธรรมนูญ ซึ่งได้ให้สัตยาบันในรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1787 ซึ่งปัจจุบันเป็นรัฐธรรมนูญแห่งชาติที่มีการบัญญัติเป็นลายลักษณ์อักษรที่ยาวนานที่สุด
ฟิลาเดลเฟียเคยเป็นเมืองหลวงของสหรัฐถึง 5 ครั้งในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1776 ถึง ค.ศ. 1800 ซึ่งนับเป็นช่วงเวลาส่วนใหญ่ของสมัยอาณานิคมและยุคหลังได้รับเอกราชในช่วงแรก รวมถึงช่วงทศวรรษก่อนปี ค.ศ. 1800 ซึ่งเป็นปีที่วอชิงตัน ดี.ซี. ได้กลายเป็นเมืองหลวงของประเทศ[44] ต่อมาในปี ค.ศ. 1793 ได้เกิดการระบาดของไข้เหลืองครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐที่ฟิลาเดลเฟีย ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 4,000 ถึง 5,000 คน หรือคิดเป็นสัดส่วนราว 10% ของประชากรในเมืองในขณะนั้น[45][46]
เมืองหลวงของรัฐถูกย้ายจากฟิลาเดลเฟียไปยังแลงคัสเตอร์ในปี ค.ศ. 1799 และในที่สุดก็ย้ายไปแฮร์ริสเบิร์กในปี ค.ศ. 1812 ฟิลาเดลเฟียยังคงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางการเงินและวัฒนธรรมของประเทศจนกระทั่งปี ค.ศ. 1790 ได้ถูกนครนิวยอร์กแซงไปในด้านจำนวนประชากร ในปี ค.ศ. 1816 ชุมชนคนผิวดำอิสระของเมืองได้ก่อตั้งคริสตจักรแอฟริกันเมทอดิสต์อิปิสโคปัล (African Methodist Episcopal Church) ซึ่งเป็นนิกายคนผิวดำอิสระแห่งแรกในประเทศ และเป็นคริสตจักรอิปิสโคปัลแห่งแรกของคนผิวดำ ชุมชนคนผิวดำอิสระยังได้ก่อตั้งโรงเรียนหลายแห่งสำหรับเด็ก ๆ โดยได้รับความช่วยเหลือจากกลุ่มเควกเกอร์ โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่สำหรับถนน คลอง และทางรถไฟสายใหม่ ทำให้ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญแห่งแรกในสหรัฐ
คริสต์ศตวรรษที่ 19
[แก้]
ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของอุตสาหกรรมและธุรกิจหลากหลายประเภท โดยอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดคืออุตสาหกรรมสิ่งทอ สำหรับบริษัทขนาดใหญ่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้แก่ บอลด์วินโลโคโมติฟเวิกส์ ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตรถจักร, บริษัทต่อเรือวิลเลียม แครมป์ แอนด์ ซันส์ และบริษัททางรถไฟเพนซิลเวเนีย[4]: 214, 218, 428–429 อุตสาหกรรมของเมืองนี้ได้มีการนำเสนอในงานมหกรรมร้อยปี (Centennial Exposition) ซึ่งเป็นงานมหกรรมโลกครั้งแรกที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการในสหรัฐเมื่อปี ค.ศ. 1876 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีของการประกาศอิสรภาพ
ผู้อพยพส่วนใหญ่มาจากไอร์แลนด์และเยอรมนี ซึ่งได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในฟิลาเดลเฟียและเขตโดยรอบ ผู้อพยพเหล่านี้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการนัดหยุดงานทั่วไปครั้งแรกในอเมริกาเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1835 ซึ่งทำให้แรงงานได้ทำงานวันละสิบชั่วโมง เมืองนี้เป็นจุดหมายปลายทางของผู้อพยพชาวไอริชหลายพันคนที่หนีจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในคริสต์ทศวรรษ 1840 และมีผู้อพยพรุ่นต่อ ๆ มาเข้าอยู่อาศัย โดยได้สร้างเครือข่ายโบสถ์และโรงเรียนคาทอลิก และมีอิทธิพลเหนือคณะนักบวชคาทอลิกเป็นเวลาหลายทศวรรษ เหตุการณ์จลาจลต่อต้านชาวไอริชและคาทอลิกเกิดขึ้นในฟิลาเดลเฟียในปี ค.ศ. 1844 การเพิ่มขึ้นของประชากรในเขตโดยรอบนำไปสู่รัฐบัญญัติการรวมเมือง ค.ศ. 1854 ซึ่งขยายขอบเขตเมืองจากพื้นที่ 2 ตารางไมล์ (5.2 km2) ของใจกลางเมืองหรือเซ็นเตอร์ซิตี ไปเป็นประมาณ 134 ตารางไมล์ (350 km2) ของเทศมณฑลฟิลาเดลเฟีย[47][48] ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต่อเนื่องมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้อพยพจากรัสเซีย ยุโรปตะวันออก และอิตาลี รวมถึงชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาจากภาคใต้ของสหรัฐ ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในเมืองนี้[49]
จำนวนประชากรชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในฟิลาเดลได้เฟียเพิ่มขึ้นจาก 31,699 คน เป็น 219,559 คน ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1880 ถึง ค.ศ. 1930 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการย้ายถิ่นครั้งใหญ่จากทางตอนใต้ของประเทศ[50][51]
คริสต์ศตวรรษที่ 20
[แก้]ในปี ค.ศ. 1910 การนัดหยุดงานทั่วไปส่งผลให้ทั้งเมืองต้องหยุดชะงักลง[52] ในปี ค.ศ. 1917 หลังเกิดความไม่พอใจอย่างรุนแรงต่อคดีฆาตกรรมเจ้าหน้าที่ตำรวจฟิลาเดลเฟียในช่วงปีเลือกตั้ง สภานครได้มีการลดขนาดลงจากเดิมที่เป็นสองสภาเหลือเพียงหนึ่งสภา[53] ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1919 ฟิลาเดลเฟียเป็นหนึ่งในเมืองอุตสาหกรรมกว่า 36 แห่งทั่วประเทศที่ประสบเหตุจลาจลทางเชื้อชาติในช่วงฤดูร้อนสีแดง (Red Summer) หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เนื่องจากผู้อพยพใหม่ต้องแข่งขันกับกลุ่มผิวดำเพื่อแย่งงาน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 การละเมิดกฎหมายห้ามจำหน่ายสุราอย่างเปิดเผย อาชญากรรมที่ทำกันเป็นขบวนการ ความรุนแรงจากกลุ่มอิทธิพลมืด และการที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าไปมีส่วนพัวพันกับการกระทำผิดกฎหมาย ส่งผลให้มีการแต่งตั้งพลจัตวาสเมดลีย์ บัตเลอร์ แห่งนาวิกโยธินสหรัฐ ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายความปลอดภัยสาธารณะของเมือง ทว่าแรงกดดันทางการเมืองยังคงเป็นอุปสรรคที่ขัดขวางไม่ให้การปราบปรามอาชญากรรมและการทุจริตประสบความสำเร็จในระยะยาว[54]
ในปี ค.ศ. 1940 ประชากรกลุ่มผิวขาวที่ไม่ใช่ฮิสแปนิกมีสัดส่วนสูงถึง 86.8% ของประชากรทั้งหมดในเมือง[55] ต่อมาในปี ค.ศ. 1950 จำนวนประชากรได้พุ่งสูงขึ้นจนถึงจุดสูงสุดที่กว่าสองล้านคน ก่อนจะเริ่มลดลงจากการปรับโครงสร้างภาคอุตสาหกรรม ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียตำแหน่งงานในระบบสหภาพแรงงานสำหรับชนชั้นกลางจำนวนมาก นอกจากนี้ การขยายตัวของเมืองออกสู่เขตชานเมืองยังดึงดูดให้กลุ่มผู้ที่มีฐานะดีจำนวนมากย้ายออกจากตัวเมืองไปอาศัยอยู่ในเมืองรอบนอกที่เชื่อมด้วยทางรถไฟ รวมถึงย้ายไปอยู่ในโครงการที่อยู่อาศัยแห่งใหม่ ส่งผลให้ฐานภาษีและทรัพยากรของรัฐบาลท้องถิ่นในฟิลาเดลเฟียลดน้อยลง เมืองนี้จึงต้องเผชิญกับช่วงเวลาแห่งการปรับตัวที่ยาวนานและยากลำบาก จนเกือบจะเข้าสู่ภาวะล้มละลายในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980[56][57]
ภูมิศาสตร์
[แก้]ภูมิลักษณ์
[แก้]จุดศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของฟิลาเดลเฟียอยู่ประมาณละติจูด 40° 0′ 34″ เหนือ และลองจิจูด 75° 8′ 0″ ตะวันตก โดยเส้นขนานที่ 40 องศาเหนือลากผ่านย่านต่าง ๆ ในฟิลาเดลเฟียทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทางเหนือ และทางตะวันตก รวมถึงสวนสาธารณะแฟร์เมานต์ เมืองนี้มีขนาดพื้นที่ 142.71 ตารางไมล์ (369.6 km2) ซึ่งเป็นพื้นที่พื้นดิน 134.18 ตารางไมล์ (347.5 km2) และพื้นที่พื้นน้ำ 8.53 ตารางไมล์ (22.1 km2) ซึ่งคิดเป็น 6% ของพื้นที่ทั้งหมด[58] แหล่งน้ำธรรมชาติได้แก่ แม่น้ำเดลาแวร์และแม่น้ำสคูลคิลล์, ทะเลสาบในสวนแฟรงคลินเดลาโนโรเซอเวลต์ รวมถึงลำน้ำค็อบส์, วิสสะฮิกเคิน และเพนนีแพ็ก แหล่งน้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นที่ใหญ่ที่สุดคืออ่างเก็บน้ำอีสต์พาร์กในสวนสาธารณะแฟร์เมานต์
จุดที่ต่ำที่สุดอยู่ที่ระดับน้ำทะเล และจุดที่สูงที่สุดอยู่ที่เชสนัตฮิลล์ สูงประมาณ 446 ฟุต (136 m) เหนือระดับน้ำทะเล ฟิลาเดลเฟียตั้งอยู่บนแนวแบ่งเขตชายฝั่งแอตแลนติก ซึ่งแยกที่ราบแอตแลนติกออกจากที่ราบพีดมอนต์[59] แก่งของแม่น้ำสคูลคิลล์ที่ย่านอีสต์ฟอลส์ถูกน้ำท่วมเนื่องจากการสร้างเขื่อนที่แฟร์เมานต์วอเตอร์เวิร์ก (Fairmount Water Works) เสร็จสมบูรณ์[60]
