สากลศักราช

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

สามัญศักราช ศักราชกลาง หรือ สากลศักราช (อังกฤษ: Common Era: CE) หรือ ปัจจุบันศักราช (อังกฤษ: Current Era: CE) เป็นระบบนับปี (ปีปฏิทิน) สำหรับปฏิทินเกรกอเรียนและปฏิทินจูเลียน ซึ่งนับปีตั้งแต่เริ่มยุคปัจจุบันเป็นต้นมา อันตรงกับคริสต์ศักราช (ค.ศ.) 1 ส่วนปีก่อนหน้านี้เรียกว่า ปีก่อนสามัญศักราช (before the Common/Current Era: BCE) ระบบสามัญศักราชสามารถใช้แทนระบบศักราชไดโอไนซัส (Dionysian era) ซึ่งแบ่งศักราชออกเป็น ค.ศ. (Christian Era: CE; anno Domini: AD; หรือ year of the/Our Lord)[1] กับ ก่อน ค.ศ. (before Christ: BC) ฉะนั้น ทั้งระบบสามัญศักราชและระบบศักราชไดโอไนซัสจึงเท่าเทียมกันในทางจำนวน เป็นต้นว่า สามัญศักราช 2017 ย่อมตรงกับ ค.ศ. 2017 และ ปีที่ 400 ก่อนสามัญศักราช ย่อมตรงกับ ปีที่ 400 ก่อน ค.ศ.[1][2][3] ระบบสามัญศักราชที่ใช้กับปฏิทินเกรกอเรียนนี้เป็นระบบปฏิทินตามกฎหมายที่ใช้กันแพร่หลายที่สุดในโลกปัจจุบัน และเป็นมาตรฐานทั่วโลกที่สถาบันระหว่างประเทศ เช่น สหประชาชาติ และสหภาพไปรษณีย์สากล ยึดถือมานานหลายทศวรรษแล้ว

การระบุปีด้วยสามัญศักราชสามารถย้อนหลังไปถึง ค.ศ. 1615 อันเป็นเวลาที่สามัญศักราชปรากฏเป็นครั้งแรกในหนังสือของโจฮันเนส เคปเลอร์ (Johannes Kepler) ด้วยชื่อภาษาละตินว่า "vulgaris aerae" (สามัญศักราช)[4][5] และต่อมาปรากฏในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Vulgar Era" (สามัญศักราช) เมื่อ ค.ศ. 1635 ส่วนชื่อ "Common Era" (สามัญศักราช) พบได้เก่าแก่ที่สุดใน ค.ศ. 1708,[6] ครั้นกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 สามัญศักราชเป็นที่ใช้งานแพร่หลายมากขึ้นในหมู่นักวิชาการชาวยิว จนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 สามัญศักราชและปีก่อนสามัญศักราชกลายเป็นที่นิยมใช้ในงานวิชาการและวิทยาศาสตร์ ทั้งใช้งานทั่วไปมากขึ้นในเหล่านักเขียนและนักพิมพ์ที่ต้องการเน้นย้ำแนวคิดฆราวาสนิยมหรือความอ่อนไหวต่อผู้มิใช่คริสต์ศาสนิกชนด้วยการไม่อ้างถึงพระเยซูว่า ไครสต์ (Christ) หรือ ดอมินัส (Dominus) อย่างโจ่งแจ้ง โดยหันไปย่อชื่อ "คริสต์ศักราช" ว่า "ค.ศ." แทน[7][8]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 "Anno Domini". Merriam Webster Online Dictionary. Merriam-Webster. 2003. สืบค้นเมื่อ 2011-10-04. "Etymology: Medieval Latin, in the year of the Lord" 
  2. "Controversy over the use of the "CE/BCE" and "AD/BC" dating notation/". Ontario Consultants on Religious Tolerance. สืบค้นเมื่อ 2011-11-12. 
  3. "Common Era". American Heritage Dictionary of the English Language (3rd ed.). Boston: Houghton Mifflin. 1992. 
  4. Coolman, Robert. "Keeping Time: The Origin of B.C. & A.D.". Live Science. สืบค้นเมื่อ 11 November 2017. 
  5. "Earliest-found use of "vulgaris aerae" (Latin for Common Era) (1615)". สืบค้นเมื่อ 2011-05-18. Johannes Kepler (1615). Joannis Keppleri Eclogae chronicae: ex epistolis doctissimorum aliquot virorum & suis mutuis, quibus examinantur tempora nobilissima: 1. Herodis Herodiadumque, 2. baptismi & ministerii Christi annorum non plus 2 1/4, 3. passionis, mortis et resurrectionis Dn. N. Iesu Christi, anno aerae nostrae vulgaris 31. non, ut vulgo 33., 4. belli Iudaici, quo funerata fuit cum Ierosolymis & Templo Synagoga Iudaica, sublatumque Vetus Testamentum. Inter alia & commentarius in locum Epiphanii obscurissimum de cyclo veteri Iudaeorum. (ใน Latin). Francofurti:Tampach. "anno aerae nostrae vulgaris" 
  6. first so-far-found use of common era in English (1708). Printed for H. Rhodes. 1708. สืบค้นเมื่อ 2011-05-18.  The History of the Works of the Learned 10. London. January 1708. p. 513. 
  7. Andrew Herrmann (27 May 2006). "BCE date designation called more sensitive". Chicago Sun-Times. สืบค้นเมื่อ 2016-09-18. "Herrmann observes, "The changes – showing up at museums, in academic circles and in school textbooks – have been touted as more sensitive to people of faiths outside of Christianity." However, Herrmann notes, "The use of BCE and CE have rankled some Christians"" 
  8. McKim, Donald K (1996). "Common Era entry". Westminster dictionary of theological terms. ISBN 978-0-664-25511-4. สืบค้นเมื่อ 2011-05-18.