ยุคสามกัปสุดท้าย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
วิธีประสานมือเป็นลัญจกรรูปรากบัวประจำยุคขาว

ยุคสามกัปสุดท้าย[1] (จีน: 三期末劫) เป็นความเชื่อทางอันตวิทยาของลัทธิบัวขาว และได้สืบทอดมาจนกลายเป็นคำสอนหลักของลัทธิอนุตตรธรรมในปัจจุบัน[2]

ความเชื่อนี้ระบุว่าในช่วงปลายกัป พระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาล (陽) ออกเป็น 3 ยุค คือ คือยุคเขียวของพระทีปังกรพุทธเจ้า ยุคแดงของพระศากยมุนีพุทธเจ้า ซึ่งสิ้นสุดไปแล้ว และปัจจุบันคือยุคขาวของพระเมตไตรยพุทธเจ้า[3]

พัฒนาการ

ศาสนาพุทธในประเทศจีนมีความเชื่อว่าโลกกำลังเข้าสู่ยุคเสื่อมเนื่องจากเป็นช่วงปลายกัป ลัทธิบัวขาวซึ่งเกิดขึ้นสมัยราชวงศ์หยวนได้รับความเชื่อนี้แล้วนำมาพัฒนาต่อว่า เพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์ พระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลออกเป็น 3 ยุค คือ คือยุคเขียว ยุคแดง และยุคขาว แต่ละยุคได้ส่งพระพุทธเจ้ามาปกครองแตกต่างกัน เพื่อทำหน้าที่ฉุดช่วยสรรพสัตว์ โดยยุคเขียวเป็นของพระทีปังกรพุทธเจ้า ยุคแดงของพระศากยมุนีพุทธเจ้า และยุคขาวของพระเมตไตรยพุทธเจ้าซึ่งจะมาถึงในอนาคต เมื่อสิ้นสุดแต่ละยุคจะมีงานชุมนุมชื่อหลงหัวฮุ่ย (จีน: 龍華會) จัดขึ้นที่วิมานของพระแม่องค์ธรรม[4] เพื่อให้ผู้ที่บรรลุธรรมในแต่ละยุคได้มาประชุมร่วมฉลองกันและถวายรายงานต่อพระแม่องค์ธรรม ความเชื่อนี้ได้สืบทอดและพัฒนาต่อมาในลัทธิเซียนเทียนเต้าและลัทธิอนุตตรธรรมตามลำดับ

ลัทธิอนุตตรธรรมยังได้ผสานความเชื่อเรื่องสามกัปสุดท้ายเข้ากับความเชื่อเรื่องไตรรัตน์ โดยถือว่าแต่ละยุคมีลัญจกรและสัจจคาถากำกับแต่งต่างกัน ดังนี้

ธรรมกาล ระยะเวลา ผู้ปกครองธรรมกาล รหัสคาถา ลัญจกร จำนวนภัยพิบัติ จำนวนผู้บรรลุธรรม (คน) งานชุมนุมอริยะ
ยุคเขียว 1886 ปี (3,086-1,200 ก่อน ค.ศ.) พระทีปังกรพุทธเจ้า อู๋เลี๋ยงโซ่วฝอ (จีน: 無量壽佛) รูปใบบัว 9 200,000 อิงเถาฮุ่ย (櫻桃會)
ยุคแดง 3,114 ปี (1,200 ก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 1912) พระศากยมุนีพุทธเจ้า หนันอู๋อาหมีถัวฝอ (จีน: 南無阿彌陀佛) รูปดอกบัว 18 200,000 ผันเถาฮุ่ย (蟠桃會)
ยุคขาว 10,800 ปี (ค.ศ. 1912 - ปัจจุบัน) พระเมตไตรยพุทธเจ้า อู๋ไท่ฝอหมีเล่อ (จีน: 無太佛彌勒)[5] รูปรากบัว 81 9,600,000 หลงหัวฮุ่ย (龍華會)

อ้างอิง

  1. ศภนิมิต (นามแฝง), คุณวิเศษแห่งวิถีอนุตตรธรรม, พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป., หน้า 70-71
  2. "Three Stages Final Kalpa". Encyclopedia of Taiwan. 2013. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014. 
  3. ศุภนิมิต, สายทอง (พงศาธรรม ๑), กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป., หน้า 18-21
  4. Naquin, Susan (1976). "Inspiration: The Organization and Ideology of White Lotus Sects". Yale University Press. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014. 
  5. Introduction to I Kuan Dao Cult, TAOLEAKS.ORG, Retrieved 6 February 2014