เมืองนี้เป็นที่ตั้งเทศมณฑลของเทศมณฑลตนเอง มีอาณาเขตติดกับเทศมณฑลที่อยู่ติดกันหกแห่ง ได้แก่ เทศมณฑลมอนต์กอเมอรีทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, เทศมณฑลบักส์ทางทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ, เทศมณฑลเบอร์ลิงตัน (รัฐนิวเจอร์ซีย์) ทางทิศตะวันออก, เทศมณฑลคัมเดน (รัฐนิวเจอร์ซีย์) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, เทศมณฑลกลอสเตอร์ (รัฐนิวเจอร์ซีย์) ทางทิศใต้ และเทศมณฑลเดลาแวร์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
ทิวทัศน์เมือง
[แก้]ย่านในฟิลาเดลเฟียแบ่งออกเป็นหกส่วนใหญ่ ๆ ที่ล้อมรอบใจกลางเมือง ได้แก่ นอร์ทฟิลาเดลเฟีย, นอร์ทอีสต์ฟิลาเดลเฟีย, เซาท์ฟิลาเดลเฟีย, เซาท์เวสต์ฟิลาเดลเฟีย, เวสต์ฟิลาเดลเฟีย และนอร์ทเวสต์ฟิลาเดลเฟีย ขอบเขตทางภูมิศาสตร์ของเมืองส่วนใหญ่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงนับตั้งแต่มีการรวมย่านเหล่านี้เข้าด้วยกันในปี ค.ศ. 1854 อย่างไรก็ตาม แต่ละพื้นที่ขนาดใหญ่เหล่านี้ประกอบด้วยย่านต่าง ๆ มากมาย ซึ่งขอบเขตของบางย่านนั้นมาจากเบอโร ตำบล และชุมชนอื่น ๆ ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑลเพนซิลเวเนียก่อนที่จะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเมือง[14]: 58
ภูมิอากาศ
[แก้]| แผนภูมิแสดงสภาพภูมิอากาศของ | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ฟิลาเดลเฟีย (วิธีอ่าน) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ฟิลาเดลเฟียถูกจัดอยู่ในพื้นที่ตอนบนของลักษณะภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (Cfa)[62] โดยฤดูร้อนอากาศร้อนและอบอ้าว ในเดือนกรกฎาคมมีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 70 ถึง 88 °F (21 ถึง 31 °C) ขณะที่ฤดูหนาวอากาศหนาวเย็น ในเดือนมกราคมมีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 26 ถึง 41 °F (−3 ถึง 5 °C) ส่วนฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง โดยทั่วไปมีอากาศอบอุ่น
ปริมาณหิมะมีความแปรปรวนสูง ในฤดูหนาวบางปีมีหิมะตกเพียงเล็กน้อย และฤดูหนาวบางปีมีพายุหิมะขนาดใหญ่ ปริมาณหิมะเฉลี่ยต่อฤดูกาลอยู่ที่ 23.1 นิ้ว (59 ซm) โดยมีหิมะน้อยมากในเดือนพฤศจิกายนหรือเมษายน และแทบจะไม่เคยมีหิมะปกคลุมต่อเนื่องเลย[63] ทั้งนี้ ปริมาณหิมะที่ตกหนักที่สุดจากพายุลูกเดียวของเมืองนี้อยู่ที่ 30.7 นิ้ว (78 ซm) ซึ่งเกิดขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1996[64]
ปริมาณน้ำฝนโดยทั่วไปจะกระจายตัวตลอดทั้งปี โดยมีจำนวนวันที่มีฝนตกเฉลี่ยเดือนละ 8 ถึง 11 วัน[65] และมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 44.1 นิ้ว (1,120 mm) อย่างไรก็ตาม ในอดีตเคยมีสถิติปริมาณน้ำฝนต่ำสุดอยู่ที่ 29.31 นิ้ว (744 mm) ในปี ค.ศ. 1922 และสูงสุดอยู่ที่ 64.33 นิ้ว (1,634 mm) ในปี ค.ศ. 2011[63] สำหรับสถิติปริมาณน้ำฝนรายวันสูงสุดนั้นเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 โดยวัดปริมาณน้ำฝนได้ 8.02 นิ้ว (204 mm) ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย[63] ฟิลาเดลเฟียมีแสงแดดส่องถึงในระดับปานกลาง โดยมีชั่วโมงแสงแดดเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,498 ชั่วโมง ซึ่งสัดส่วนของช่วงเวลาที่มีแสงแดดนั้นมีตั้งแต่ 47% ในเดือนธันวาคม ไปจนถึง 61% ในช่วงเดือนมิถุนายน กรกฎาคม และสิงหาคม[66]
อุณหภูมิสูงสุดที่เคยมีการบันทึกไว้คือ 106 °F (41.1 °C) เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1918 สำหรับอุณหภูมิที่สูงกว่า 100 °F (37.8 °C) นั้นเกิดขึ้นได้เป็นระยะ โดยครั้งล่าสุดที่ตรวจพบอุณหภูมิระดับนี้คือในวันที่ 2–4 กรกฎาคม ค.ศ. 2026 (สามวันติดต่อกัน) ขณะที่อุณหภูมิต่ำสุดที่มีการบันทึกไว้อย่างเป็นทางการคือ −11 °F (−23.9 °C) เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934[67] สำหรับอุณหภูมิที่ต่ำกว่า 0 °F (−17.8 °C) ถือเป็นเหตุการณ์ที่หาได้ยาก โดยครั้งล่าสุดที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้คือเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1994[63]
| ข้อมูลภูมิอากาศของท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย (ค่าปกติ 1991–2020; ค่าสุดขีด 1872–ปัจจุบัน) | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| เดือน | ม.ค. | ก.พ. | มี.ค. | เม.ย. | พ.ค. | มิ.ย. | ก.ค. | ส.ค. | ก.ย. | ต.ค. | พ.ย. | ธ.ค. | ทั้งปี |
| อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °F (°C) | 74 (23.3) |
79 (26.1) |
87 (30.6) |
95 (35) |
98 (36.7) |
102 (38.9) |
104 (40) |
106 (41.1) |
102 (38.9) |
96 (35.6) |
84 (28.9) |
73 (22.8) |
106 (41.1) |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °F (°C) | 41.3 (5.17) |
44.3 (6.83) |
52.8 (11.56) |
64.7 (18.17) |
74.4 (23.56) |
83.2 (28.44) |
87.8 (31) |
85.8 (29.89) |
78.9 (26.06) |
67.2 (19.56) |
55.9 (13.28) |
46.0 (7.78) |
65.19 (18.44) |
| อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °F (°C) | 33.7 (0.94) |
35.9 (2.17) |
43.6 (6.44) |
54.5 (12.5) |
64.3 (17.94) |
73.5 (23.06) |
78.7 (25.94) |
76.8 (24.89) |
69.9 (21.06) |
58.2 (14.56) |
47.4 (8.56) |
38.6 (3.67) |
56.26 (13.477) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °F (°C) | 26.0 (-3.33) |
27.5 (-2.5) |
34.3 (1.28) |
44.3 (6.83) |
54.2 (12.33) |
63.9 (17.72) |
69.6 (20.89) |
67.9 (19.94) |
60.9 (16.06) |
49.2 (9.56) |
38.8 (3.78) |
31.2 (-0.44) |
47.32 (8.509) |
| อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °F (°C) | -7 (-21.7) |
-11 (-23.9) |
5 (-15) |
14 (-10) |
28 (-2.2) |
44 (6.7) |
51 (10.6) |
44 (6.7) |
35 (1.7) |
25 (-3.9) |
8 (-13.3) |
-5 (-20.6) |
−11 (−23.9) |
| หยาดน้ำฟ้า นิ้ว (มม) | 3.13 (79.5) |
2.75 (69.9) |
3.96 (100.6) |
3.47 (88.1) |
3.34 (84.8) |
4.04 (102.6) |
4.38 (111.3) |
4.29 (109) |
4.40 (111.8) |
3.47 (88.1) |
2.91 (73.9) |
3.97 (100.8) |
44.11 (1,120.4) |
| ปริมาณหิมะ นิ้ว (ซม) | 7.1 (18) |
8.4 (21.3) |
3.6 (9.1) |
0.3 (0.8) |
0.0 (0) |
0.0 (0) |
0.0 (0) |
0.0 (0) |
0.0 (0) |
0.0 (0) |
0.2 (0.5) |
3.5 (8.9) |
23.1 (58.7) |
| ความชื้นร้อยละ | 66.2 | 63.6 | 61.7 | 60.4 | 65.4 | 67.8 | 69.6 | 70.4 | 71.6 | 70.8 | 68.4 | 67.7 | 66.97 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.01 นิ้ว) | 11.0 | 9.7 | 10.9 | 10.9 | 11.0 | 10.3 | 10.1 | 8.9 | 9.3 | 9.1 | 8.6 | 11.0 | 120.8 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย (≥ 0.1 นิ้ว) | 4.1 | 3.8 | 2.0 | 0.2 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.0 | 0.1 | 1.8 | 12 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 155.7 | 154.7 | 202.8 | 217.0 | 245.1 | 271.2 | 275.6 | 260.1 | 219.3 | 204.5 | 154.7 | 137.7 | 2,498.4 |
| แหล่งที่มา: NOAA (ค่าปกติและค่าสุดขีด)[68][61], (ความชื้นและแสงแดด 1961–1990)[66] | |||||||||||||
ประชากรศาสตร์
[แก้]| ปี | ประชากร | ±% |
|---|---|---|
| 1790 | 28,522 | — |
| 1800 | 41,220 | +44.5% |
| 1810 | 53,722 | +30.3% |
| 1820 | 63,802 | +18.8% |
| 1830 | 80,462 | +26.1% |
| 1840 | 93,665 | +16.4% |
| 1850 | 121,376 | +29.6% |
