ข้ามไปเนื้อหา

พระราชวังบักกิงแฮม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระราชวังบักกิงแฮม จากอนุสรณ์สถานพระนางวิกตอเรีย
ภาพถ่ายทางอากาศของพระราชวังบักกิงแฮมและส่วนหนึ่งของสวน, ค.ศ. 2016

พระราชวังบักกิงแฮม (อังกฤษ: Buckingham Palace; UK: /ˈbʌkɪŋəm/)[1] เป็นที่ประทับของพระราชวงศ์ในลอนดอน และเป็นศูนย์กลางการบริหารของสถาบันพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร[a][2] ตั้งอยู่ในนครเวสต์มินสเตอร์ พระราชวังแห่งนี้มักเป็นศูนย์กลางของงานรัฐพิธีและการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองของราชวงศ์ ทั้งยังเป็นจุดรวมใจสำหรับชาวบริติชในช่วงเวลาแห่งความปีติยินดีและความโศกเศร้าของชาติ

เดิมรู้จักกันในชื่อบักกิงแฮมเฮาส์ (Buckingham House) อาคารที่เป็นแกนหลักของพระราชวังในปัจจุบันเป็นบ้านแถวขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นให้กับดยุกแห่งบักกิงแฮมและนอร์มันบีใน ค.ศ. 1703 บนพื้นที่ซึ่งเป็นของเอกชนมาอย่างน้อย 150 ปี ต่อมาอาคารนี้ถูกซื้อโดยพระเจ้าจอร์จที่ 3 ใน ค.ศ. 1761 เพื่อใช้เป็นที่ประทับส่วนพระองค์สำหรับพระราชินีชาร์ล็อตและกลายเป็นที่รู้จักในเดอะควีนส์เฮาส์ (The Queen's House) ในช่วงศตวรรษที่ 19 อาคารได้รับการขยายโดยสถาปนิก จอห์น แนชและเอ็ดเวิร์ด บลอร์ ซึ่งได้สร้างปีกอาคารสามด้านล้อมรอบลานโล่ง พระราชวังบักกิงแฮมกลายเป็นที่ประทับในลอนดอนของพระมหากษัตริย์อังกฤษเมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1837

การต่อเติมโครงสร้างครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 รวมถึงด้านหน้าตะวันออกที่มีระเบียงซึ่งพระราชวงศ์จะออกมาปรากฏพระองค์เพื่อทักทายฝูงชนตามธรรมเนียมปฏิบัติ ระเบิดของเยอรมนีได้ทำลายโบสถ์น้อนประจำพระราชวังในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ต่อมามีการสร้างหอศิลป์ของกษัตริย์ (The King's Gallery) ขึ้นในบริเวณนั้น และเปิดให้สาธารณชนเข้าชมใน ค.ศ. 1962 เพื่อจัดแสดงผลงานศิลปะจากงานสะสมศิลปะหลวง

การออกแบบตกแต่งภายในดั้งเดิมในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ซึ่งหลายส่วนยังคงอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบันนั้น รวมถึงการใช้สกาลิโอลาสีสันสดใส และลาพิสสีน้ำเงินและชมพูอย่างแพร่หลาย ตามคำแนะนำของชาลส์ ลอง สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงดูแลการตกแต่งใหม่บางส่วนด้วยโทนสีครีมและทองในแบบยุคสวยงาม ห้องรับรองขนาดเล็กจำนวนมากตกแต่งในสไตล์รีเจนซีจีน โดยมีเฟอร์นิเจอร์และเครื่องตกแต่งที่นำมาจากรอยัลพาวิลเลียนที่ไบรตันและจากคาร์ลตันเอาส์ พระราชวังมีห้องพัก 775 ห้อง และสวนของพระราชวังเป็นสวนส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในลอนดอน ห้องของรัฐซึ่งใช้สำหรับงานเลี้ยงรับรองอย่างเป็นทางการและงานของรัฐ จะเปิดให้สาธารณชนเข้าชมในแต่ละปีเป็นส่วนใหญ่ของเดือนสิงหาคมและกันยายนและในบางวันในช่วงฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิ

ประวัติศาสตร์

[แก้]

ก่อน ค.ศ. 1624

[แก้]

ในสมัยกลาง บริเวณที่เป็นที่ตั้งของพระราชวังในอนาคตเคยเป็นส่วนหนึ่งของแมเนอร์เอเบอรี (หรือเรียกอีกชื่อว่าเอีย) พื้นที่ที่เป็นหนองน้ำนั้นมีน้ำจากแม่น้ำไทเบิร์น ซึ่งยังคงไหลอยู่ใต้ลานโล่งและปีกใต้ของพระราชวังในปัจจุบัน[3] ตรงจุดที่แม่น้ำสามารถเดินลุยข้ามได้ (ที่คาวฟอร์ด) หมู่บ้านอายครอสก็เติบโตขึ้น กรรมสิทธิ์ในที่ดินได้เปลี่ยนมือไปหลายครั้ง โดยมีผู้ครอบครองรวมถึงพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีและอีดิทแห่งเวสเซกซ์ในช่วงปลายยุคแซกซอน และหลังจากชัยชนะของชาวนอร์มัน พระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตทรงมอบที่ดินนี้ให้แก่เจฟฟรีย์ เดอ ม็องเดอวิลล์ ซึ่งยกมรดกให้แก่นักบวชใน เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์[b]

