โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง
Joseph-Ignace Guillotin cropped.JPG
นายแพทย์ โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง
เกิด 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1738(1738-05-28)
แซ็งต์, ฝรั่งเศส
เสียชีวิต 26 มีนาคม ค.ศ. 1814 (75 ปี)
ปารีส, ฝรั่งเศส
อาชีพ แพทย์
เป็นที่รู้จักจาก ผู้เสนอการประหารโดยการบั่นคอ นำไปสู่การประดิษฐ์กิโยตีน

โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง (ฝรั่งเศส: Joseph-Ignace Guillotin) เป็นแพทย์, นักการเมือง และฟรีเมสันชาวฝรั่งเศส ในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1789 เขาได้เสนอให้ประหารชีวิตนักโทษในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสโดยการบั่นคอ ซึ่งเขาอ้างว่าเป็นวิธีที่เจ็บปวดทรมานน้อยที่สุด ชื่อของเขาถูกนำไปตั้งให้แก่เครื่องบั่นคอกิโยตีน[1] (แม้ว่าตัวเขาจะไม่ใช่ผู้ประดิษฐ์) แม้เขาจะร้องขอให้รัฐบาลเปลี่ยนชื่อเครื่องมือดังกล่าวแต่ก็ไม่เป็นผล ทำให้เขาและครอบครัวต้องเปลี่ยนนามสกุลแทน กียอแต็งเป็นหนึ่งในแพทย์ชาวฝรั่งเศสที่มีส่วนให้นายแพทย์เอดเวิร์ด เจนเนอร์ค้นพบวัคซีน และในค.ศ. 1805 กียงแต็งได้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการวัคซีนในกรุงปารีส

กียอแต็งเป็นหนึ่งในสมาชิกสภากงว็องซียงแห่งชาติ ซึ่งในเดือนตุลาคม 1789 สภาได้มีการเปิดอภิปรายเกี่ยวกับวิธีการประหารชีวิตนักโทษ กียอแต็งได้เสนอต่อสภาให้มีการประหารโดยวิธีตัดศรีษะโดยใช้เครื่องจักรกลที่มีกลไกง่ายๆ[2] ซึ่งในขณะนั้น การตัดหัวในฝรั่งเศสยังทำโดยใช้ขวานหรือดาบอยู่ ซึ่งในบางครั้งเพชฌฆาตก็ฟันไม่ขาดในทีเดียว ทำให้นักโทษยังรู้สึกถึงความเจ็บปวด อย่างไรก็ตาม แม้กียอแต็งจะเป็นคนเสนอวิธีการประหาร แต่เขากลับมีจุดยืนคัดค้านโทษประหารและต้องการให้ยกเลิกโทษประหารชีวิต

ในปลายสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว เคานต์แห่งเมเรซึ่งต้องโทษประหาร ได้เขียนจดหมายถึงกียอแต็งเพื่อฝากฝังลูกเมีย อย่างไรก็ตาม จดหมายดังกล่าวกลับตกไปอยู่ในมือของอัยการ ทำให้ทางการนำตัวกียอแต็งมาสอบสวนถึงที่อยู่ของลูกเมียของเคานต์แห่งเมเร กียอแต็งไม่ยอมให้ข้อมูลใดๆจึงถูกนำตัวไปจำคุกไว้ ภายหลังมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์สูญสิ้นอำนาจในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1794 กียอแต็งก็ได้รับการปล่อยตัว หลังถูกปล่อยตัวเขาก็ทำงานเป็นแพทย์ต่อไปจนเสียชีวิตด้วยโรคชราในปี 1814 ที่กรุงปารีส[3]

อ้างอิง[แก้]

  1. Guillotin, frère du peuple, L'Express, 2009-02-03.
  2. Chambers, William; Chambers, Robert (January–June 1844). "Dr Guillotin". Chambers's Edinburgh Journal (W. Orr) I: 218–221. สืบค้นเมื่อ 2009-12-30. 
  3. "Encyclopædia Britannica, Eleventh Edition" (PDF) 11. p. 695.