| 1860 | 565,529 | +365.9% |
| 1870 | 674,022 | +19.2% |
| 1880 | 847,170 | +25.7% |
| 1890 | 1,046,964 | +23.6% |
| 1900 | 1,293,967 | +23.6% |
| 1910 | 1,549,008 | +19.7% |
| 1920 | 1,823,779 | +17.7% |
| 1930 | 1,950,961 | +7.0% |
| 1940 | 1,931,334 | −1.0% |
| 1950 | 2,071,605 | +7.3% |
| 1960 | 2,002,512 | −3.3% |
| 1970 | 1,948,609 | −2.7% |
| 1980 | 1,688,210 | −13.4% |
| 1990 | 1,585,577 | −6.1% |
| 2000 | 1,517,550 | −4.3% |
| 2010 | 1,526,006 | +0.6% |
| 2020 | 1,603,797 | +5.1% |
| ที่มา: (1790–1990)[69] (2000)[70] (2010–2020)[6] | ||

ในการสำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 1950 ฟิลาเดลเฟียได้บันทึกจำนวนประชากรไว้สูงสุดเป็นประวัติการณ์ที่ 2,071,605 คน แล้วหลังจากนั้นจำนวนประชากรของเมืองก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง โดยลดลงไปแตะระดับต่ำสุดที่ 1,488,710 คนในปี ค.ศ. 2006 ก่อนที่จะกลับมาเพิ่มขึ้นอีกครั้ง[71][72]
สำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 2020 ระบุว่าฟิลาเดลเฟียมีจำนวนประชากร 1,603,797 คน โดยเพิ่มขึ้น 77,791 คน (5.1%) จากสำมะโนสหรัฐ ค.ศ. 2010[6] ในจำนวนประชากรทั้งหมดนี้เป็นเพศชาย 760,383 คน (47.4%) และเพศหญิง 843,414 คน (52.6%) มีประชากรที่อายุต่ำกว่า 16 ปี 290,603 คน (18.1%) และอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป 229,072 คน (14.3%) ค่ามัธยฐานอายุประชากร 34.8 ปี (เพศชาย 33.7 ปี และเพศหญิง 35.8 ปี)[73]
องค์ประกอบทางเชื้อชาติของฟิลาเดลเฟียในปี ค.ศ. 2020 ประกอบไปด้วยกลุ่มผิวขาว 582,636 คน (36.3%), กลุ่มผิวดำหรือชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา 630,462 คน (39.3%), กลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันหรืออะแลสกา 6,212 คน (0.4%), ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย 133,553 คน (8.3%), กลุ่มชนพื้นเมืองฮาวายหรือกลุ่มเกาะแปซิฟิก 932 คน (0.1%), ชาวอเมริกันเชื้อชาติเดียวอื่น ๆ 139,102 คน (8.7%) และชาวอเมริกันสองเชื้อชาติขึ้นไป 110,900 คน (6.9%) นอกจากนี้ ในจำนวนประชากรทั้งหมดของเมืองพบว่าเป็นกลุ่มฮิสแปนิกหรือลาติน 238,277 คน (14.9%)[73]
ฟิลาเดลเฟียมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมด 658,075 ครัวเรือน ประกอบไปด้วยครัวเรือนคู่สมรส 179,551 ครัวเรือน (27.3%), คู่ชีวิตที่มิได้สมรส 53,783 ครัวเรือน (8.2%), เพศชายเป็นหัวหน้าครัวเรือนโดยไม่ปรากฎคู่สมรสหรือคู่ชีวิต 159,505 ครัวเรือน (24.2%) และเพศหญิงเป็นหัวหน้าครัวเรือนโดยไม่ปรากฎคู่สมรสหรือคู่ชีวิต 265,236 ครัวเรือน (40.3%)[73] ฟิลาเดลเฟียมีจำนวนที่อยู่อาศัยทั้งหมด 726,797 หน่วย โดยเป็นที่อยู่อาศัยซึ่งยังคงว่างอยู่ 68,722 หน่วย (9.5%) อัตราการว่างของที่อยู่อาศัยสำหรับผู้ครอบครองอยู่ที่ 1.7% และสำหรับการให้เช่าอยู่ที่ 7.3%[73]
การสำรวจชุมชนอเมริกัน (American Community Survey) ในปี ค.ศ. 2023 ระบุว่าฟิลาเดลเฟียมีค่ามัธยฐานรายได้ครัวเรือน 60,302 ดอลลาร์สหรัฐ ต่ำกว่ารัฐเพนซิลเวเนียซึ่งอยู่ที่ 73,824 ดอลลาร์สหรัฐ รายได้ต่อหัว 37,973 ดอลลาร์สหรัฐ ต่ำกว่ารัฐเพนซิลเวเนียซึ่งอยู่ที่ 42,605 ดอลลาร์สหรัฐ สัดส่วนของประชากรที่อยู่ต่ำกว่าเส้นแบ่งความยากจนคิดเป็น 20.3% ถือเป็นสัดส่วนที่สูงกว่ารัฐเพนซิลเวเนียซึ่งอยู่ที่ 12% และประชากรในเมืองใช้เวลาในการเดินทางไปทำงานโดยเฉลี่ย 31.1 นาที มากกว่ารัฐเพนซิลเวเนียที่ใช้เวลา 26.5 นาที[74]
ข้อมูล ณ ค.ศ. 2010 ระบุว่า ประชากรในฟิลาเดลเฟียที่มีอายุตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไปจำนวน 1,112,441 คน (79.12%) ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักที่บ้าน ในขณะที่ 136,688 คน (9.72%) ใช้ภาษาสเปน; 23,075 คน (1.64%) ใช้ภาษาจีน; 12,499 คน (0.89%) ใช้ภาษาเวียดนาม; 10,885 คน (0.77%) ใช้ภาษารัสเซีย; 9,240 คน (0.66%) ใช้ภาษาฝรั่งเศส; 8,639 คน (0.61%) ใช้ภาษาอื่น ๆ ในกลุ่มภาษาเอเชีย; 8,217 คน (0.58%) ใช้ภาษาจากทวีปแอฟริกา; 7,933 คน (0.56%) ใช้ภาษากัมพูชา (กลุ่มภาษามอญ-เขมร) และ 7,773 คน (0.55%) ใช้ภาษาอิตาลีเป็นภาษาหลัก โดยรวมแล้ว ประชากรในฟิลาเดลเฟียที่มีอายุตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไปจำนวน 293,544 คน (20.88%) ใช้ภาษาอื่นที่ไม่ใช่อังกฤษเป็นภาษาแม่[75]
| เชื้อชาติ/ชาติพันธุ์ (NH=ไม่ใช่ฮิสแปนิก) | ประชากร 1980[76] | ประชากร 1990[77] | ประชากร 2000[70] | ประชากร 2010[78] | ประชากร 2020[79] |
|---|---|---|---|---|---|
| ผิวขาว (NH) | 963,469 (57.07%) | 825,839 (52.08%) | 644,395 (42.46%) | 562,585 (36.87%) | 550,828 (34.35%) |
| ผิวดำหรือแอฟริกันอเมริกัน (NH) | 633,485 (37.52%) | 623,510 (39.32%) | 646,123 (42.58%) | 644,287 (42.22%) | 613,835 (38.27%) |
| ชนพื้นเมืองอเมริกันหรืออะแลสกา (NH) | 2,325 (0.14%) | 3,144 (0.20%) | 2,908 (0.19%) | 3,498 (0.23%) | 2,596 (0.16%) |
| เอเชียนอเมริกัน (NH) | 17,764 (1.05%) | 42,156 (2.66%) | 67,119 (4.42%) | 95,521 (6.26%) | 132,408 (8.26%) |
| ชนพื้นเมืองฮาวายหรือกลุ่มเกาะแปซิฟิก (NH) | x[a] | x[b] | 495 (0.03%) | 457 (0.03%) | 579 (0.04%) |
| เชื้อชาติอื่น ๆ (NH) | 7,597 (0.45%) | 1,735 (0.11%) | 2,856 (0.19%) | 4,105 (0.27%) | 11,419 (0.71%) |
| เชื้อชาติผสมหรือหลายเชื้อชาติ (NH) | x[c] | x[d] | 24,726 (1.63%) | 27,942 (1.83%) | 53,855 (3.36%) |
| ฮิสแปนิกหรือลาติน (ไม่ว่าจะเชื้อชาติใด) | 63,570 (3.77%) | 89,193 (5.63%) | 128,928 (8.50%) | 187,611 (12.29%) | 238,277 (14.86%) |
| รวม | 1,688,210 (100.00%) | 1,585,577 (100.00%) | 1,517,550 (100.00%) | 1,526,006 (100.00%) | 1,603,797 (100.00%) |
ผู้อพยพ
[แก้]| ประเทศ | ประชากร |
|---|---|
| 22,140 | |
| 13,792 | |
| 13,500 | |
| 11,382 | |
| 10,132 | |
| 9,186 | |
| 7,823 | |
| 6,898 | |
| 5,258 | |
| 4,385 |
นอกเหนือจากการเติบโตทางเศรษฐกิจของเมืองแล้ว ประชากรของเมืองยังเพิ่มขึ้นจากการอพยพของชาวต่างชาติ จากข้อมูลของเดอะพิวแชริเทเบิลทรัสต์ (The Pew Charitable Trusts) ระบุว่าประชากรของเมืองที่เกิดในต่างประเทศเพิ่มขึ้น 69% ระหว่าง ค.ศ. 2000 ถึง ค.ศ. 2016 ซึ่งคิดเป็นเกือบ 20% ของแรงงานในฟิลาเดลเฟีย[81] และเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในระหว่าง ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2017 ซึ่งคิดเป็น 13.8% ของประชากรทั้งหมดของเมือง โดยห้าประเทศต้นกำเนิดหลักคือประเทศจีน ตามมาด้วยสาธารณรัฐโดมินิกัน จาเมกา อินเดีย และเวียดนาม[82]
กลุ่มชาติพันธุ์จากยุโรปที่มีจำนวนมากที่สุดในเมืองนี้ ได้แก่ ชาวไอริช ชาวอิตาลี ชาวเยอรมัน ชาวโปแลนด์ ชาวอังกฤษ ชาวรัสเซีย ชาวยูเครน และชาวฝรั่งเศส โดยฟิลาเดลเฟียมีประชากรเชื้อสายไอริชและอิตาลีมากเป็นอันดับสองในสหรัฐ รองจากนครนิวยอร์ก ทั้งนี้ เขตเซาท์ฟิลาเดลเฟียยังคงเป็นหนึ่งในย่านที่มีชาวอิตาลีอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ และเป็นที่ตั้งของตลาดอิตาลี (Italian Market) อีกด้วย
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในฟิลาเดลเฟียมีจำนวนมากเป็นอันดับสี่ของประเทศ รองจากนครนิวยอร์ก ชิคาโก และฮิวสตัน เขตเวสต์ฟิลาเดลเฟียและนอร์ทฟิลาเดลเฟียเป็นย่านที่อยู่อาศัยของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาเป็นส่วนใหญ่ แต่หลายคนกำลังย้ายออกจากพื้นที่เหล่านั้นไปยังเขตนอร์ทอีสต์ฟิลาเดลเฟียและเซาท์เวสต์ฟิลาเดลเฟีย สัดส่วนของชาวมุสลิมเชื้อสายแอฟริกันอเมริกันในฟิลาเดลเฟียสูงกว่าเมืองใหญ่อื่น ๆ ในสหรัฐ เขตเวสต์ฟิลาเดลเฟียและเซาท์เวสต์ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของชุมชนผู้อพยพชาวแอฟริกัน-แคริบเบียนและแอฟริกันหลายกลุ่ม[83]
ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียในฟิลาเดลเฟียประกอบด้วยชาวจีน ชาวอินเดีย ชาวเวียดนาม ชาวเกาหลีใต้ ชาวฟิลิปปินส์ ชาวกัมพูชา และชาวอินโดนีเซีย ในปี ค.ศ. 2015 มีชาวอเมริกันเชื้อสายจีนอาศัยอยู่ในเมืองนี้กว่า 35,000 คน รวมถึงชาวฮกจิวด้วย ใจกลางเมืองมีไชน่าทาวน์ซึ่งมีรถประจำทางที่ให้บริการไป/กลับจากไชน่าทาวน์ในแมนแฮตตัน[81] ชาวอินเดียเป็นกลุ่มชาวเอเชียที่ใหญ่เป็นอันดับสองในฟิลาเดลเฟีย[84] และเป็นประชากรที่เกิดในต่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดในเขตมหานครฟิลาเดลเฟีย[85] ชุมชนชาวเกาหลีตั้งรกรากครั้งแรกในย่านโอลนีย์ทางตอนเหนือของฟิลาเดลเฟีย เขตเซาท์ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของชาวอเมริกันเชื้อสายเวียดนามในลิตเติลไซ่ง่อนและชาวอเมริกันเชื้อสายกัมพูชาในแคมโบเดียทาวน์ รวมถึงชุมชนชาวอเมริกันเชื้อสายไทย
ศาสนา
[แก้]จากการศึกษาโดยสำนักวิจัยพิวในปี ค.ศ. 2023–2024 ระบุว่า ประชากรผู้ใหญ่ในเขตมหานครฟิลาเดลเฟียนับถือศาสนาคริสต์ 62% โดยเป็นกลุ่มโรมันคาทอลิก 26%, กลุ่มอีแวนเจลิคัลโปรเตสแตนต์ 15%, กลุ่มเมนไลน์โปรเตสแตนต์ 10%, กลุ่มโปรเตสแตนต์ผิวดำ 9% และกลุ่มคริสเตียนอื่น ๆ อีก 2% สำหรับผู้ไม่นับถือศาสนาใดคิดเป็น 29% ซึ่งรวมถึงกลุ่มอเทวนิยมและอไญยนิยม นอกจากนี้ ผู้นับถือศาสนาและความเชื่ออื่น ๆ นอกเหนือจากคริสต์คิดเป็น 8%[86]
เศรษฐกิจ
[แก้]

ฟิลาเดลเฟียมีความได้เปรียบทางการแข่งขันที่สำคัญสำหรับการก่อตั้งธุรกิจและการเป็นผู้ประกอบการ เนื่องจากมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และการเชื่อมต่อด้านคมนาคมที่ใกล้ชิดกับเขตเศรษฐกิจขนาดใหญ่อื่น ๆ ตลอดแนวชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐ[87] เมืองนี้ถือเป็นศูนย์กลางกิจกรรมทางเศรษฐกิจทั้งของรัฐเพนซิลเวเนียและเขตมหานครฟิลาเดลเฟียซึ่งครอบคลุมพื้นที่สี่รัฐ โดยมีบริษัทที่ติดอันดับฟอร์ชูน 500 ตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองนี้ถึง 5 แห่ง ทั้งนี้ ในปี ค.ศ. 2021 เขตมหานครฟิลาเดลเฟียมีผลิตภัณฑ์มวลรวมมหานคร (GMP) อยู่ที่ประมาณ 4.79 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ[88] เพิ่มขึ้นจากตัวเลข 4.45 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐที่สำนักงานวิเคราะห์เศรษฐกิจ (Bureau of Economic Analysis) เคยประเมินไว้ในปี ค.ศ. 2017[89] ซึ่งส่งผลให้เขตมหานครแห่งนี้กลายเป็นเขตเศรษฐกิจระดับมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 9 ของสหรัฐ
ภาคเศรษฐกิจของฟิลาเดลเฟียประกอบด้วยการบริการทางการเงิน การดูแลสุขภาพ เทคโนโลยีชีวภาพ เทคโนโลยีสารสนเทศ การค้าและการขนส่ง การผลิต การกลั่นน้ำมัน การแปรรูปอาหาร และการท่องเที่ยว มหานครฟิลาเดลเฟียเป็นหนึ่งในห้าศูนย์กลางเงินทุนร่วมลงทุนชั้นนำของอเมริกา เนื่องจากอยู่ใกล้กับระบบนิเวศทางการเงิน เทคโนโลยี[90] และเทคโนโลยีชีวภาพของนครนิวยอร์ก กิจกรรมทางการเงินคิดเป็นภาคเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดของเขตมหานคร ซึ่งเป็นหนึ่งในศูนย์การศึกษาและวิจัยด้านสุขภาพที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ นายจ้างรายใหญ่ที่สุดสองรายของเมืองคือรัฐบาลกลางและรัฐบาลนคร ส่วนนายจ้างเอกชนรายใหญ่ที่สุดของฟิลาเดลเฟียคือมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ตามด้วยโรงพยาบาลเด็กแห่งฟิลาเดลเฟีย[91]
การเงินและบริษัท
[แก้]ตลาดหลักทรัพย์ฟิลาเดลเฟีย ซึ่งถูกซื้อกิจการโดยแนสแด็กในปี ค.ศ. 2007 ถือเป็นผู้นำระดับโลกด้านการซื้อขายตราสารสิทธิ (options trading)[92] เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทชั้นนำหลายแห่ง ได้แก่ คอมคาสต์ บริษัทโทรคมนาคมข้ามชาติขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศ; กลุ่มบริษัทประกันภัยอย่างซิกนา, โคโลเนียลเพนน์ และอินดิเพนเดนซ์บลูครอส; บริษัทด้านบริการอาหารอย่างอะรามาร์ก; ผู้ผลิตเคมีภัณฑ์อย่างเอฟเอ็มซีคอร์ปอเรชัน และ Rohm and Haas, บริษัทยาสมัยใหม่ เช่น GlaxoSmithKline, Amicus Therapeutics และ Spark Therapeutics; ร้านค้าปลีกเครื่องแต่งกายอย่าง Five Below และ Urban Outfitters (รวมถึงบริษัทในเครืออย่าง Anthropologie); ร้านค้าปลีกชิ้นส่วนยานยนต์อย่างเพปบอยส์ และผู้ผลิตเหล็กกล้าไร้สนิมอย่างคาร์เพนเตอร์เทคโนโลยีคอร์ปอเรชัน
เทคโนโลยีและเทคโนโลยีชีวภาพ
[แก้]ฟิลาเดลเฟียเป็นศูนย์กลางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและเทคโนโลยีชีวภาพ[93] ทั้งตัวเมืองฟิลาเดลเฟียและรัฐเพนซิลเวเนียต่างดึงดูดธุรกิจใหม่ ๆ ในกลุ่มวิทยาศาสตร์ชีวภาพเข้ามาลงทุน[94] โดยในปี ค.ศ. 2024 เขตมหานครฟิลาเดลเฟียถูกจัดให้เป็นหนึ่งในห้าศูนย์กลางการลงทุนร่วม (Venture Capital) ที่สำคัญที่สุดของสหรัฐ ซึ่งเป็นผลมาจากทำเลที่ตั้งที่อยู่ใกล้กับระบบนิเวศของผู้ประกอบการและการเงินในนครนิวยอร์ก รวมถึงอยู่ใกล้กับหน่วยงานกำกับดูแลระดับรัฐบาลกลางในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.[90][94]
การท่องเที่ยว
[แก้]ประวัติศาสตร์ของฟิลาเดลเฟียมีส่วนช่วยดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมาก โดยอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์ ซึ่งรวมถึงระฆังเสรีภาพ อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ และสถานที่ทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ มีผู้เข้าชมกว่า 5 ล้านคนในปี ค.ศ. 2016[95] เมืองนี้ต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวอเมริกัน 42 ล้านคนในปี ค.ศ. 2016 ซึ่งมีการใช้จ่ายเงินรวม 6.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ สร้างผลกระทบทางเศรษฐกิจโดยรวมในเมืองและสี่เทศมณฑลโดยรอบของรัฐเพนซิลเวเนียประมาณ 1.1 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ[96]
วัฒนธรรม
[แก้]
ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของสถานที่ทางประวัติศาสตร์ระดับชาติหลายแห่งที่เกี่ยวข้องกับการก่อตั้งสหรัฐ อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติอินดิเพนเดนซ์เป็นศูนย์กลางของสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์เหล่านี้ และเป็นหนึ่งใน 22 แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก อินดิเพนเดนซ์ฮอลล์ ซึ่งเป็นสถานที่ลงนามในคำประกาศอิสรภาพ และเป็นที่ตั้งของระฆังเสรีภาพ หนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของเมือง สถานที่ทางประวัติศาสตร์ระดับชาติอื่น ๆ ได้แก่ บ้านเอ็ดการ์ แอลลัน โพ และบ้านตาแดอุช กอชชุชกอ และอาคารรัฐบาลยุคแรก ๆ ซึ่งรวมถึงธนาคารสหรัฐแห่งแรกและแห่งที่สอง ป้อมมิฟฟลิน และโบสถ์กลอเรียเดอี (โบสถ์ชาวสวีเดนโบราณ)[97] ฟิลาเดลเฟียเพียงแห่งเดียวมีสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติมากถึง 67 แห่ง ซึ่งมากเป็นอันดับสามของประเทศ[97]
พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ที่สำคัญของฟิลาเดลเฟีย ได้แก่ สถาบันแฟรงคลิน ซึ่งเป็นที่ตั้งของอนุสรณ์สถานแห่งชาติเบนจามิน แฟรงคลิน สถาบันวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ พิพิธภัณฑ์มูเตอร์ และพิพิธภัณฑ์โบราณคดีและมานุษยวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ส่วนพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ได้แก่ ศูนย์รัฐธรรมนูญแห่งชาติ พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติอเมริกา พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ฟิลาเดลเฟีย พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ชาวยิวอเมริกันแห่งชาติ พิพิธภัณฑ์ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาในฟิลาเดลเฟีย สมาคมประวัติศาสตร์แห่งเพนซิลเวเนีย หอสมุดและพิพิธภัณฑ์เมสันแห่งเพนซิลเวเนียในวิหารเมสัน และเรือนจำอีสเทิร์นสเตต ฟิลาเดลเฟียเป็นที่ตั้งของสวนสัตว์[31] และโรงพยาบาลแห่งแรกในสหรัฐ[98] รวมถึงสวนสาธารณะแฟร์เมานต์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสวนสาธารณะในเมืองที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดของอเมริกา[21] ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1855[99]
กีฬา
[แก้]

ฟิลาเดลเฟียเป็น 1 ใน 12 เมืองของสหรัฐ ที่มีทีมกีฬาในลีกหลักทั้ง 4 ประเภท ได้แก่ ฟิลาเดลเฟียฟิลลีส์ แห่งเมเจอร์ลีกเบสบอล (MLB), ฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ แห่งเนชันแนลฟุตบอลลีก (NFL), ฟิลาเดลเฟีย ฟลายเออส์ แห่งแนชันแนลฮอกกีลีก (NHL) และฟิลาเดลเฟีย เซเวนตีซิกเซอส์ แห่งลีกสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ (NBA)[100] ทีมฟิลลีส์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1883 ในชื่อเควกเกอส์ และเปลี่ยนชื่อเป็นฟิลลีส์ในปี ค.ศ. 1884[101] นับเป็นทีมที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงเล่นภายใต้ชื่อเดิมในเมืองเดียวกันอย่างต่อเนื่องในประวัติศาสตร์ของกีฬาอาชีพอเมริกัน[102]
เขตมหานครฟิลาเดลเฟียยังเป็นที่ตั้งของทีมฟิลาเดลเฟียยูเนียน แห่งเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ (MLS) โดยใช้ซูบารุพาร์กเป็นสนามเหย้าในการแข่งขัน ซึ่งเป็นสนามกีฬาเฉพาะทางด้านฟุตบอลในเมืองเชสเตอร์ รัฐเพนซิลเวเนีย[103][104][105]
ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองที่ 2 จากทั้งหมด 8 เมืองในสหรัฐที่สามารถคว้าแชมป์ได้ครบทั้งสี่ลีกกีฬาหลัก (MLB, NFL, NHL และ NBA) นอกจากนี้ เมืองนี้ยังเคยคว้าแชมป์ฟุตบอลในรายการนอร์ทอเมริกันซอกเกอร์ลีก (ซึ่งปัจจุบันยุบไปแล้ว) ได้ในปี ค.ศ. 1973 อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ทีมเซเวนตีซิกเซอส์เอาชนะทีมลอสแอนเจลิสเลเกอส์ในรอบชิงชนะเลิศ NBA เมื่อปี ค.ศ. 1983 ทีมกีฬาอาชีพต่าง ๆ ของเมืองนี้ รวมถึงแฟนกีฬาต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ไร้แชมป์ยาวนานถึง 25 ปี[106] กระทั่งทีมฟิลลีส์สามารถคว้าแชมป์เวิลด์ซีรีส์ได้ในปี ค.ศ. 2008 ด้วยการเอาชนะทีมแทมปา เบย์ เรย์ส[107][108]
หลังจากที่ทีมฟิลาเดลเฟียฟิลลีส์คว้าแชมป์เวิลด์ซีรีส์ในปี ค.ศ. 2008 ทีมกีฬาในลีกหลักของเมืองก็ไร้แชมป์จนกระทั่งเก้าปีผ่านไป ทีมฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ สามารถคว้าแชมป์ซูเปอร์โบวล์ได้เป็นครั้งแรกในฤดูกาล ค.ศ. 2017 โดยเอาชนะทีมนิวอิงแลนด์ เพเทรียตส์ ในการแข่งขันซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 52 จากนั้นอีกเจ็ดฤดูกาลถัดมา ทีมฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ ก็คว้าแชมป์ซูเปอร์โบวล์ครั้งที่สองได้สำเร็จ โดยเอาชนะทีมแคนซัสซิตี ชีฟส์ ในการแข่งขันซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 59[109]
ฟิลาเดลเฟียเป็น 1 ใน 11 เมืองเจ้าภาพของสหรัฐสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก ค.ศ. 2026[110]
| ทีม | ลีก | กีฬา | สนามแข่ง | จำนวนที่นั่ง | ปีที่ก่อตั้ง | ปีที่คว้าแชมป์ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| ฟิลาเดลเฟียฟิลลีส์ | MLB | เบสบอล | ซิติเซนส์แบงก์พาร์ก | 46,528 | 1883 | 1980, 2008 |
| ฟิลาเดลเฟีย อีเกิลส์ | NFL | อเมริกันฟุตบอล | ลิงคอล์นไฟแนนเชียลฟีลด์ | 69,176 | 1933 | 1948, 1949, 1960, 2017, 2024 |
| ฟิลาเดลเฟีย เซเวนตีซิกเซอส์ | NBA | บาสเกตบอล | เอกซ์ฟินิตีโมบายล์อะรีนา | 21,600 | 1963 | 1966–67, 1982–83 |
| ฟิลาเดลเฟีย ฟลายเออส์ | NHL | ฮอกกี้น้ำแข็ง | เอกซ์ฟินิตีโมบายล์อะรีนา | 19,786 | 1967 | 1973–74, 1974–75 |
| ฟิลาเดลเฟียยูเนียน | MLS | ฟุตบอล | ซูบารุพาร์ก | 18,500 | 2010 | ไม่มี |
การศึกษา
[แก้]
ระดับอุดมศึกษา
[แก้]ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองที่มีจำนวนนักศึกษาหนาแน่นมากเป็นอันดับสามบนชายฝั่งตะวันออก โดยมีนักศึกษาระดับวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยลงทะเบียนเรียนอยู่ในตัวเมืองมากกว่า 120,000 คน และหากนับรวมทั้งเขตมหานครจะมีจำนวนนักศึกษาถึงเกือบ 300,000 คน[111] ในภูมิภาคฟิลาเดลเฟียมีวิทยาลัย มหาวิทยาลัย สถาบันอาชีวศึกษา และโรงเรียนเฉพาะทางตั้งอยู่มากกว่า 80 แห่ง นอกจากนี้ เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งสมาคมมหาวิทยาลัยอเมริกัน โดยมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นสถาบันในกลุ่มไอวีลีก ที่อ้างว่าเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของสหรัฐอีกด้วย[112]
มหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในฟิลาเดลเฟียเมื่อพิจารณาจากจำนวนนักศึกษาคือ มหาวิทยาลัยเทมเพิล รองลงมาคือ มหาวิทยาลัยเดร็กเซล[113] มหาวิทยาลัยวิจัยชั้นนำระดับประเทศของเมืองได้แก่ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย มหาวิทยาลัยเทมเพิล มหาวิทยาลัยเดร็กเซล และมหาวิทยาลัยทอมัส เจฟเฟอร์สัน นอกจากนี้ ฟิลาเดลเฟียยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนแพทย์ 5 แห่ง ได้แก่ วิทยาลัยแพทยศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเดร็กเซล, โรงเรียนแพทยศาสตร์เพเรลแมนแห่งมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย, วิทยาลัยแพทยศาสตร์ออสทีโอแพทิกแห่งฟิลาเดลเฟีย, โรงเรียนแพทยศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเทมเพิล และวิทยาลัยแพทยศาสตร์ซิดนีย์ คิมเมล แห่งมหาวิทยาลัยทอมัส เจฟเฟอร์สัน โรงพยาบาล มหาวิทยาลัย และสถาบันวิจัยอุดมศึกษาในเขตเลือกตั้งของรัฐสภาทั้งสี่แห่งในฟิลาเดลเฟีย ได้รับเงินทุนสนับสนุนจากสถาบันสุขภาพแห่งชาติ (NIH) มากกว่า 252 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2015[114]
การขนส่ง
[แก้]


เซปตาเป็นผู้ให้บริการรถโดยสารประจำทาง, รถไฟ, ระบบขนส่งมวลชนเร็ว (ทั้งรถไฟใต้ดินและรถไฟยกระดับ), รถราง และรถโดยสารประจำทางไฟฟ้า ในพื้นที่ของเมืองฟิลาเดลเฟีย และเทศมณฑลชานเมืองโดยรอบทั้งสี่แห่งของรัฐเพนซิลเวเนีย ได้แก่ เทศมณฑลบักส์, เชสเตอร์, เดลาแวร์ และมอนต์กอเมอรี นอกจากนี้ยังให้บริการครอบคลุมไปถึงเทศมณฑลเมอร์เซอร์ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ (เมืองเทรนตัน) และเทศมณฑลนิวคาสเซิลในรัฐเดลาแวร์ (เมืองวิลมิงตันและนวร์ก)[115] โครงข่ายรถไฟฟ้าใต้ดินของนครประกอบด้วยสองเส้นทางหลัก ได้แก่ สายมาร์เก็ต–แฟรงก์ฟอร์ด ซึ่งวิ่งในแนวตะวันออก-ตะวันตกใต้ถนนมาร์เก็ต เปิดให้บริการในฝั่งตะวันตกเมื่อปี ค.ศ. 1905 และในฝั่งตะวันออกของศาลาว่าการเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1908[116] อีกเส้นทางคือสายบรอดสตรีต วิ่งในแนวเหนือ-ใต้ อยู่ทางใต้ของถนนบรอด ซึ่งเปิดให้บริการเป็นระยะ ๆ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1928 ถึง ค.ศ. 1938[117]
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เส้นทางส่วนใหญ่ของรถไฟส่วนภูมิภาคเซปตาซึ่งให้บริการไปยังพื้นที่ชานเมืองที่ห่างไกล ได้ถูกยกเลิกเนื่องขาดทุนทรัพย์ในการบำรุงอุปกรณ์และโครงสร้างพื้นฐาน[118][119][120]