ใน ค.ศ. 1531 พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงเข้าครอบครองโรงพยาบาลเซนต์เจมส์ ซึ่งต่อได้กลายเป็นพระราชวังเซนต์เจมส์[4] จากวิทยาลัยอีตัน และใน ค.ศ. 1536 พระองค์ได้ทรงยึดเอาแมเนอร์ออฟเอเบอรีจากเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์[5] การโอนกรรมสิทธิ์เหล่านี้ทำให้ที่ตั้งของพระราชวังบักกิงแฮมกลับมาอยู่ในความครอบครองของราชวงศ์อีกครั้งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่พระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตได้ยกที่ดินนี้ไปเมื่อเกือบ 500 ปีที่แล้ว[6] เจ้าของหลายรายได้เช่าที่ดินดังกล่าวจากเจ้าของที่ดินหลวง และกรรมสิทธิ์ในที่ดินผืนนี้ก็เป็นประเด็นของการเก็งกำไรอย่างบ้าคลั่งในช่วงศตวรรษที่ 17 ในเวลานั้น หมู่บ้านเก่าแก่อายครอสก็เสื่อมโทรมลงนานแล้ว และพื้นที่ส่วนใหญ่ก็กลายเป็นที่ดินเปล่าประโยชน์[7] พระเจ้าเจมส์ที่ 6 และที่ 1 ทรงมีความจำเป็นต้องใช้เงิน จึงขายส่วนหนึ่งของกรรมสิทธิ์ในที่ดินของราชวงศ์ไปแต่ยังคงรักษาพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้ โดยเป็นที่ที่พระองค์ทรงตั้งสวนหม่อนขนาดสี่ เอเคอร์ (1.6 เฮกตาร์) เพื่อใช้ในการผลิตไหม (ตั้งอยู่ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของพระราชวังในปัจจุบัน)[8] เคลเมนต์ วอล์กเกอร์ ในหนังสือ Anarchia Anglicana (ค.ศ. 1649) ได้กล่าวถึง "ซอดอมและสปินทรีที่ตั้งขึ้นใหม่ ณ สวนหม่อนที่เซนต์เจมส์" ซึ่งแนะนัยว่าสถานที่นี้อาจเคยเป็นแหล่งมั่วสุมทางเพศ ในที่สุดช่วงปลายศตวรรษที่ 17 กรรมสิทธิ์ในที่ดินผืนนี้ก็ได้ถูกตกทอดจากนายทุนอสังหาริมทรัพย์ ฮิวจ์ ออดลีย์ ไปสู่ทายาทหญิงผู้มั่งคั่ง แมรี เดวีส์[c]

บ้านหลังแรกในพื้นที่ (ค.ศ. 1624–1761)

[แก้]
ภาพบักกิงแฮมเฮาส์ ป. 1710

บ้านหลังแรกที่น่าจะถูกสร้างขึ้นในบริเวณพื้นที่นี้คือของวิลเลียม เบลก เมื่อประมาณ ค.ศ. 1624[9] เจ้าของคนถัดมาคือจอร์จ กอริง เอิร์ลที่ 1 แห่งนอริช ผู้ซึ่งตั้งแต่ ค.ศ. 1633 ได้ต่อเติมบ้านของเบลก ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อกอริงเฮาส์ และพัฒนาพื้นที่สวนส่วนใหญ่ของพระราชวังในปัจจุบัน ซึ่งขณะนั้นเป็นที่รู้จักในชื่อสวนใหญ่กอริง (Goring Great Garden)[10][11] อย่างไรก็ดี เขาไม่ได้กรรมสิทธิ์ในพื้นที่สวนหม่อน โดยที่กอริงไม่รู้ ใน ค.ศ. 1640 เอกสาร "ไม่ผ่านการประทับตรามหาลัญจกรณ์ก่อนที่พระเจ้าชาลส์ที่ 1 จะเสด็จหนีออกจากลอนดอน ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการดำเนินการทางกฎหมาย"[12] การละเลยที่สำคัญนี้เองที่ช่วยให้ราชวงศ์อังกฤษสามารถได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินคืนมาภายใต้รัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 3[13] เมื่อกอริงผู้ฟุ่มเฟือยผิดนัดชำระค่าเช่า[14] เฮนรี เบนเน็ตต์ เอิร์ลที่ 1 แห่งอาร์ลิงตัน ก็สามารถซื้อสิทธิการเช่าของกอริงเฮาส์ได้และเขาก็กำลังอาศัยอยู่ที่นั่นเมื่อบ้านถูกเพลิงไหม้ใน ค.ศ. 1674[11] หลังจากนั้นในปีถัดมา เขาได้สร้างอาร์ลิงตันเฮาส์บนพื้นที่นั้น ซึ่งเป็นที่ตั้งของปีกใต้ของพระราชวังในปัจจุบัน[11] ใน ค.ศ. 1698 จอห์น เชฟฟีลด์ ได้สิทธิการเช่า เขาต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นดยุกที่หนึ่งแห่งบักกิงแฮมและนอร์มันบี[15] บักกิงแฮมเฮาส์สร้างขึ้นสำหรับเชฟฟีลด์ใน ค.ศ. 1703 ตามการออกแบบของวิลเลียม วินด์ รูปแบบที่เลือกคืออาคารหลักสูงสามชั้นขนาดใหญ่ มีปีกอาคารสำหรับบริการขนาดเล็กกว่าขนาบข้างสองปีก[16] ในที่สุด อาคารนี้ถูกขายโดยชาลส์ เชฟฟีลด์ บุตรนอกกฎหมายของบักกิงแฮม ใน ค.ศ. 1761[17] ให้แก่พระเจ้าจอร์จที่ 3 ในราคา 21,000 ปอนด์[18][d] สิทธิการเช่าของเชฟฟีลด์ในพื้นที่สวนหม่อน ซึ่งกรรมสิทธิ์ยังคงเป็นของราชวงศ์ มีกำหนดหมดอายุใน ค.ศ. 1774[19]

จากเดอะควีนส์เฮาส์สู่พระราชวัง (ค.ศ. 1761–1837)

