ข้ามไปเนื้อหา

โบอิง E-3 เซนทรี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก อี-3 เซนทรี)
E-3 เซนทรี
Aerial view port view of white jet aircraft in-flight. It has a large disc-like black radar lying horizontally above two convergent struts.
E-3 เซนทรี ของกองทัพอากาศสหรัฐ
ข้อมูลทั่วไป
ประเภทเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้าและควบคุมทางอากาศ (AEW&C)
ชาติกำเนิด สหรัฐ
บริษัทผู้ผลิตBoeing Defense, Space & Security
สถานะใช้งานอยู่
ผู้ใช้งานหลักกองทัพอากาศสหรัฐ
จำนวนที่ผลิต68
ประวัติ
สร้างเมื่อ1977–1992
เริ่มใช้งานมีนาคม 1977
เที่ยวบินแรกEC-137D: 9 กุมภาพันธ์ 1972
E-3: 25 พฤษภาคม 1976[1]
ปลดประจำการ2021 (ทอ.สหราชอาณาจักร)
พัฒนาจากโบอิง 707

โบอิง E-3 เซนทรี (Boeing E-3 Sentry) เป็นเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้าและควบคุมทางอากาศของกองทัพอากาศสหรัฐ พัฒนาโดยใช้โครงสร้างจากเครื่องบินโดยสาร โบอิง 707-320 และติดตั้งจานเรดาร์ทรงกลมเหนือลำตัว ทำให้สามารถตรวจจับและติดตามเป้าหมายทางอากาศและทางทะเลได้ครอบคลุมทุกสภาพอากาศ

โบอิง E-3 เซนทรี ติดตั้งเรดาร์ AN/APY-1 และ AN/APY-2 มีระยะตรวจจับมากกว่า 400 กิโลเมตร พร้อมติดตามเป้าหมายนับร้อยรายการพร้อมกัน และกรองสัญญาณรบกวนจากพื้นดินได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้ผู้บังคับบัญชาสามารถเห็นภาพสนามรบแบบเรียลไทม์ ถ่ายทอดไปยังฝูงบินขับไล่และกองเรือรบเพื่อประสานการรบได้ทันที เครื่องบินยังสามารถรับการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ ทำให้ยืดเวลาปฏิบัติการต่อเนื่องหลายชั่วโมง

ตั้งแต่เข้าประจำการในปี 1977 เซนทรีมีบทบาทสำคัญในปฏิบัติการจริง เช่น สงครามอ่าว, สงครามอิรักและอัฟกานิสถาน รวมถึงภารกิจเฝ้าระวังน่านฟ้าในยุโรปหลังปี 2022 เมื่อความตึงเครียดกับรัสเซียเพิ่มขึ้น กองทัพชาติเนโทซึ่งมีฝูงบิน E-3A จำนวน 14 ลำที่ฐานบินไกเลินเคียร์เชิน ประเทศเยอรมนี ยังคงใช้ E-3 บินลาดตระเวนประจำวัน

แม้จะปฏิบัติการมานานกว่า 40 ปี แต่ E-3 ได้รับการปรับปรุงหลายครั้ง มีการอัปเกรดระบบคอมพิวเตอร์ภารกิจและระบบเดต้าลิงก์ เพื่อรองรับสงครามเครือข่ายยุคใหม่ อย่างไรก็ตาม กองทัพอากาศสหรัฐได้เริ่มโครงการจัดหา Boeing E-7 Wedgetail ในปี 2024 เพื่อทดแทน E-3 ที่ใกล้ปลดประจำการแล้ว ขณะที่ NATO วางแผนทดแทนในช่วงทศวรรษ 2030

รายละเอียด E-3

[แก้]
  • ผู้สร้าง บริษัท โบอิง แอโรสเปส (สหรัฐอเมริกา)
  • ประเภท เตือนภัยล่วงหน้าและควบคุมทางอากาศ
  • ลูกเรือ: นักบิน 2 นาย + เจ้าหน้าที่ 13-19 นาย
  • เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน Pratt & Whitney TF33-PW-100A ให้แรงขับเครื่องละ 9,525 กิโลกรัม 4 เครื่อง
  • กางปีก 44.42 เมตร
  • เส้นผ่าศูนย์กลางจานเรโดม 9.14 เมตร
  • ความลึกของจานเรโดม 1.83 เมตร
  • ยาว 46.61 เมตร
  • สูง 12.93 เมตร
  • พื้นที่ปีก 283.4 ตารางเมตร
  • น้ำหนักเปล่า 77,110 กิโลกรัม
  • น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 147,418 กิโลกรัม
  • อัตราเร็วขั้นสูง 1,010 กิโลเมตร/ชั่วโมง
  • อัตราเร็วเดินทาง 886 กิโลเมตร/ชั่วโมง
  • อัตราไต่ 1,219 เมตร/นาที
  • เพดานบินใช้งาน 11,885 เมตร
  • พิสัยบิน ไกลกว่า 10,040 กิโลเมตร

[2]

อ้างอิง

[แก้]
  1. Eden et al 2004, p. 94.
  2. อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522