อาณาจักรของพระเป็นเจ้า

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

อาณาจักรของพระเป็นเจ้า[1] (ศัพท์ราชบัณฑิตยสถาน) หรือ พระอาณาจักรของพระเจ้า (ศัพท์คาทอลิก) หรือ แผ่นดินของพระเจ้า (โปรเตสแตนต์) หมายถึง พระอำนาจของพระเป็นเจ้าในการปกครองทุกสิ่ง[2]โดยตลอดชั่วนิรันดร์[3]

ในศาสนาคริสต์ถือว่าเรื่องอาณาจักรของพระเป็นเจ้าเป็นหัวใจของการประกาศข่าวดี[1] พระวรสารนักบุญยอห์นระบุว่า พระเยซูสอนว่าเฉพาะผู้เกิดใหม่ด้วยน้ำและพระวิญญาณบริสุทธิ์เท่านั้นจึงจะเข้าในอาณาจักรนี้ได้[4]

พระวรสารนักบุญมัทธิวเรียกอาณาจักรของพระเป็นเจ้าว่า "อาณาจักรสวรรค์" (ศัพท์คาทอลิก) หรือ "แผ่นดินสวรรค์" (โปรเตสแตนต์)

ผู้ไม่มีส่วนในอาณาจักรของพระเป็นเจ้า[แก้]

จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 1 ระบุว่าบุคคลต่อไปนี้จะไม่มีส่วนในพระอาณาจักรของพระเจ้า ได้แก่ พวกที่ล่วงประเวณี พวกไหว้รูปเคารพ พวกผิดผัวผิดเมีย พวกโสเภณีชาย พวกรักร่วมเพศ[5] พวกขโมย พวกที่โลภ พวกขี้เมา พวกชอบกล่าวร้าย และพวกฉ้อโกง[6] แต่หากได้รับการชำระให้บริสุทธิ์โดยพระนามของพระเยซูและพระวิญญาณบริสุทธิ์จนเลิกพฤติกรรมเหล่านี้ได้แล้ว ก็จะถือเป็นคนชอบธรรมและเข้าในพระอาณาจักรได้[7]

อ้างอิง[แก้]

เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
  • ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2552. 734 หน้า. ISBN 978-616-7073-03-3
  • พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011. กรุงเทพฯ : สมาคมพระคริสตธรรมไทย, 2555. ISBN 978-6-6167218-71-7