[แก้]
บ้านใน ค.ศ. 1819 โดยวิลเลียม เวสตอล

ภายใต้ความเป็นเจ้าของใหม่ของราชวงศ์ อาคารหลังนี้เดิมทีตั้งใจให้เป็นสถานที่พักผ่อนส่วนพระองค์ของพระราชินีชาร์ล็อต และด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่รู้จักในชื่อเดอะควีนส์เฮาส์ การปรับปรุงโครงสร้างเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1762[20] ใน ค.ศ. 1775 พระราชบัญญัติรัฐสภาได้ยกกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินนี้ให้แก่พระราชินีชาร์ล็อต เพื่อแลกกับสิทธิของพระองค์ในซัมเมอร์เซตเฮาส์เก่าที่อยู่ใกล้เคียง[21] และพระบุตร 14 ใน 15 พระองค์ของพระองค์ประสูติที่นี่[22] เครื่องเรือนบางส่วนถูกขนย้ายมาจากคาร์ลตันเฮาส์และบางส่วนถูกซื้อมาจากฝรั่งเศสหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1789[23] ขณะที่พระราชวังเซนต์เจมส์ยังคงเป็นที่ประทับของราชวงศ์อย่างเป็นทางการและเป็นสถานที่จัดพิธีต่าง ๆ[21][e] ชื่อ "พระราชวังบักกิงแฮม" ก็ถูกนำมาใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1791 เป็นอย่างน้อย [24]

หลังการขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1820 พระเจ้าจอร์จที่ 4 ทรงสานต่อการปรับปรุง โดยตั้งใจจะสร้างพระบ้านขนาดเล็กที่สะดวกสบาย อย่างไรก็ดี ใน ค.ศ. 1826 ขณะที่งานกำลังดำเนินไป พระองค์ทรงตัดสินพระทัยเปลี่ยนบ้านหลังนี้ให้เป็นพระราชวัง โดยได้รับความช่วยเหลือจากสถาปนิกของพระองค์ จอห์น แนช[25] ด้านหน้าอาคารถูกออกแบบโดยคำนึงถึงความพอใจของพระเจ้าจอร์จที่ 4 ในสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิกฝรั่งเศส งบประมาณการปรับปรุงเพิ่มขึ้นอย่างมาก และภายใน ค.ศ. 1829 ความฟุ่มเฟือยในการออกแบบของแนชก็ส่งผลให้เขาถูกปลดจากตำแหน่งสถาปนิก เมื่อพระเจ้าจอร์จที่ 4 เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1830 พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 พระอนุชาของพระองค์ ได้ว่าจ้างเอ็ดเวิร์ด บลอร์ ให้มาสานต่อโครงการให้เสร็จสมบูรณ์[26][27] พระเจ้าวิลเลียมไม่เคยย้ายเข้าไปประทับในพระราชวังแห่งนี้ โดยทรงพอพระทัยในแคลเรนซ์เฮาส์ ซึ่งถูกสร้างขึ้นตามความต้องการของพระองค์และเคยเป็นที่ประทับในลอนดอนเมื่อครั้งดำรงพระยศรัชทายาทโดยสันนิษฐาน หลังพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ถูกทำลายด้วยเพลิงไหม้ใน ค.ศ. 1834 พระองค์ทรงเสนอเปลี่ยนพระราชวังบักกิงแฮมให้เป็นอาคารรัฐสภาแห่งใหม่ แต่ข้อเสนอของพระองค์ถูกปฏิเสธ[28]

พระราชินีนาถวิกตอเรีย (ค.ศ. 1837–1901)

[แก้]
พระราชวังบักกิงแฮม ป. 1837 แสดงให้เห็นซุ้มประตูหินอ่อนทางด้านซ้าย ซึ่งเป็นทางเข้าเชิงพิธีการ ต่อมาถูกย้ายไปอยู่ใกล้ไฮด์พาร์กเพื่อเปิดทางให้มีการสร้างปีกตะวันออกขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1847

พระราชวังบักกิงแฮมกลายเป็นที่ประทับหลักของราชวงศ์ใน ค.ศ. 1837 เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จขึ้นครองราชย์[29] ซึ่งพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกที่ทรงประทับอยู่ที่นี่[30] แม้ห้องของรัฐจะเต็มไปด้วยการประดับทองและสีสันตระการตา แต่สิ่งจำเป็นพื้นฐานของพระราชวังแห่งใหม่กลับมีความหรูหราน้อยกว่ามาก กล่าวกันว่าปล่องไฟมีควันมากจนต้องปล่อยให้ไฟดับลง ทำให้พระราชวังมักจะหนาวเย็น[31] การระบายอากาศก็แย่มากจนภายในมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ และเมื่อมีการตัดสินใจติดตั้งโคมไฟแก๊ส ก็เกิดความกังวลอย่างมากเกี่ยวกับการสะสมของแก๊สที่ชั้นล่าง นอกจากนี้ ยังมีการเล่าว่าเจ้าหน้าที่ขาดความเอาใจใส่และเกียจคร้าน ทำให้พระราชวังสกปรก[31] หลังการอภิเษกสมรสของพระราชินีนาถใน ค.ศ. 1840 เจ้าชายอัลเบิร์ต พระสวามี ทรงเข้ามาดูแลการจัดระเบียบสำนักงานและเจ้าหน้าพระราชวังใหม่ รวมถึงจัดการกับข้อบกพร่องด้านการออกแบบของพระราชวัง[32] เมื่อสิ้นสุด ค.ศ. 1840 ปัญหาทั้งหมดก็ได้รับการแก้ไข อย่างไรก็ดี ช่างก่อสร้างก็ต้องกลับมาอีกครั้งภายในทศวรรษถัดมา[32]

