อีซา อิบน์ อะลี อาล เคาะลีฟะฮ์

อีซา อิบน์ อะลี อาล เคาะลีฟะฮ์
อีซา อิบน์ อะลี อาล เคาะลีฟะฮ์
	ชัยค์อีซาในต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 (ฮะกีมองค์แรกแห่งบาห์เรนที่มีการถ่ายภาพ)
ฮะกีมแห่งบาห์เรน
ครองราชย์	2 ธันวาคม ค.ศ. 1869 – 9 ธันวาคม ค.ศ. 1932
ก่อนหน้า	อะลี อิบน์ เคาะลีฟะฮ์ อาล เคาะลีฟะฮ์
ถัดไป	ฮะมัด อิบน์ อีซา อาล เคาะลีฟะฮ์
ประสูติ	27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1848, 1 มุฮัรร็อม ฮ.ศ. 1265; ป้อมริฟาอ์ ประเทศบาห์เรน
สวรรคต	9 ธันวาคม ค.ศ. 1932 (84 พรรษา); มุฮัรร็อก ประเทศบาห์เรน
ฝังพระศพ	สุสานอัลมุฮัรร็อก
พระราชบุตร	ชัยค์ซัลมาน อิบน์ อีซา; ฮะมัด อิบน์ อีซา อาล เคาะลีฟะฮ์; ชัยค์เราะชีด อิบน์ อีซา; ชัยค์มุฮัมมัด อิบน์ อีซา; ชัยค์อับดุลลอฮ์ อิบน์ อีซา; ชัยเคาะฮ์นูรา บินต์ อีซา; ชัยเคาะฮ์มุนีเราะฮ์ บินต์ อีซา; ชัยเคาะฮ์มูซา บินต์ อีซา;
ราชวงศ์	เคาะลีฟะฮ์
พระราชบิดา	อะลี อิบน์ เคาะลีฟะฮ์ อาล เคาะลีฟะฮ์
พระราชมารดา	Thajba bint Ahmad bin Salman Al Khalifa

อีซา อิบน์ อะลี อาล เคาะลีฟะฮ์ KCIE CSI (ค.ศ. 1848 – 9 ธันวาคม ค.ศ. 1932) เป็นผู้ปกครองบาห์เรนใน ค.ศ. 1869^[1] จนกระทั่งสวรรคต ตำแหน่งของพระองค์คือฮะกีมแห่งบาห์เรน ถือเป็นหนึ่งในพระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์นานที่สุดในภูมิภาคนี้ โดยครองราชย์นานถึง 63 ปี พระองค์ถูกไคลฟ์ เคิร์กแพทริก เดลี ที่ปรึกษาทางการเมืองชาวอังกฤษ บังคับให้สละราชสมบัติใน ค.ศ. 1923 แม้ว่า "การสละราชสมบัติ" นี้ไม่ได้รับการยอมรับจากชาวบาห์เรน ผู้มองฮะมัด ผู้สืบทอดและพระราชโอรส เป็นเพียงรองผู้ปกครองจนกระทั่งอีซาสวรรคตใน ค.ศ. 1932^[2]

อ้างอิง

↑ David Lea (2001). A Political Chronology of the Middle East. London: Europa Publications. p. 19. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-03-09.^{[ไอเอสบีเอ็น ไม่มี]}
↑ Rosemary Said Zahlan, The Making of the Modern Gulf States, Reading 1998 [2nd ed.], p. 98