เคจิ ยามางูจิ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก เคอิจิ ยามากูชิ)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เคจิ ยามางูจิ
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อจริง เคจิ ยามางูจิ
ฉายา Prince
วันเกิด 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517
สถานที่เกิด ฮาโกดาเตะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
รุ่น จูเนียร์ฟลายเวท
ผู้จัดการ กรีน ซูดะ
สถิติ
ชก 38
ชนะ 29
ชนะน็อก 11
แพ้ 8
เสมอ 1

เคจิ ยามางูจิ (ญี่ปุ่น: 山口圭司 โรมาจิYamaguchi Keiji) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ที่เมืองฮาโกดาเตะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักมวยถนัดซ้าย รูปร่างสูงโปร่ง มีความว่องไว แม้หมัดจะไม่หนัก แต่เป็นนักมวยที่มีสีสันมากคนหนึ่ง โดยชอบหลอกล่อคู่ต่อสู้ ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากนาซีม ฮาเหม็ด นักมวยชาวอังกฤษที่เคจิชื่นชอบ โดยถึงกับเลียนแบบสไตล์การแต่งตัว ซึ่งจะขึ้นชกด้วยกางเกงลายเสือตลอด และใช้ฉายาเดียวกับฮาเหม็ดว่า "Prince" ด้วย แต่เพราะการลอกเลียนแบบเช่นนี้ ทำให้เกิดช่องว่างที่คู่ต่อสู้จะจู่โจมได้ง่าย จึงมักเป็นพ่ายแพ้เสมอ ๆ จากสไตล์ชกในลักษณะนี้

ประวัติ[แก้]

เคจิเป็นนักมวยถนัดซ้าย มีรูปร่างสูงเปรียว ชกได้ว่องไว ได้แชมป์โลกจากการเอาชนะน็อกยก 12 การ์โลส มูริโย นักมวยชาวปานามา ในปี พ.ศ. 2539 อย่างไม่มีใครคาดคิด และยังสามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ครั้งหนึ่งด้วยการย้ำแค้นเอาชนะคะแนนมูริโยไปได้ด้วย แต่ในปลายปีนั่นเอง เคจิ ก็เสียแชมป์โลกอย่างไม่มีใครคาดคิดด้วยเช่นกัน เมื่อเป็นฝ่ายแพ้น็อก พิชิต ช.ศิริวัฒน์นักมวยชาวไทยไปในยกที่ 2 เท่านั้นเอง

จากนั้น เคจิ ก็ยังคงตั้งเป้าไว้ที่ตำแหน่งแชมป์โลกอีกครั้ง โดยชนะรวดมาตลอด มีแพ้คะแนน 10 ยก เพียงครั้งเดียวแก่อากิฮิโกะ นาโงะเท่านั้นในปี พ.ศ. 2541 แล้วในปี พ.ศ. 2542 เคจิ ก็ได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับ โช อินจูนักมวยชาวเกาหลีใต้ ในการชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลก (WBC) แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป และจากนั้นยามางูจิชนะคะแนนนักมวยชาวญี่ปุ่นด้วยกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้นเอง แล้วก็แพ้ตลอดติดต่อกันถึง 3 ครั้ง จึงแขวนนวมไปในปี พ.ศ. 2545

เคจิ ยามางูจิ เป็นนักมวยถนัดซ้าย รูปร่างสูงโปร่ง มีความว่องไว แม้หมัดจะไม่หนัก แต่เป็นนักมวยที่มีสีสันมากคนหนึ่ง โดยชอบหลอกล่อคู่ต่อสู้ ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากนาซีม ฮาเหม็ด นักมวยชาวอังกฤษที่ยามางูจิชื่นชอบ โดยถึงกับเลียนแบบสไตล์การแต่งตัว ซึ่งจะขึ้นชกด้วยกางเกงลายเสือตลอด และใช้ฉายาเดียวกับฮาเหม็ดว่า "Prince" ด้วย แต่เพราะการลอกเลียนแบบเช่นนี้ ทำให้เกิดช่องว่างที่คู่ต่อสู้จะจู่โจมได้ง่าย จึงมักเป็นพ่ายแพ้เสมอ ๆ จากสไตล์ชกในลักษณะนี้

เกียรติประวัติ[แก้]

  • แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท (2537 – 2538)
  • แชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBA
    • ชิง 21 พฤษภาคม 2539 ชนะคะแนน การ์โลส มูริโย ที่ ญี่ปุ่น
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 13 สิงหาคม 2539 ชนะคะแนน การ์โลส มูริโย ที่ ญี่ปุ่น
    • เสียแชมป์ 3 ธันวาคม 2539 แพ้น็อค พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่น
  • เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
    • ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBA เมื่อ 5 กันยายน 2538 แพ้คะแนน ชเว ฮี-ยง ที่ ญี่ปุ่น
    • ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA เมื่อ 22 พฤศจิกายน 2540 แพ้น็อค โฮเซ โบนิยา ยก 6 ที่ ญี่ปุ่น
    • ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 5 กันยายน 2542 แพ้คะแนน โช อินจู ที่ ญี่ปุ่น
    • ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 5 พฤษภาคม 2544 แพ้น็อค เจอร์รี่ พีญาโลซ่า ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์

อ้างอิง[แก้]