ภายใน ค.ศ. 1847 ทั้งสองพระองค์ทรงเห็นว่าพระราชวังนั้นเล็กเกินไปสำหรับชีวิตราชสำนักและครอบครัวที่กำลังเติบโต[33] จึงมีการสร้างปีกอาคารใหม่ขึ้น ออกแบบโดยเอ็ดเวิร์ด บลอร์และสร้างโดย โทมัส คิวบิตต์[34] โดยปิดล้อมลานสี่เหลี่ยมกลาง งานนี้ดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1847 ถึง 1849 และได้รับเงินจากการขายไบรตันพาวิลเลียนใน ค.ศ. 1850[35] ด้านหน้าตะวันออกขนาดใหญ่ที่หันหน้าเข้าสู่เดอะมอลล์ กลายเป็น "หน้าสาธารณะ" ของพระราชวังบักกิงแฮมในปัจจุบันและมีระเบียงที่พระราชวงศ์ใช้ปรากฏพระองค์ต่อฝูงชนในวาระสำคัญ ๆ และหลังพิธีสวนสนามประจำปี (Trooping the Colour)[36] ยังมีการสร้างปีกห้องบอลรูมและชุดห้องรับรองของรัฐเพิ่มเติมในช่วงเวลานี้ ซึ่งออกแบบโดยเจมส์ เพนเนทอร์น ศิษย์ของแนช[37] ก่อนการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายอัลเบิร์ต นอกเหนือจากพิธีของราชวงศ์ พิธีพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และการรับรองต่าง ๆ แล้ว พระราชวังบักกิงแฮมยังเป็นสถานที่จัดงานบอลล์แฟนซีที่หรูหรา[38] และการแสดงดนตรีบ่อยครั้ง[39] นักดนตรีร่วมสมัยที่มีชื่อเสียงที่สุดได้มาแสดงที่นี่ ตัวอย่างเช่น เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน ทราบกันว่ามาบรรเลงเพลงที่นี่ถึงสามครั้ง[40] และโยฮันน์ สเตราส์ที่ 2 พร้อมวงดุริยางค์ของเขาก็ได้มาเล่นที่นี่เช่นกันเมื่อครั้งมาเยือนอังกฤษ[41]

หลังจากเป็นม่ายใน ค.ศ. 1861 สมเด็จพระราชินีนาถผู้โศกเศร้าก็ปลีกพระองค์ออกจากกิจการสาธารณะและเสด็จออกจากพระราชวังบักกิงแฮมไปประทับที่ปราสาทวินด์เซอร์ ปราสาทแบลมอรัล และออสบอร์นเฮาส์ เป็นเวลาหลายปีที่พระราชวังแห่งนี้แทบไม่ถูกใช้งาน และถึงขั้นถูกละเลย ใน ค.ศ. 1864 มีการพบโน้ตแผ่นหนึ่งถูกปักอยู่กับรั้ว มีข้อความว่า: "สถานที่อันสวยสง่าเหล่านี้ให้เช่าหรือขาย เนื่องจากผู้ครอบครองคนก่อนเลิกกิจการ"[42] ในที่สุด ความเห็นของสาธารณชนก็ทำให้สมเด็จพระราชินีนาถเสด็จกลับสู่ลอนดอน ถึงแม้เมื่อเสด็จกลับมาแล้ว พระองค์ก็ยังคงโปรดจะประทับที่อื่นเมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ งานพระราชพิธีในราชสำนักยังคงจัดขึ้นที่ปราสาทวินด์เซอร์ โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถผู้ดูหม่นหมอง ซึ่งมักฉลองพระองค์ด้วยชุดไว้ทุกข์สีดำ เป็นประธาน ขณะที่พระราชวังบักกิงแฮมยังคงปิดเงียบอยู่เกือบตลอดทั้งปี[43]

ต้นศตวรรษที่ 20 (ค.ศ. 1901–1945)

[แก้]
ด้านหน้าอาคารฝั่งตะวันออกซึ่งเปิดให้สาธารณชนเห็น และเป็นส่วนที่ปิดล้อมลานโล่งนั้น ถูกสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1847 ถึง 1850; และได้รับการปรับปรุงใหม่ให้มีรูปลักษณ์ปัจจุบันใน ค.ศ. 1913

ใน ค.ศ. 1901 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 กษัตริย์องค์ใหม่ ได้ทรงเริ่มตกแต่งพระราชวังใหม่ พระองค์และพระราชินีอเล็กซานดรา พระมเหสี ทรงเป็นผู้นำของสังคมชั้นสูงในลอนดอนมาโดยตลอด และกลุ่มเพื่อนของพระองค์ที่รู้จักในชื่อ "เดอะมาร์ลบะระเฮาส์เซต" (the Marlborough House Set) ถูกยกย่องว่าเป็นกลุ่มที่มีชื่อเสียงและทันสมัยที่สุดในยุคนั้น พระราชวังบักกิงแฮม—โดยเฉพาะห้องบอลรูม ทางเข้าใหญ่ โถงหินอ่อน บันไดใหญ่ โถงทางเข้า และห้องแสดงภาพ—ได้รับการตกแต่งใหม่ด้วยโทนสีครีมและสีทองแบบยุคสวยงามที่ยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน ทำให้พระราชวังกลับมาเป็นสถานที่สำหรับการจัดงานเลี้ยงต้อนรับในระดับที่ยิ่งใหญ่อีกครั้ง แต่ก็ทำให้บางคนรู้สึกว่าการตกแต่งใหม่ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดนั้นขัดแย้งกับงานออกแบบดั้งเดิมของแนช[44]

งานก่อสร้างครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 5 เมื่อ ค.ศ. 1913 ซึ่งแอสตัน เวบบ์ ได้ออกแบบด้านหน้าตะวันออกที่สร้างไว้ตั้งแต่ ค.ศ. 1850 โดยบลอร์ขึ้นใหม่บางส่วนให้คล้ายกับไลม์พาร์กในเชชเชอร์ ซึ่งเป็นผลงานของจาโกโม เลโอนี ด้านหน้าอาคารหลักที่ได้รับการปรับปรุงใหม่นี้ (ด้วยหินปอร์ตแลนด์) ถูกออกแบบให้เป็นฉากหลังของอนุสรณ์สถานพระนางวิกตอเรีย ซึ่งเป็นรูปปั้นอนุสรณ์ขนาดใหญ่ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย สร้างโดยประติมากร โทมัส บร็อก และตั้งอยู่นอกประตูหลักบนฐานที่สร้างโดยสถาปนิก แอสตัน เวบบ์[45] พระเจ้าจอร์จที่ 5 ผู้ซึ่งขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ใน ค.ศ. 1910 มีพระบุคลิกที่เคร่งขรึมกว่าพระบิดา ทำให้มีการให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงรับรองของทางการและพระราชกรณียกิจมากกว่างานเลี้ยงที่หรูหราฟุ่มเฟือย[46] พระองค์ได้จัดให้มีการแสดงตามคำสั่งที่มีนักดนตรีแจ๊ส เช่น Original Dixieland Jazz Band (ค.ศ. 1919; เป็นการแสดงแจ๊สครั้งแรกต่อประมุขแห่งรัฐ) ซิดนีย์ เบเชต์และหลุยส์ อาร์มสตรอง (ค.ศ. 1932) ซึ่งทำให้พระราชวังได้รับเสนอชื่อใน ค.ศ. 2009 ให้ได้รับป้ายสีน้ำเงิน (Kind of) Blue Plaque จากเทศกาลเบรคอนแจ๊สในฐานะหนึ่งในสถานที่ที่มีส่วนร่วมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่อดนตรีแจ๊สในสหราชอาณาจักร[47][48]

