เคอร์บัลสเปซโปรแกรม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เคอร์บัลสเปซโปรแกรม
ไฟล์:โลโก้เคอร์บัลสเปซโปรแกรม.png
ผู้พัฒนาSquad
ผู้จัดจำหน่ายSquad
Private Division (Enhanced Edition)
กำกับFelipe Falanghe
อำนวยการผลิตNestor Gomez
ออกแบบRobert Shaer
โปรแกรมเมอร์Mike Geelan
ศิลปินLeticia Mercado
แต่งเพลงEdu Castillo
เอนจินUnity
เครื่องเล่น
วางจำหน่ายMicrosoft Windows, OS X, Linux
  • WW: 27 เมษายน 2558
PlayStation 4
  • NA: 12 กรกฎาคม 2559
Xbox One
  • WW: 15 กรกฎาคม 2559
PlayStation 4, Xbox One (Enhanced Edition)
  • WW: 16 January 2018
แนวจำลองการเดินทางในอวกาศ
รูปแบบSingle-player

เคอร์บัลสเปซโปรแกรม (อังกฤษ: Kerbal Space Program) หรือ เคเอสพี (อังกฤษ: KSP) เป็นเกมจำลองการบินอวกาศ ฟิสสิก และอื่นๆ ปัจจุบันรองรับ Window,mac OS X,Linux,X Box,

ตัวเกมจะเป็นการจำลองสถานีอวกาศของมนุษย์ต่างดาวที่เรียกตัวเองว่า Kerbals. ตัวเกมการเล่นมีเครื่องยนต์ฟิสิกส์ และการทำวงโคจรที่สมจริง มีการส่งนักบินขึ้นไปใช้ชีวิตจริง และการโอนถ่ายนักบิน
ที่วงโคจรจริง

รุ่นแรก ที่เปิดเผยต่อสาธารณชนได้รับการปล่อยตัวเป็นดิจิตอลดาวน์โหลด เมือวันที่ 24 มิถุนายน 2554 โดยทีมผู้พัฒนา Squad และถูกนำเข้าจัดจำหน่ายใน Steam เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2013
ตัวเกมที่ถูกปล่อยออกมาอย่างเป็นทางการ(ไม่ใช่รุ่นเบต้า) เมื่อวันที่ 27 เมษายน 2015 เคอร์บัลสเปซโปรแกรม มี MOD ออกมารองรับทั้งในแบบบการหาทรัยากรและภารกิจต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก อีกทั้ง
ยังได้รับความสนใจจากหน่วยงานราชการและบริษัทต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะ NASA และ Elon Musk of SpaceX.

ใน เดือนพฤษภาคม 2560, Squad ได้ประกาศว่าเกมนั้นถูกซื้อโดยผู้จัดจำหน่าย Take-Two Interactive, ผู้ที่จะช่วยสนับสนุน Squad ในการทำให้ console versions ทันสมัยคู่กับเวอร์ชั้นคอมพิวเตอร์, Enhanced Edition ออกบนทุกแพลตฟอร์มในเดือนมกราคม 2561 โดย Private Division, บริษัทย่อยของ Take-Two Interactive.

เกมเพลย์[แก้]

ไฟล์:Kerbal Space Program - Rocket on launchpad.png
A rocket (preloaded ship "Kerbal X") sitting on the launchpad with the Vehicle Assembly Building and Mun, Kerbin's nearer moon
ไฟล์:Kerbals - Jebediah and Valentina Kerman.png
In-game Kerbals, female on the left, male on the right, standing on the launchpad

ผู้เล่นจะต้องบริหารโครงการอวกาศที่ดำเนินการโดย Kerbals, การแข่งขันของมนุษย์สีเขียวตัวเล็ก, ผู้ที่สร้างศูนย์อวกาศที่มีอุปกรณ์ครบครันและใช้งานได้ เรียกว่า เคอร์บัลสเปซเซ็นเตอร์ (อังกฤษ: Kerbal Space Center) หรือ เคเอซซี (อังกฤษ: KSC) บนดาวของพวกเขา เคอร์บิน (อังกฤษ: Kerbin) . แม้ว่าจะมีการแสดงออกเป็นสิ่งมีชรวัตในการ์ตูน บางครั้งก็ขาดสามัญสำนึก, Kerbals ได้แสดงออกว่าพวกเขามีความสามารถในการสร้างชิ้นส่วนยานอวกาศที่ซับซ้อนและการทดลองที่มีประสิทธิภาพเพื่อให้บรรลุเป้าหมายทางวิทยาศาสตร์ของพวกเขาได้.

