อูกูเลเล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อูคูเลเล่แบบทันสมัย

อูคูเลเล่ (ฮาวาย: ʻukulele [ˈʔukuˈlɛlɛ]; อังกฤษ: ukelele (BrE) หรือ ukulele (AmE); เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˌyukəˈleɪli/ ยูเคอเลลี) เป็นเครื่องดีด (chordophone) ซึ่งจัดเข้าพวกเป็นกระจับปี่ (plucked lute) อย่างหนึ่ง และเป็นรูปแบบย่อยรูปแบบหนึ่งของวงศ์กีตาร์ มีรูปลักษณ์คล้ายกีตาร์อันเล็ก แต่ขึงสายสำหรับดีดสี่สายทำจากไนลอนหรือเชือกอย่างอื่น[1]

อูคูเลเล่มีกำเนิดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยชาวฮาวายซึ่งนำเอากีตาร์น้อย ประเภท กาวักกีโญ (cavaquinho) กับ ราเคา (rajão) มาประสมกัน กีตาร์น้อยทั้งสองนี้ชาวโปรตุเกสซึ่งอพยพเข้ามาในสหรัฐอเมริกาได้นำมาสู่ฮาวาย[2] ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 อูกูเลเลได้รับความนิยมเป็นอันมากภายนอกสหรัฐอเมริกา และนับจากนั้นก็แพร่หลายทั่วไป

แนวและระดับเสียงของอูคูเลเล่นั้นแล้วแต่ขนาดและโครงสร้างของมัน อูคูเลเล่ที่นิยมเล่นมี 3 ขนาด คือ โซปราโน, คอนเสิร์ด และ เทอเนอร์

คอร์ด[แก้]

ใช้คอร์ดเดียวกับเครื่องดนตรีทั่วไป เช่นกีตาร์, คีย์บอร์ด แต่วิธีการจับต่างกัน เพราะมีแค่ 4 สาย การตั้งสายแบบโซปาโน ซี[3] สายที่ 1 คือเส้นล่างสุดจะให้เสียง A4 สายที่ 2 ให้เสียง E4 สายที่ 3 ให้เสียง C4 และสายที่ 4 คือเส้นบนสุด ให้เสียง G4 (สามารถตั้งให้เป็นเสียง โทนต่ำ G3 ได้ด้วย)

อ้างอิง[แก้]

  1. Erich M. von Hornbostel & Curt Sachs, "Classification of Musical Instruments: Translated from the Original German by Anthony Baines and Klaus P. Wachsmann." The Galpin Society Journal 14, 1961: 3-29.
  2. Norden, Ernest E. "Portuguese Americans". Multicultural America. สืบค้นเมื่อ 2009-02-23. 
  3. Nitisupakul, Yuttapol. "Ukulele Chord Finder". Ukulele Lover. สืบค้นเมื่อ 2012-03-06.