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1914 ถึง 1918 พระราชวังรอดพ้นจากความเสียหายใด ๆ สิ่งของมีค่าในพระราชวังถูกขนย้ายไปที่วินด์เซอร์ แต่พระราชวงศ์ยังคงประทับอยู่ที่นั่น พระราชาทรงกำหนดมาตรการปันส่วนอาหารในพระราชวัง ซึ่งสร้างความไม่พอใจแก่แขกและราชสำนักเป็นอย่างมาก[49] ต่อมาภายหลัง พระราชาทรงเสียพระทัยที่เดวิด ลอยด์ จอร์จเกลี้ยกล่อมให้พระองค์ทำเกินกว่านั้น คือการปิดห้องเก็บไวน์อย่างโจ่งแจ้งและงดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ชนชั้นแรงงานที่ถูกกล่าวหาว่ามึนเมา อย่างไรก็ดี ชนชั้นแรงงานยังคงดื่มต่อไป ขณะที่พระราชาทรงตกอยู่ในความไม่สบายพระทัยกับการถูกบังคับให้งดเว้น[50]

พระราชินีแมรี มเหสีของพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะและทรงสนพระทัยอย่างยิ่งในงานสะสมเครื่องเรือนและงานศิลปะหลวง โดยทรงดำเนินการทั้งการบูรณะและเพิ่มเติมของสะสมเหล่านั้น พระราชินีแมรียังทรงให้ติดตั้งเครื่องเรือนและของตกแต่งใหม่ ๆ หลายรายการ เช่น เตาผิงหินอ่อนแบบเอ็มไพร์เป็นคู่ที่ออกแบบโดยเบนจามิน วุลเลียมี ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1810 ในห้องโบว์รูมที่ชั้นล่าง ห้องขนาดใหญ่ที่อยู่ต่ำลงมา ณ ใจกลางด้านหน้าอาคารฝั่งสวน พระราชินีแมรียังทรงเป็นผู้รับผิดชอบการตกแต่งห้อรับรองน้ำเงิน (Blue Drawing Room) อีกด้วย[51] ห้องนี้มีความยาว 69 ฟุต (21 เมตร) มีเพดานที่ออกแบบโดยแนช ซึ่งเป็นช่องตารางสี่เหลี่ยมที่มีค้ำยันชุบทองขนาดใหญ่[52] ใน ค.ศ. 1938 ศาลาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งแนชออกแบบให้เป็นเรือนกระจก ถูกดัดแปลงให้เป็นสระว่ายน้ำ[53]

สงครามโลกครั้งที่สอง

[แก้]
วิดีโอหลายคลิปจากแหล่งข้อมูลภายนอก
video icon พระราชวังบักกิงแฮมถูกทิ้งระเบิด (1940) – ภาพยนตร์ข่าวสั้นเกี่ยวกับความเสียหายของพระราชวังและโบสถ์น้อย (1:08)

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งปะทุขึ้นใน ค.ศ. 1939 พระราชวังแห่งนี้ถูกทิ้งระเบิดถึงเก้าครั้ง[54] เหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดและเป็นที่เปิดเผยต่อสาธารณะคือการทำลายโบสถ์น้อยประจำพระราชวังใน ค.ศ. 1940 ระเบิดลูกหนึ่งตกลงในลานสี่เหลี่ยมด้านในของพระราชวังขณะที่พระเจ้าจอร์จที่ 6 และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ (ในอนาคตคือสมเด็จพระราชินีพระราชชนนี) ประทับอยู่ในพระราชวัง ส่งผลให้หน้าต่างหลายบานแตกและโบสถ์น้อยถูกทำลาย[55] มีการถ่ายทำภาพยนตร์ข่าวที่แสดงให้เห็นพระราชาและพระราชินีกำลังทรงตรวจเยี่ยมพระตำหนักที่ถูกทิ้งระเบิด และภาพยนตร์ข่าวสั้นนี้ถูกนำไปฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วสหราชอาณาจักรเพื่อแสดงให้เห็นถึงความทุกข์ยากที่ชนชั้นสูงและชนชั้นล่างต้องเผชิญร่วมกัน ดังที่หนังสือพิมพ์ The Sunday Graphic รายงานว่า:

โดยบรรณาธิการ: พระราชาและพระราชินีทรงเผชิญกับบททดสอบที่พสกนิกรของพระองค์ต้องเผชิญด้วยเช่นกัน เป็นครั้งที่สองแล้วที่เครื่องบินทิ้งระเบิดของเยอรมันพยายามนำความตายและการทำลายมาสู่ที่ประทับของพระองค์... เมื่อสงครามนี้จบลง ภัยอันตรายร่วมกันที่พระเจ้าจอร์จและสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธได้ทรงร่วมแบ่งปันกับประชาชนของพระองค์จะกลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่าและเป็นแรงบันดาลใจตลอดไป[56]