สถานีเทอร์ตีเอทสตรีตของฟิลาเดลเฟีย เป็นสถานีรถไฟทางไกลหลักที่ตั้งอยู่บนเส้นทางระเบียงตะวันออกเฉียงเหนือของแอ็มแทร็ก โดยในปี ค.ศ. 2017 มีผู้โดยสารมาใช้บริการ 4.4 ล้านคน จึงเป็นสถานีรถไฟของแอ็มแทร็กที่มีผู้โดยสารหนาแน่นมากเป็นอันดับสามของประเทศ รองจากสถานีเพนซิลเวเนียในนครนิวยอร์ก และสถานียูเนียนในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.[121] สถานีเทอร์ตีเอทสตรีตเป็นจุดเชื่อมต่อบริการรถไฟของแอ็มแทร็ก,[122] เซปตา,[123] และเอ็นเจแทรนสิต[124] มีผู้โดยสารกว่า 12 ล้านคนต่อปีที่ใช้บริการรถไฟชานเมืองของเซปตาและเอ็นเจแทรนสิต (เฉลี่ย 100,000 คนต่อหนึ่งวันทำการ)[121]
แพ็ตโคสปีดไลน์ให้บริการขนส่งมวลชนเร็วไปยังคัมเดน, คอลลิงส์วูด, เวสต์มอนต์, แฮดดันฟีลด์, วูดเครสต์ (เชร์รีฮิลล์), แอชแลนด์ (วัร์ฮีส์) และลินเดนโวลด์ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ โดยมีสถานีที่ให้บริการที่ถนนโลคัสต์ 16th/15th, 13th/12th และ 10th/9th, ถนนมาร์เก็ต 8th/7th และจัตุรัสแฟรงคลิน[125]
ท่าอากาศยาน
[แก้]ฟิลาเดลเฟียมีท่าอากาศยานสองแห่ง ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย (PHL) ซึ่งเป็นท่าอากาศยานใหญ่ ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศใต้-ตะวันตกเฉียงใต้ 7 ไมล์ (11 km) บนเขตแดนของเทศมณฑลเดลาแวร์ และให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศตามตารางเวลา[126] ณ ค.ศ. 2023 ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟียเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากเป็นอันดับที่ 21 ของประเทศ โดยมีจำนวนผู้โดยสารมากกว่า 13.6 ล้านคน นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดในโลกเมื่อวัดจากจำนวนการเคลื่อนไหวของอากาศยาน รวมถึงการขึ้นและลงจอด[127] มีผู้โดยสารมากกว่า 30 ล้านคนที่เดินทางผ่านท่าอากาศยานนี้ทุกปีใน 25 สายการบิน รวมถึงสายการบินภายในประเทศรายใหญ่ทั้งหมด ท่าอากาศยานมีเที่ยวบินขาออกเกือบ 500 เที่ยวต่อวันไปยังจุดหมายปลายทางกว่า 120 แห่งทั่วโลก[126] รถไฟสายแอร์พอร์ตไลน์ของเซปตาให้บริการโดยตรงระหว่างสถานีรถไฟในใจกลางเมืองและท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย[128]
ท่าอากาศยานหลักแห่งที่สองของฟิลาเดลเฟียคือ ท่าอากาศยานนอร์ทอีสต์ฟิลาเดลเฟีย (PNE) เป็นท่าอากาศยานสำหรับการบินทั่วไปในเขตนอร์ทอีสต์ฟิลาเดลเฟีย ซึ่งให้บริการการบินทั่วไปและการบินเพื่อธุรกิจ[129]
บุคคลที่มีชื่อเสียง
[แก้]เมืองพี่น้อง
[แก้]
ฟิลาเดลเฟียมีเมืองพี่น้องทั้งหมด 8 แห่งที่ได้รับการแต่งตั้งโดยสถานทูตภาคประชาชน (CDI) ของเมือง ได้แก่:[130]
| เมือง | ประเทศ | ค.ศ. |
|---|---|---|
| ฟลอเรนซ์[131] | 1964 | |
| เทลอาวีฟ[132] | 1966 | |
| ตอรุญ[133] | 1976 | |
| เทียนจิน[134] | 1979 | |
| อินช็อน[135] | 1984 | |
| ดูอาลา[136] | 1986 | |
| นิจนีนอฟโกรอด[137] | 1992 | |
| แฟรงก์เฟิร์ต[138] | 2015 |
ฟิลาเดลเฟียยังสถาปนาการเป็นพันธมิตรกับเมืองหรือภูมิภาคดังต่อไปนี้[130]
| เมือง/ภูมิภาค | ประเทศ | ค.ศ. |
|---|---|---|
| โคเบะ[139] | 1986 | |
| แคว้นอาบรุซโซ[140] | 1997 | |
| แอ็กซ็องพรอว็องส์[141] | 1999 |
เชิงอรรถ
[แก้]อ้างอิง
[แก้]- ↑ "Art & Artifacts: Discover the Library Company's Art and Artifact Collection – Athens of America". librarycompany.org. The Library Company of Philadelphia. สืบค้นเมื่อ 2010-06-12.
- ↑ Robinson, Sam (2013-11-05). "Behind Philadelphia Maneto: Dissecting The City Seal". Hidden City Philadelphia. สืบค้นเมื่อ 2018-01-18.
- ↑ McDevitt, John (2015-05-05). "Plaque Dedication Marks 120th Anniversary of Creation of Philadelphia’s Flag". philadelphia.cbslocal.com. CBS Broadcasting Inc. สืบค้นเมื่อ 2018-01-18.
- 1 2 3 4 5 Weigley, RF; และคณะ, บ.ก. (1982). Philadelphia: A 300-Year History. New York and London: W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-01610-2. OCLC 8532897.
- ↑ "ArcGIS REST Services Directory". United States Census Bureau. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-09. สืบค้นเมื่อ 2022-10-16.
- 1 2 3 4 "QuickFacts: Philadelphia city, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-04-12. สืบค้นเมื่อ 2026-10-16.
- 1 2 "QuickFacts Philadelphia County, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2026-07-21. สืบค้นเมื่อ 2026-03-26.
- ↑ "List of 2020 Census Urban Areas". census.gov. United States Census Bureau. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-01-14. สืบค้นเมื่อ 2023-01-08.
- 1 2 "2020 Population and Housing State Data". United States Census Bureau. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-08-24. สืบค้นเมื่อ 2021-08-22.
- ↑ "MSA GDP". apps.bea.gov.
- ↑ "US Board on Geographic Names". United States Geological Survey. 2015-02-02. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2023-10-27. สืบค้นเมื่อ 2008-01-31.
- ↑ "Explore Historic Attractions in Philadelphia". Visit Philadelphia (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2023-01-19.
- ↑ Philadelphia Convention & Visitors Bureau (2006-02-22). "The Sounds of Philadelphia". Press Kit. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2006-02-22. สืบค้นเมื่อ 2006-03-29.
- 1 2 3 4 Brookes, Karin; Gattuso, John; Harry, Lou; Jardim, Edward; Kraybill, Donald; Lewis, Susan; Nelson, Dave; Turkington, Carol (2005), Ross, Zoë (บ.ก.), Insight Guides: Philadelphia and Surroundings (พิมพ์ครั้งที่ 2 (ปรับปรุง)), APA Publications, ISBN 1-58573-026-2
- 1 2 Ellis, Joseph (2007). American Creation: Triumphs and Tragedies at the Founding of the Republic. New York: Knopf. น. 55–56. ISBN 978-0-307-26369-8.
- ↑ "How Philly lost the nation's capital to Washington". National Constitution Center. 2020-05-14. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-04-22. สืบค้นเมื่อ 2023-01-26.
- ↑ Ziperski, Andrew (2018-04-26). "Philly: the best sports city in America". The Stanford Daily. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-17. สืบค้นเมื่อ 2022-08-17.
- ↑ Tricome, Nick (2022-07-13). "JJ Redick calls Philly 'the greatest sports town in America". Philly Voice. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-08-17. สืบค้นเมื่อ 2022-08-17.
- ↑ "Gateway to Public Art in Philadelphia". fpaa.org. Fairmount Park Art Association. 2011-08-10. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2011-08-10. สืบค้นเมื่อ 2017-12-06.
according to the Smithsonian Institution, Philadelphia has more outdoor sculpture than any other city in the country [Save Outdoor Sculpture! program].
- ↑ "Mural Arts Philadelphia – Press kit" (PDF). muralarts.org. Mural Arts Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2017-12-07. สืบค้นเมื่อ 2017-12-06.
Mural Arts Philadelphia is the nation's largest public art program...creating nearly 4,000 artworks that have transformed public spaces.
- 1 2 "2014 City Park Facts" (PDF). tpl.org. The Trust for Public Land. น. 9, 25, 28. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2016-09-20. สืบค้นเมื่อ 2017-01-06.
- ↑ "The most passionate fans in sports". Bleacher Report. 2009-07-16. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-24. สืบค้นเมื่อ 2022-10-24.