ผู้เล่นสามารถสร้าง จรวด, อากาศยาน, กระสวยอวกาศ, โรเวอร์, และยานอื่นๆจากชุดของส่วนประกอบที่มี. เมื่อสร้างเสร็จ,ยานสามารถยิงขึ้นโดยผู้เล่นจาก ฐานยิง หรือรันเวย์ ของ KSC เพื่อที่จะทำให้ภารกิจของผู้เล่นหรือภารกิจที่มีอยู่ในเกมอยู่แล้วให้เสร็จสมบูรณ์โดยหลีกเลี่ยง ความล้มเหลวบางส่วน หรือ ความล้มเหลวภัยพิบัติ (เช่นการขาดแคลนเชื้อเพลิงหรือความล้มเหลวของโครงสร้าง). ผู้เล่นควบคุมยานอวกาศของพวกเขาแบบ สามมิติ ด้วยความช่วยเหลือเล็กน้อยจากระบบควบคุมการทรงตัว (SAS) เพื่อทำให้จรวดยังคงทรงตัว.[1] หากสามารถรักษาแรงขับและเชื้อเพลิงได้เพียงพอยานอวกาศสามารถเข้าสู่ วงโคจร หรือแม้กระทั่งเดินทางไปยัง ดาว ดวงอื่นได้. เพื่อให้เห็นภาพวิถีการเคลื่อนที่ของพาหนะ ผู้เล่นต้องเปลี่ยนเป็นโหมดแผนที่ แผนที่นี้แสดงวงโคจรหรือวิถีการเคลื่อนที่ของพาหนะผู้เล่น เช่นเดียวกับตำแหน่งและวิถีของยานอวกาศและดาวเคราะห์อื่น ๆ.[1] ดาวพวกนี้และพาหนะอื่นสามารถตั้งเป็นเป้าหมายเพื่อดูข้อมูลที่จำเป็นในการเชื่อมต่อยานเช่น ascending and descending nodes, target direction, and relative velocity to the target. While in map mode, players can also access maneuver nodes in order to plan out trajectory changes in advance.

Missions (either player-set or assigned "contracts") involve goals such as reaching a certain altitude, escaping the atmosphere, reaching a stable orbit,[2] landing on a certain planetary body, capturing asteroids, and creating space stations and surface bases.[3] Players may also set challenges for each other on the game's forums, such as visiting all five moons of Jool (the in-game analog for Jupiter), or use mods to test each other's spacecraft in air combat tournaments.

Historical spacecraft can be recreated and their accomplishments mimicked, such as the Apollo program, the Mars Science Laboratory rover, or the International Space Station.[4] Players may install mods which implement destinations, weapons, rocket parts, and goals, such as attempting challenges in a real-scale solar system. Mods can also add informational displays showing craft and orbital statistics such as delta-v and orbital inclination. Some mods have been added into the game officially, due to popularity. For example, resource mining, in order to obtain Ore for refining into resources such as fuel, has been officially implemented from a popular mod.[5]

As of version 1.3, the major celestial bodies in the game in order of their proximity to the parent star are Moho, Eve, Kerbin, Duna, Dres, Jool, and Eeloo (respectively analogs of Mercury, Venus, Earth, Mars, Ceres, Jupiter, and Pluto). Community modifications are able to expand this planetary system to include analogs of the missing outer planets, as well as fictional bodies and faraway exoplanet systems.

เกมโหมด[แก้]

The player starts a new game by choosing one of three game modes: sandbox, science, and career mode.[6] In sandbox mode, players may attempt to construct a suitable vehicle for any desired project without penalties for failure and entirely user-assigned missions. Many players have constructed unrealistic spacecraft in this mode, such as impractically large, complicated, or expensive rockets. This mode is also frequently used to create replicas of real-life aircraft, rockets, trains, boats, and cars.[7]

In science mode, the initial selection of parts is limited. More complex parts can be unlocked in the Research and Development building by advancing "science"[6] with various experiments on Kerbin and elsewhere throughout the solar system. Science gained on a mission must be received by the space port[8] by transmissions via antennae[6] or recovery of a craft on Kerbin. This mode was designed to ease new players into the game and prevent them from getting overwhelmed.[9]

Career mode extends science mode by adding funds, reputation, and contracts. In order to build and launch new rockets, the players must complete contracts, earning funds to pay for the necessary parts. Reputation affects how many contracts are given to the player; less reputation leads to fewer, lower-quality contracts. Declining a contract will reduce the likelihood that a contract of the same type will appear later. Simultaneously, players must upgrade buildings in the space center to unlock new features such as improved tracking, higher spacecraft mass limit, larger part count limit, and increased available contracts.[10]

ฟิสิกส์[แก้]

While the game is not a perfect simulation of reality, it has been praised for its accurate orbital mechanics;[11][12] all objects in the game except the celestial bodies are simulated using Newtonian dynamics. For instance, rocket thrust is applied to a vehicle's frame based on the placement of force-generating elements, and joints between parts have limited strength, allowing vehicles to be torn apart by excessive or misdirected forces.