เป็นช่วงเวลานี้นี่เองที่สมเด็จพระราชินีทรงประกาศถ้อยคำอันโด่งดังที่ว่า: "ข้าพเจ้าดีใจที่เราถูกทิ้งระเบิด ตอนนี้ข้าพเจ้าสามารถมองหน้าคนในย่านอีสต์เอนด์ได้อย่างเต็มที่"[57]

วันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1940 ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อวันยุทธเวหาที่บริเตน นักบินกองทัพอากาศอังกฤษ เรย์ โฮมส์ แห่งฝูงบินที่ 504 ได้พุ่งชนเครื่องบินทิ้งระเบิดดอร์เนียร์ โด 17 ของเยอรมันที่เขาเชื่อว่ากำลังจะทิ้งระเบิดพระราชวัง โฮมส์ไม่มีกระสุนเหลือเพื่อยิงเครื่องบินทิ้งระเบิดลำดังกล่าวแล้วจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็วที่จะพุ่งชนมัน เขาดีดตัวออกมาและเครื่องบินทิ้งระเบิดได้ตกลงไปในลานด้านหน้าสถานีลอนดอนวิกตอเรีย[58] เครื่องยนต์ของมันถูกนำไปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์สงครามจักรวรรดิในลอนดอนในภายหลัง โฮมส์กลายเป็นผู้ส่งสารของกษัตริย์ (King's Messenger) หลังสงครามและเสียชีวิตเมื่ออายุ 90 ปี ใน ค.ศ. 2005[59]

ในวันชัยในยุโรป (VE Day) หรือวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 พระราชวังแห่งนี้เป็นศูนย์กลางของการเฉลิมฉลองของชาวบริติช พระราชาพระราชินี เจ้าหญิงเอลิซาเบธ (พระราชินีนาถในอนาคต) และเจ้าหญิงมาร์กาเรตเสด็จออก ณ สีหบัญชร (ระเบียง) โดยมีหน้าต่างพระราชวังที่ถูกปิดทึบเพื่อป้องกันแสงอยู่ด้านหลัง ท่ามกลางเสียงไชโยโห่ร้องจากฝูงชนจำนวนมหาศาลที่เดอะมอลล์[60] พระราชวังที่ได้รับความเสียหายได้รับการบูรณะอย่างระมัดระวังหลังสงครามโดยบริษัท John Mowlem & Co.[61]

กลางศตวรรษที่ 20 จนถึงปัจจุบัน

[แก้]
อนุสรณ์สถานพระนางวิกตอเรียระหว่างการซ้อมใหญ่สำหรับพิธีสวนสนาม Trooping the Colour ใน ค.ศ. 2015 มองจากภายในพระราชวัง

สิ่งของหลายชิ้นภายในพระราชวังเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวง ในบางโอกาส ประชาชนสามารถเข้าชมสิ่งเหล่านั้นได้ที่หอศิลป์ของกษัตริย์ใกล้โรงม้าหลวง (Royal Mews) หอศิลป์แห่งนี้สร้างขึ้นโดยเฉพาะและเปิดเมื่อ ค.ศ. 1962 โดยจัดแสดงของสะสมจากงานสะสมศิลปะหลวงที่หมุนเวียนเปลี่ยนไป[62] มันตั้งอยู่บนพื้นที่ของโบสถ์น้อยที่ถูกทำลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง[15] พระราชวังแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ระดับ 1 ใน ค.ศ. 1970[63] ห้องของรัฐของพระราชวังเปิดให้สาธารณชนเข้าชมในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายนและในบางวันที่ระบุตลอดทั้งปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1993 เดิมทีเงินที่ได้จากค่าเข้าชมถูกนำไปสมทบทุนการสร้างปราสาทวินด์เซอร์ขึ้นใหม่หลังเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1992[64] ในปีงบประมาณสิ้นสุดวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2017 มีผู้เยี่ยมชมพระราชวัง 580,000 คน และมีผู้เยี่ยมชมหอศิลป์ 154,000 คน[65] ใน ค.ศ. 2004 พระราชวังพยายามขอเงินทุนจากกองทุนพลังงานชุมชนเพื่อนำมาใช้ทำความร้อนให้กับพระราชวังบักกิงแฮม แต่คำขอถูกปฏิเสธเนื่องจากกลัวปฏิกิริยาต่อต้านจากสาธารณชน[66]

พระราชวังแห่งนี้เคยมีการแบ่งแยกเชื้อชาติในหมู่พนักงาน ใน ค.ศ. 1968 ชาลส์ ไทรอน บารอนไทรอนที่ 2 ซึ่งดำรงตำแหน่งเหรัญญิกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้พยายามขอให้พระราชวังบักกิงแฮมได้รับการยกเว้นจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติความสัมพันธ์ทางเชื้อชาติ ค.ศ. 1968 (Race Relations Act 1968) โดยสมบูรณ์[67][68] เขากล่าวว่าพระราชวังไม่ได้จ้างบุคคลผิวสีสำหรับงานเสมียน แต่จะจ้างเป็นเพียงคนรับใช้เท่านั้น เขาได้จัดการกับข้าราชการพลเรือนเพื่อขอรับการยกเว้น หมายความว่าการร้องเรียนเรื่องการเหยียดเชื้อชาติที่พุ่งเป้าไปยังสำนักพระราชวังจะถูกส่งตรงไปยังรัฐมนตรีมหาดไทยและจะไม่เข้าสู่ระบบกฎหมาย[68]