- ↑ Smith, Drew (2020-09-24). "JJ Redick says that Philadelphia is the best sports town in America despite Philly sports radio being delusional". The Liberty Line. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-01. สืบค้นเมื่อ 2022-10-24.
- ↑ Hingston, Sandy (2019-12-07). "Philadelphia is the best city for sports fans". Philadelphia Magazine. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-24. สืบค้นเมื่อ 2022-10-24.
- ↑ Farr, Stephanie (2022-10-21). "What Philly--and Philly sports fans--taught me about fandom". The Philadelphia Inquirer. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-10-24. สืบค้นเมื่อ 2022-10-24.
- 1 2 3 "Philadelphia Firsts 1681–1899". USHistory. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-17. สืบค้นเมื่อ 2015-04-30.
- ↑ "John Morgan (1735–1789)". Penn in the 18th Century. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-07-03.
- ↑ "The Nine Capitals of the United States". วุฒิสภาสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-20. สืบค้นเมื่อ 2017-12-05.
- ↑ "The University of Pennsylvania: America's First University". upenn.edu. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2006-07-11. สืบค้นเมื่อ 2021-07-12.
- ↑ Michener, John H. (1906). The Bank of North America, Philadelphia, a national bank, founded 1781. New York: R. G. Cooke, Inc. น. 37. HG21613.P54. สืบค้นเมื่อ 2016-03-17.
- 1 2 "About the Philadelphia Zoo". Philadelphia Zoo. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-03-30. สืบค้นเมื่อ 2015-04-30.
- ↑ "About Wharton". The Wharton School of the University of Pennsylvania. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-07-01. สืบค้นเมื่อ 2015-04-30.
- ↑ "Independence Hall". UNESCO World Heritage Centre. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-03-19. สืบค้นเมื่อ 2019-12-26.
- ↑ "Philadelphia's new branding as World Heritage City". Organization of World Heritage Cities. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-03-06. สืบค้นเมื่อ 2018-03-05.
- ↑ Sisak, Michael A. (2015-11-06). "Philadelphia Becomes First World Heritage City in US". ABC News Internet Ventures. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-11-08. สืบค้นเมื่อ 2015-11-06.
- ↑ Jennings, Francis (1984). The Ambiguous Iroquois Empire: The Covenant Chain Confederation of Indian Tribes with English Colonies from Its Beginnings to the Lancaster Treaty of 1744. New York: W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-01719-2. OCLC 9066383.
- ↑ Avery, Ron (1999). A Concise History of Philadelphia. Philadelphia: Otis Books. น. 19. ISBN 0-9658825-1-9.
- ↑ "Explore PA History website". Explorepahistory.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2010-12-15. สืบค้นเมื่อ 2010-12-23.
- ↑ John Hazelton, The Historical Value of Trumbull's: Declaration of Independence, Pennsylvania Magazine of History and Biography, volume 31 (Historical Society of Pennsylvania, 1907), 38.
- ↑ Lew, Alan A. (2004). "Chapter 4 – The Mid-Atlantic and Megalopolis". Geography: USA. Northern Arizona University. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-02-02.
- ↑ Rappleye, Charles (2010). Robert Morris: Financier of the American Revolution. New York City: Simon and Schuster. น. 13. ISBN 978-1-4165-7091-2.
- ↑ "View of Philadelphia, Circa 1770". หอสมุดรัฐสภา. World Digital Library. 1770. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-01-04. สืบค้นเมื่อ 2014-01-04.
- ↑ Nash, p. 19
- ↑ Insight Guides: Philadelphia and Surroundings, pages 30–33
- ↑ "Part 3: Philadelphia/The Yellow Fever Epidemic". Africans in America. PBS Online. 1998. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-03-21. สืบค้นเมื่อ 2017-09-08.
- ↑ Arnebeck, Bob (2008-01-30). "A Short History of Yellow Fever in the US". Benjamin Rush, Yellow Fever and the Birth of Modern Medicine. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2009-10-28. สืบค้นเมื่อ 2008-12-04.
- ↑ "A Brief History of Philadelphia". Philadelphia History. ushistory.org. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-01-04. สืบค้นเมื่อ 2006-12-14.
- ↑ "Consolidation Act of 1854". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-10. สืบค้นเมื่อ 2014-09-07.
- ↑ Insight Guides: Philadelphia and Surroundings, pages 38–39
- ↑ "Notes on the historical development of population in West Philadelphia". University of Pennsylvania. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-06-14. สืบค้นเมื่อ 2010-01-16.
- ↑ "Detroit and the Great Migration, 1916–1929 by Elizabeth Anne Martin". Bentley Historical Library, University of Michigan. 2007-07-05. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-06-15.
- ↑ Foner, Philip S. (2023-07-13). "The General Strike in Philadelphia—1910". The AFL in the Progressive Era 1910 - 1915. International Publishers Co. History of the labor movement in the United States. เล่มที่ 5. Ch 6. ISBN 0-7178-0562-X. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2023-07-13. สืบค้นเมื่อ 2011-06-29 – โดยทาง Google Books.
- ↑ Philadelphia: A 300-Year History, pages 563 – 564
- ↑ Philadelphia: A 300-Year History, pages 578 – 581
- ↑ "Race and Hispanic Origin for Selected Cities and Other Places: Earliest Census to 1990". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-08-12.
- ↑ "Continuing Economic Decline: A Foreboding Future for Philadelphia" (PDF). White Paper. 1996-10-15. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2015-09-10. สืบค้นเมื่อ 2015-09-29.
- ↑ "Philadelphia's Changing Middle Class: After Decades of Decline, Prospects for Growth". pewtrusts.org. 2014-02-24. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-09-30. สืบค้นเมื่อ 2015-09-29.
- ↑ "2016 U.S. Gazetteer Files". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-08-24. สืบค้นเมื่อ 2018-05-25.
- ↑ Railsback, Bruce. "GEOL 1122: Earth's History of Global Change:The Fall Line". University of Georgia Department of Geology. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2020-02-19.
- ↑ "Philadelphia Neighborhoods and Place Names, A–K เก็บถาวร 2010-10-01 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน". Philadelphia Information Locator System.
- 1 2 "Summary of Monthly Normals 1991-2020". NOAA (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-01-17.
- ↑ "Climate Summary for Philadelphia, Pennsylvania". Weatherbase. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-06-28. สืบค้นเมื่อ 2014-09-07.
- 1 2 3 4 "Philadelphia (KPHL) Climate Archive". National Weather Service. องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ. สืบค้นเมื่อ 2026-02-26.
- ↑ Lipman, Don (2013-01-07). "One wild storm: A look back at the 'Blizzard of '96'". Washington Post (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-12-19. สืบค้นเมื่อ 2017-12-19.
- ↑ "Average Days of Precipitation, .01 Inches or more". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2006-06-20. สืบค้นเมื่อ 2006-07-28.
- 1 2 "PHILADELPHIA/INT'L ARPT PA". NOAA. สืบค้นเมื่อ 2026-06-14.
- ↑ "Philadelphia Record Highs and Lows". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-03-22. สืบค้นเมื่อ 2007-04-03.
- ↑ "NOWData - NOAA Online Weather Data". weather.gov (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-01-17.
- ↑ Gibson, Campbell (1998). "Population of the 100 Largest Cities and Other Urban Places in the United States: 1790 to 1990". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-09-18 – โดยทาง Google Books.
- 1 2 "P004: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2000: DEC Summary File 1 – Philadelphia County, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
- ↑ "Intercensal Estimates of the Resident Population for Counties and States: April 1, 2000 to July 1, 2010". census.gov. สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2011-11-25. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
- ↑ "Intercensal Estimates of the Resident Population for Incorporated Places in Pennsylvania: April 1, 2010 to April 1, 2020". census.gov. สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-12-17. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
- 1 2 3 4 "DP1: PROFILE OF GENERAL POPULATION AND HOUSING CHARACTERISTICS – 2020: DEC Demographic Profile – Philadelphia city, Philadelphia County, Pennsylvania". data.census.gov. สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
- ↑ "Philadelphia city, Philadelphia County, PA - Profile Data". censusreporter.org. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2025-12-07. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
- ↑ "Philadelphia County, Pennsylvania". Modern Language Association. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-08-15. สืบค้นเมื่อ 2013-08-10.
- ↑ "1980 Census of Population - General Social and Economic Characteristics - Pennsylvania - Table 58 - Race by Sex: 1980 and Table 59 - Persons by Spanish Origin, Race, and Sex: 1980" (PDF). สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. น. 45–122. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2026-02-23 – โดยทาง เวย์แบ็กแมชชีน.
- ↑ "1990 Census of Population - General Population Characteristics - Pennsylvania: Table 6 - Race and Hispanic Origin" (PDF). สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. น. 51–173. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2025-12-19. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01 – โดยทาง เวย์แบ็กแมชชีน.
- ↑ "P2: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2010: DEC Redistricting Data (PL 94-171) – Philadelphia County, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
- ↑ "P2: Hispanic or Latino, and Not Hispanic or Latino by Race – 2020: DEC Redistricting Data (PL 94-171) – Philadelphia County, Pennsylvania". สำนักงานสำมะโนสหรัฐ. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
- ↑ "The State of Immigrants in Philadelphia, 2019". 2019-04-11. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-01. สืบค้นเมื่อ 2021-10-13.
- 1 2 Katz, Matt (2018-07-20). "Leaving New York to Find the American Dream in Philadelphia". เดอะนิวยอร์กไทมส์. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-05. สืบค้นเมื่อ 2023-02-22.
- ↑ Gammage, Jeff (2019-05-10). "Welcome to Philly: Percentage of foreign-born city residents has doubled since 1990". The Philadelphia Inquirer. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-05-10. สืบค้นเมื่อ 2019-05-10.
China is, far and away, the primary sending country, with 22,140 city residents who make up about 11 percent of the foreign-born population, according to a Pew Charitable Trusts analysis of Census data. Next is the Dominican Republic with 13,792, followed by Jamaica, 13,500; India, 11,382; and Vietnam, 10,132...About 230,000 Philadelphians are foreign-born. More than a quarter of residents are immigrants or have a foreign-born parent, Pew reported, and 23 percent speak a foreign language at home.
- ↑ "Philadelphia immigration". Philadelphia immigration. 2013-08-05. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-10. สืบค้นเมื่อ 2016-03-05.