The game simulates trajectories and orbits using patched conic approximation instead of a full n-body simulation; thus, it does not support Lagrange points, perturbations, Lissajous orbits, halo orbits or tidal forces. According to the developers, implementing full n-body physics would require the entire physics engine to be rewritten.[13]

The in-game astronauts, known as Kerbals, are physically simulated while performing extravehicular activities (EVA). For example, hitting an object with only the Kerbal's feet will cause them to tumble. While on EVA, Kerbals may use their EVA suit propellant system to maneuver in space and around craft and space stations, similar to the use of NASA's Manned Maneuvering Unit. Actions that can be performed while on EVA include repairing landing legs, wheels, and solar panels. Kerbals can also collect material from science experiments, allowing them to bring back data without carrying unwieldy parts or risking the destruction of the product during atmospheric entry.

Some celestial bodies have atmospheres of varying heights and densities, affecting the impact of drag on wings and parachutes. The simulations are accurate enough that real-world techniques such as aerobraking are viable methods of navigating the solar system.[14] Aerobraking, however, has become a much more difficult method of velocity reduction since the full 1.0 release due to improved aerodynamics and optional heating during atmospheric entry. In-game atmospheres thin out into space but have finite heights, unlike real atmospheres.

Kerbal Space Program alters the scale of its solar system for gameplay purposes. For example, Kerbin (the game's analog of Earth) only has a radius of 600 กิโลเมตร (370 ไมล์); this is approximately 1/10 that of Earth's. In order to compensate for the gravitational consequences of this size difference, Kerbin's density is over 10 times that of Earth's. The planets themselves are also significantly closer together than the planets in our solar system. However, there are mods that port the real-world Solar System into the game, with accurate scaling and environments and provide additional parts to make up for the extra power requirements. เคอร์บัลสเปซโปรแกรมมีเกมโหมดอยู่สามชนิดคือ Sandbox,Science และ Career

  • Sandbox คือโหมดการเล่นแบบเปิด มีชิ้นส่วนและเทคโนโลยี่ครบ
  • Science เป็นโหมดที่จะให้ผู้เล่นค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับอุปกรณ์ใหม่ๆและเทโนโลยี
  • Career โหมดนี้ผู้เล่นจะต้องบริหารองค์กรณ์อวกาศ จะมีภารกิจต่างๆให้เราตัดสินใจทำและพัฒนาองค์กร
  • 1.0 1.1 Pearson, Craig (24 May 2013). "(Not) Rocket Science In Kerbal Space Program". Rock, Paper, Shotgun. สืบค้นเมื่อ 19 June 2013.
  • Whitehead, Dan (31 January 2014). "Kerbal Space Program Early Access Review". Eurogamer. สืบค้นเมื่อ 25 April 2014.
  • Fingas, Jon (2 April 2014). "NASA's game collaboration lets you steer asteroids without leaving home". Engadget. สืบค้นเมื่อ 25 April 2014.
  • Russin, Aaron (1 May 2013). "Kerbal Space Program raises metaphysical questions of purpose". Spectator Tribune. สืบค้นเมื่อ 2 May 2014.
  • Birnbaum, Ian. "The best Kerbal Space Program mods". pcgamer.
  • 6.0 6.1 6.2 Devore, Jordan (17 October 2013). "Kerbal Space Program Finally Gets Career Mode". Destructoid. สืบค้นเมื่อ 26 April 2014.
  • อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ IGN 14 may 2015
  • Groen, Andrew (17 October 2013). "Kerbal Space Program is finally an actual game and it's magnificent". The PA Report. Archived from the original on 11 December 2013. สืบค้นเมื่อ 1 May 2014.
  • Nealie, Cam (10 February 2014). "Kerbal Space Program review". 3news. สืบค้นเมื่อ 26 April 2014.
  • Birnbaum, Ian (2013). "Kerbal Space Program .22 out today, adds career mode". PCGamer.
  • Emanuelli, Matteo (12 August 2013). "Kerbal Space Program, the Spaceflight Simulator That Conquered JPL". Space Safety Magazine. สืบค้นเมื่อ 2 May 2013.
  • Hall, Charlie (27 January 2014). "To the Mun and Back: Kerbal Space Program". Polygon. สืบค้นเมื่อ 25 April 2014.
  • McRed, Targie (13 February 2013). "Kerbal Space Program: Q&A with the devs". The Mittani. สืบค้นเมื่อ 2 May 2014.
  • Hackett, Jennifer (24 June 2016). "Video Game Challenge: Players Recreate NASA Asteroid Mission in 'Kerbal Space Program'". Space.com.