พระราชวังแห่งนี้ เช่นเดียวกับปราสาทวินด์เซอร์ เป็นทรัพย์สินของพระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์ ในนามของราชบัลลังก์ พระราชวังหลวงที่ทรงใช้งานอยู่จึงไม่เป็นส่วนหนึ่งของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์[69] และไม่ถือเป็นทรัพย์สินส่วนพระองค์ของพระมหากษัตริย์ ต่างจากตำหนักซานดริงแฮมและปราสาทแบลมอรัล[70] รัฐบาลสหราชอาณาจักรมีหน้าที่รับผิดชอบการบำรุงรักษาพระราชวังเพื่อแลกกับผลกำไรที่ได้จากทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์[71] ใน ค.ศ. 2015 ห้องรัฐพิธีจัดเลี้ยงถูกปิดไปเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่งเนื่องจากเพดานเริ่มอยู่ในสภาพอาจเป็นอันตราย[72] มีการประมาณการว่าโครงการซ่อมบำรุงระยะเวลา 10 ปี ซึ่งรวมถึงการเปลี่ยนระบบประปา สายไฟ หม้อไอน้ำ และเครื่องทำความร้อนใหม่ ตลอดจนการติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์บนหลังคาจะมีค่าใช้จ่าย 369 ล้านปอนด์และได้รับความเห็นชอบจากนายกรัฐมนตรีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 โครงการนี้จะได้รับเงินทุนจากการเพิ่มทุนพระราชทานชั่วคราว ซึ่งจ่ายจากรายได้ของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ และมีวัตถุประสงค์เพื่อยืดอายุการใช้งานของอาคารออกไปอีกอย่างน้อย 50 ปี[73][74] ใน ค.ศ. 2017 สภาสามัญชนลงมติเห็นชอบในการให้ทุนสนับสนุนโครงการดังกล่าวด้วยคะแนน 464 ต่อ 56 เสียง[75]

พระราชวังบักกิงแฮมเป็นสัญลักษณ์และบ้านของพระราชวงศ์อังกฤษ เป็นหอศิลป์และเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เบื้องหลังรั้วและประตูประดับทองคำเปลวที่สร้างเสร็จโดย Bromsgrove Guild ใน ค.ศ. 1911[43]คือด้านหน้าอาคารที่เป็นที่รู้จักกันดีของเวบบ์ ซึ่งได้รับการบรรยายไว้ในหนังสือที่จัดพิมพ์โดย Royal Collection Trust ว่าดู "เหมือนกับแนวคิดของทุกคนเกี่ยวกับพระราชวัง"[43] พระราชวังแห่งนี้ไม่เพียงแต่เคยเป็นที่ประทับในวันทำงานของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และเจ้าชายฟิลิปเท่านั้น แต่ยังเป็นที่ประทับและสำนักงานในลอนดอนของดยุกแห่งยอร์กจนกระทั่ง ค.ศ. 2023[76] เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเอดินบะระและโซฟี ดัชเชสแห่งเอดินบะระยังคงมีห้องชุดส่วนพระองค์ในพระราชวังเพื่อใช้เมื่อเสด็จมายังลอนดอน พระราชวังยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานของทั้งสองพระองค์ เช่นเดียวกับสำนักงานของเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารีและเจ้าหญิงอเล็กซานดรา และเป็นสถานที่ทำงานของพนักงานกว่า 800 คน[77][78][ต้องการแหล่งอ้างอิงดีกว่านี้] สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลา ประทับอยู่ที่แคลเรนซ์เฮาส์ขณะที่งานบูรณะยังคงดำเนินต่อไป แม้ทั้งสองพระองค์จะทรงดำเนินพระราชกรณียกิจอย่างเป็นทางการที่พระราชวังบักกิงแฮม รวมถึงการเข้าเฝ้าฯ และงานเลี้ยงรับรองต่าง ๆ[79][80] ในแต่ละปี มีแขกรับเชิญประมาณ 50,000 คนมาร่วมงานเลี้ยงในสวน งานเลี้ยงรับรอง การเข้าเฝ้าฯ และงานเลี้ยงทางการ งานเลี้ยงในสวนจะจัดขึ้นสามครั้งในช่วงฤดูร้อน โดยปกติคือเดือนกรกฎาคม[81] ลานด้านหน้าของพระราชวังบักกิงแฮมถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับพิธีเปลี่ยนเวรยามทหารรักษาพระองค์ (Changing of the Guard) ซึ่งเป็นพิธีสำคัญและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก (จัดขึ้นทุกวันตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกรกฎาคม และจัดขึ้นวันเว้นวันในเดือนอื่น ๆ)[82]

ภายใน

[แก้]
ชั้นแรกของพระราชวังบักกิงแฮม พื้นที่ที่กำหนดด้วยผนังแรเงาแทนปีกอาคารย่อยที่อยู่ต่ำกว่า
หมายเหตุ: นี่คือแบบร่างแผนผังที่ไม่ปรับมาตราส่วน สำหรับใช้อ้างอิงเท่านั้น สัดส่วนของห้องบางห้องอาจแตกต่างไปจากความเป็นจริงเล็กน้อย

ด้านหน้าของพระราชวังมีความกว้าง 354 ฟุต (108 เมตร) ลึก 390 ฟุต (120 เมตร) สูง 80 ฟุต (24 เมตร) และมีพื้นที่ใช้สอยรวมกว่า 830,000 ตารางฟุต (77,000 m2)[83] มีห้องทั้งหมด 775 ห้อง รวมถึงห้องนอนเจ้าหน้าที่ 188 ห้อง ห้องทำงาน 92 ห้อง ห้องน้ำ 78 ห้อง ห้องนอนหลัก 52 ห้อง และห้องของรัฐ (ห้องสำหรับงานพิธี) 19 ห้อง นอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ โรงภาพยนตร์ สระว่ายน้ำ ห้องผ่าตัด[77] และโรงฝึกงานของช่างอัญมณี[84] โดยพระราชวงศ์ประทับอยู่ในห้องชุดส่วนพระองค์ขนาดเล็กที่ปีกเหนือ[85]

ห้องหลัก

[แก้]