- ↑ "Philadelphia, Pennsylvania (City)". Statistical Atlas. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-12-15. สืบค้นเมื่อ 2024-12-15.
- ↑ Singer, Audrey; Vitiello, Domenic; Katz, Michael; Park, David. "Recent Immigration to Philadelphia: Regional Change in a Re-Emerging Gateway" (PDF). Metropolitan Policy Program at Brookings. Brookings Institution. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-12-15. สืบค้นเมื่อ 2024-12-15.
- ↑ "People in the Philadelphia Metro area | Religious Landscape Study (RLS)". สำนักวิจัยพิว. สืบค้นเมื่อ 2026-11-01.
- ↑ "Why You Should Start a Business in Philadelphia". Fransmart News. 2021-11-08. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-11-05. สืบค้นเมื่อ 2022-11-05.
- ↑ "Gross domestic product (GDP) by metropolitan area". U.S. Bureau of Economic Analysis. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-10-27. สืบค้นเมื่อ 2022-11-01.
- ↑ "Gross domestic product (GDP) by metropolitan area". สำนักงานวิเคราะห์เศรษฐกิจสหรัฐ. 2018-09-18. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-12-01. สืบค้นเมื่อ 2018-11-30.
- 1 2 Maloney, Savanna (2024-07-11). "Q2 2024". National Venture Capital Association - NVCA -. PitchBook-NVCA Venture Monitor. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-07-11. สืบค้นเมื่อ 2024-07-11.
- ↑ "Philadelphia 2015: The State of the City" (PDF). pewtrusts.org. The Pew Charitable Trusts. มี.ค. 2015. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2017-06-06. สืบค้นเมื่อ 2015-04-24.
- ↑ Downey, Lucas; Anderson, Somer (2022-05-19). "Philadelphia Semiconductor Index (SOX)". Dotdash Meredith. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-07-18. สืบค้นเมื่อ 2022-07-17.
- ↑ Eramian, Daniel (2020-11-02). "Is Philadelphia's biotech cluster faltering? Experts say no". STAT (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-10-24. สืบค้นเมื่อ 2021-10-24.
- 1 2 เก็บถาวร 2019-06-10 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน สืบค้นเมื่อ 2019-04-18.
- ↑ "Park Statistics". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-11. สืบค้นเมื่อ 2015-02-10.
- ↑ "Visit Philadelphia 2017 Annual Report" (PDF). visitphilly.com. Visit Philadelphia. น. 6. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2017-12-05. สืบค้นเมื่อ 2017-12-05.
- 1 2 "Listing of National Historic Landmarks by State – Pennsylvania (169)" (PDF). National Park Service. ม.ค. 2017. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2017-08-01. สืบค้นเมื่อ 2017-10-04.
- ↑ "About Penn Medicine: History". Penn Medicine. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-03-15. สืบค้นเมื่อ 2018-03-04.
- ↑ "Philadelphia Park System History". City of Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-03-30. สืบค้นเมื่อ 2015-04-29.
- ↑ "76ers Team History". Philadelphia 76ers. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-05-14. สืบค้นเมื่อ 2022-05-14.
- ↑ Purdy, Dennis (2006). The Team-by-Team Encyclopedia of Major League Baseball. นครนิวยอร์ก: Workman Publishing Company. ISBN 0-7611-3943-5.
- ↑ "History: Phillies Timeline (1800s)". Philadelphia Phillies. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-10-14. สืบค้นเมื่อ 2018-03-06.
- ↑ "MLS awards Philadelphia 2010 expansion team". 2008-02-28. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-03-02. สืบค้นเมื่อ 2008-02-28.
- ↑ "Talen Energy Assumes Stadium Naming Rights". Philadelphia Union. 2015-11-30. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-12-08. สืบค้นเมื่อ 2015-12-01.
- ↑ "Subaru scores naming rights to Philly metro area MLS stadium". njbiz.com. 2020-02-18. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-02-19. สืบค้นเมื่อ 2020-02-19.
- ↑ "1983 NBA Finals: Lakers vs. 76ers" เก็บถาวร 2021-10-21 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. basketball-reference.com. สืบค้นเมื่อ 2018-03-06.
- ↑ "2008 World Series: Philadelphia Phillies over Tampa Bay Rays (4–1)" เก็บถาวร 2022-06-06 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. baseball-reference.com. สืบค้นเมื่อ 2018-03-06.
- ↑ Chairusmi, Jim (2007-06-12). "Does the Curse of Billy Penn Continue to Haunt Philadelphia?". The Wall Street Journal. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-03-06. สืบค้นเมื่อ 2018-03-06.
- ↑ Bergman, Jeremy (2018-02-04). "Eagles QB Nick Foles wins Super Bowl LII MVP". National Football League. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-02-05. สืบค้นเมื่อ 2018-02-04.
- ↑ "FIFA announces hosts cities for FIFA World Cup 2026™". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-12-28. สืบค้นเมื่อ 2022-12-28.
- ↑ Florida, Richard (2012-08-27). "America's Leading College Towns". Bloomberg.com. The Atlantic: City Lab. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-12. สืบค้นเมื่อ 2015-04-27.
- ↑ Brownlee, David B.; Thomas, George E. (2000). Building America's First University: An Historical and Architectural Guide to the University of Pennsylvania. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-3515-0.
- ↑ Oliver, Sharon (2011-10-21). "The Phila. area's biggest colleges". Philadelphia Business Journal. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-05-30. สืบค้นเมื่อ 2015-04-27.
- ↑ "NIH Awards by Location & Organization". 2015-04-20. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-06-19. สืบค้นเมื่อ 2015-04-27.
- ↑ "Clickable Regional Rail & Rail Transit Map". septa.org. เซปตา. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- ↑ Cox, Harold E. (1967). May, Jack (บ.ก.). The Road from Upper Darby. The Story of the Market Street Subway-Elevated. New York, NY: Electric Railroaders' Association. น. 16. OCLC 54770701.
- ↑ "Renovations to City Hall and 15th Street Stations | History". septa.org. เซปตา. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- ↑ Mitchell, Matthew (เมษายน 1992). "SEPTA Budget for Fiscal 1993: Continued Rail Retrenchment". The Delaware Valley Association of Railroad Passengers.
- ↑ "The Delaware Valley Rail Passenger". dvarp.org. Delaware Valley Association of Rail Passengers. 1992-06-08. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-05-07. สืบค้นเมื่อ 2016-05-01.
- ↑ "Abandoned Rails: The Newtown Branch". www.abandonedrails.com. สืบค้นเมื่อ 2016-05-01.
- 1 2 "Commonwealth of Pennsylvania FY2017 Fact Sheet" (PDF). amtrak.com. Amtrak/National Railroad Passenger Corporation. พฤศจิกายน 2017. สืบค้นเมื่อ 2018-01-28.
- ↑ "Amtrak: Philadelphia, Pennsylvania, 30th Street Station". amtrak.com. Amtrak/National Railroad Passenger Corporation. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- ↑ "Connecting Transit Services" เก็บถาวร 2018-01-31 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. septa.org. เซปตา. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- ↑ "NJ Transit: Philadelphia 30th Street" เก็บถาวร 2018-01-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. njtransit.com. NJ Transit. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- ↑ "PATCO Maps & Stations". ridepatco.org. Port Authority Transit Corporation. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- 1 2 "Philadelphia International Airport: About Us" เก็บถาวร 2018-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. phl.org. Philadelphia International Airport. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- ↑ "Aircraft Movements: Landing and take-off of an aircraft". aci.aero. Airports Council International. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-03-02. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- ↑ "SEPTA Airport Line Regional Rail Schedule". septa.org. SEPTA. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- ↑ "Northeast Philadelphia Airport" เก็บถาวร 2018-01-29 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. phl.org. Philadelphia International Airport. สืบค้นเมื่อ 2018-01-29.
- 1 2 "Citizen Diplomacy International Philadelphia Sister Cities Program". cdiphila.org. Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2018-08-15. สืบค้นเมื่อ 2019-04-18.
- ↑ "Florence, Italy". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Tel Aviv, Israel". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Torun, Poland". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Tianjin, China". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Incheon, Korea". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Douala, Cameroon". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Nizhny Novgorod, Russia". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Frankfurt am Main, Germany". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-10-16. สืบค้นเมื่อ 2015-09-11.
- ↑ "Kobe, Japan". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Abruzzo, Italy". International Visitors Council of Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
- ↑ "Aix-en-Provence, France". Citizen Diplomacy International Philadelphia. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 2015-09-04. สืบค้นเมื่อ 2015-02-02.
อ่านเพิ่มเติม
[แก้]- Holli, Melvin G., and Jones, Peter d'A., eds. Biographical Dictionary of American Mayors, 1820–1980 (Greenwood Press, 1981) short scholarly biographies each of the city's mayors 1820 to 1980. online; see index at p. 410 for list.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- เว็บไซต์ทางการ ของเทศบาลนครฟิลาเดลเฟีย
- สารานุกรมฟิลาเดลเฟีย – สารานุกรมทางประวัติศาสตร์
- ฟิลาเดลเฟียในอดีต, ภาพถ่ายกว่าสองล้านภาพที่มีมาตั้งแต่ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
- เครือข่ายภูมิประวัติศาสตร์ฟิลาเดลเฟีย, แผนที่และหนังสือแผนที่ทางประวัติศาสตร์
- Daly, John; Weinberg, Allen (ต.ค. 1966). Genealogy of Philadelphia County Subdivisions, 1687–1960 (พิมพ์ครั้งที่ 2). Philadelphia Dept. of Records.
- philly.com, The Philadelphia Inquirer และ Philadelphia Daily News
- เว็บไซต์ทางการ ของดิสคัฟเวอร์ฟิลาเดลเฟีย
- เว็บไซต์ทางการ ของศูนย์การประชุมเพนซิลเวเนีย
- "10 Towns that Changed America" เก็บถาวร 2018-02-23 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, ช่วงหนึ่งในรายการของสถานีโทรทัศน์ดับบลิวทีทีดับบลิวที่กล่าวถึงฟิลาเดลเฟีย (อยู่ในวิดีโอความยาว 56 นาที ช่วงนาทีที่ 7:23–12:00)
