เคจิ ยามางูจิ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก เคอิจิ ยามากูชิ)
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เคจิ ยามางูจิ
ชื่อจริงเคจิ ยามางูจิ
ฉายาPrince
รุ่นไลท์ฟลายเวท
ฟลายเวท
ซูเปอร์ฟลายเวท
เกิด17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517
ฮาโกดาเตะ จังหวัดฮกไกโด
ชกทั้งหมด38
ชนะ29
ชนะน็อก11
แพ้8
เสมอ1

เคจิ ยามางูจิ (ญี่ปุ่น: 山口圭司 โรมาจิ: Yamaguchi Keiji) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ที่เมืองฮาโกดาเตะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักมวยถนัดซ้าย รูปร่างสูงโปร่ง มีความว่องไว แม้หมัดจะไม่หนัก แต่เป็นนักมวยที่มีสีสันมากคนหนึ่ง โดยชอบหลอกล่อคู่ต่อสู้ ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากนาซีม ฮาเหม็ด นักมวยชาวอังกฤษที่เคจิชื่นชอบ โดยถึงกับเลียนแบบสไตล์การแต่งตัว ซึ่งจะขึ้นชกด้วยกางเกงลายเสือตลอด และใช้ฉายาเดียวกับฮาเหม็ดว่า "Prince" ด้วย แต่เพราะการลอกเลียนแบบเช่นนี้ ทำให้เกิดช่องว่างที่คู่ต่อสู้จะจู่โจมได้ง่าย จึงมักเป็นพ่ายแพ้เสมอ ๆ จากสไตล์ชกในลักษณะนี้

ประวัติ[แก้]

เคจิเป็นนักมวยถนัดซ้าย มีรูปร่างสูงเปรียว ชกได้ว่องไว ได้แชมป์โลกจากการเอาชนะน็อกยก 12 การ์โลส มูริโย นักมวยชาวปานามา ในปี พ.ศ. 2539 อย่างไม่มีใครคาดคิด และยังสามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ครั้งหนึ่งด้วยการย้ำแค้นเอาชนะคะแนนมูริโยไปได้ด้วย แต่ในปลายปีนั่นเอง เคจิ ก็เสียแชมป์โลกอย่างไม่มีใครคาดคิดด้วยเช่นกัน เมื่อเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ​ พิชิต ช.ศิริวัฒน์นักมวยชาวไทยไปในยกที่ 2 เท่านั้นเอง

จากนั้น เคจิ ก็ยังคงตั้งเป้าไว้ที่ตำแหน่งแชมป์โลกอีกครั้ง โดยชนะรวดมาตลอด มีแพ้คะแนน 10 ยก เพียงครั้งเดียวแก่อากิฮิโกะ นาโงะเท่านั้นในปี พ.ศ. 2541 แล้วในปี พ.ศ. 2542 เคจิ ก็ได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับ โช อินจูนักมวยชาวเกาหลีใต้ ในการชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลก (WBC) แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป และจากนั้นยามางูจิชนะคะแนนนักมวยชาวญี่ปุ่นด้วยกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้นเอง แล้วก็แพ้ตลอดติดต่อกันถึง 3 ครั้ง จึงแขวนนวมไปในปี พ.ศ. 2545

เคจิ ยามางูจิ เป็นนักมวยถนัดซ้าย รูปร่างสูงโปร่ง มีความว่องไว แม้หมัดจะไม่หนัก แต่เป็นนักมวยที่มีสีสันมากคนหนึ่ง โดยชอบหลอกล่อคู่ต่อสู้ ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากนาซีม ฮาเหม็ด นักมวยชาวอังกฤษที่ยามางูจิชื่นชอบ โดยถึงกับเลียนแบบสไตล์การแต่งตัว ซึ่งจะขึ้นชกด้วยกางเกงลายเสือตลอด และใช้ฉายาเดียวกับฮาเหม็ดว่า "Prince" ด้วย แต่เพราะการลอกเลียนแบบเช่นนี้ ทำให้เกิดช่องว่างที่คู่ต่อสู้จะจู่โจมได้ง่าย จึงมักเป็นพ่ายแพ้เสมอ ๆ จากสไตล์ชกในลักษณะนี้

เกียรติประวัติ[แก้]

  • แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท (2537 – 2538)
  • แชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
    • ชิง 21 พฤษภาคม 2539 ชนะคะแนน การ์โลส มูริโย ที่ ญี่ปุ่น
    • ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 13 สิงหาคม 2539 ชนะคะแนน การ์โลส มูริโย ที่ ญี่ปุ่น
    • เสียแชมป์ 3 ธันวาคม 2539 แพ้ที​เค​โอ พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่น
  • เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
    • ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 5 กันยายน 2538 แพ้คะแนน ชเว ฮี-ยง ที่ ญี่ปุ่น
    • ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 22 พฤศจิกายน 2540 แพ้ทีเคโอ​ โฮเซ โบนิยา ยก 6 ที่ ญี่ปุ่น
    • ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 5 กันยายน 2542 แพ้คะแนน โช อินจู ที่ ญี่ปุ่น
    • ชิงแชมป์เงา WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 5 พฤษภาคม 2544 แพ้ทีเคโอ​ เจอร์รี่ พีญาโลซ่า ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์

อ้างอิง[แก้]