ห้องหลักของพระราชวังบักกิงแฮมตั้งอยู่บนชั้นแรก (piano nobile) ด้านหลังส่วนหน้าพระราชวังที่หันหน้าสู่สวนทางทิศตะวันตก ใจกลางของชุดห้องรับรองที่หรูหราอลังการนี้คือห้องดนตรี (Music Room) ซึ่งมีส่วนโค้งขนาดใหญ่เป็นลักษณะเด่นของด้านหน้าอาคาร ขนาบข้างห้องดนตรีคือห้องรับรองน้ำเงิน (Blue Drawing Room) และห้องรับรองขาว (White Drawing Room) ที่ศูนย์กลางของชุดห้องเหล่านี้ ทำหน้าที่เป็นทางเดินเชื่อมต่อห้องรัฐ ก็คือห้องแสดงภาพ (Picture Gallery) ซึ่งมีแสงส่องลงมาจากด้านบนและมีความยาว 55 หลา (50 เมตร)[86] ห้องแสดงภาพจัดแสดงผลงานศิลปะมากมาย รวมถึงผลงานของแร็มบรันต์, ฟัน ไดก์, รือเบินส์ และเวอร์เมียร์[87] ส่วนห้องอื่น ๆ ที่เชื่อมจากห้องแสดงภาพคือห้องบัลลังก์ (Throne Room) และห้องรับรองเขียว (Green Drawing Room) ห้องรับรองเขียวทำหน้าที่เป็นห้องพักรอใหญ่ด้านหน้าห้องบัลลังก์ และเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางพิธีการสู่บัลลังก์ซึ่งเริ่มต้นจากห้องยาม (Guard Room) ที่อยู่ด้านบนของบันไดใหญ่ (Grand Staircase)[86] ห้องยามจัดแสดงรูปปั้นหินอ่อนสีขาวของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตในชุดสไตล์โรมัน ซึ่งตั้งอยู่ในแท่นพิธีที่ตกแต่งด้วยพรมทอแขวนผนัง ห้องที่เป็นทางการอย่างยิ่งเหล่านี้ถูกใช้สำหรับงานพิธีการและการต้อนรับแขกของรัฐเท่านั้น แต่จะเปิดให้สาธารณชนเข้าชมได้ทุกฤดูร้อน[88]

ห้องชุดกึ่งรัฐ

[แก้]
เจ้าชายวิลเลียมและพระชายาแคเธอริน ทรงต้อนรับบารักและมิเชลล์ โอบามา ที่ห้อง 1844

ข้างล่างห้องชุดรัฐ (State Apartments) ลงไปโดยตรงคือห้องชุดกึ่งรัฐ (Semi-State Apartments) ที่มีความหรูหราน้อยกว่า ห้องเหล่านี้เปิดจากโถงหินอ่อน (Marble Hall) และใช้สำหรับงานเลี้ยงที่ไม่เป็นทางการมากนัก เช่น งานเลี้ยงอาหารกลางวัน และการเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ ใจกลางชั้นนี้คือห้องโบว์รูม (Bow Room) ซึ่งเป็นทางที่แขกเรือนพันคนเดินผ่านประจำทุกปีเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงในสวนของพระมหากษัตริย์[89] เมื่อประมุขต่างประเทศมาเยือนอังกฤษอย่างเป็นทางการ มักจะได้รับการต้อนรับจากพระมหากษัตริย์ที่พระราชวังบักกิงแฮม โดยจะได้รับการเตรียมห้องชุดขนาดใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อห้องชุดเบลเยียม (Belgian Suite) ซึ่งตั้งอยู่ที่เชิงบันไดรัฐมนตรี (Minister's Staircase) บนพื้นชั้นล่างของปีกสวนที่หันหน้าไปทางทิศตะวันตก ห้องบางส่วนได้รับการตั้งชื่อและตกแต่งเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้มาเยือนโดยเฉพาะ เช่น ห้อง 1844 (1844 Room) ที่ตกแต่งในปีนั้นสำหรับการเสด็จเยือนอย่างเป็นทางการของจักรพรรดินีโคไลที่ 1 แห่งรัสเซีย และ ห้อง 1855 (1855 Room) เพื่อเป็นเกียรติแก่การเสด็จเยือนของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 แห่งฝรั่งเศส[90] ห้องแรกเป็นห้องนั่งเล่นที่ยังทำหน้าที่เป็นห้องเข้าเฝ้าและมักใช้สำหรับการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นการส่วนพระองค์ ทางเดินแคบเชื่อมต่อห้องต่าง ๆ ในห้องชุดนี้ ทางเดินหนึ่งมีความสูงและมุมมองที่เพิ่มขึ้นด้วยโดมทรงกระทะคว่ำที่ออกแบบโดยแนชในสไตล์โซน[91] ทางเดินที่สองในห้องชุดนี้มีเพดานโค้งแบบครอสโอเวอร์ที่ได้รับอิทธิพลแบบกอทิก[91] ห้องชุดนี้ได้รับการตั้งชื่อตามพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม ซึ่งเป็นพระมาตุลา (ลุง) ของสมเด็จพระราชินีวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต ใน ค.ศ. 1936 ห้องชุดนี้กลายเป็นห้องส่วนพระองค์ของพระราชวังในช่วงสั้น ๆ เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 เสด็จมาประทับที่นั่น[77] การออกแบบตกแต่งภายในดั้งเดิมในต้นศตวรรษที่ 19 ซึ่งหลายส่วนยังคงอยู่ มีการใช้สกากลิโอลาสีสดใสและลาพิสสีฟ้าและชมพูอย่างแพร่หลาย ตามคำแนะนำของชาลส์ ลอง ต่อมา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงดูแลการตกแต่งใหม่บางส่วนในโทนสีครีมและทองแบบยุคสวยงาม[92]

ปีกตะวันออก

[แก้]
การปรากฏพระองค์ครั้งสุดท้ายของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 บนสีหบัญชรระหว่างการเฉลิมฉลองของพระองค์ในปี ค.ศ. 2022

ระหว่าง ค.ศ. 1847 ถึง 1850 ในช่วงที่บลอร์กำลังก่อสร้างปีกตะวันออกใหม่นั้น ไบรตันพาวิลเลียน (Brighton Pavilion) ได้ถูกนำเครื่องตกแต่งออกมาอีกครั้ง ส่งผลให้ห้องจำนวนมากในปีกใหม่นี้มีบรรยากาศแบบตะวันออกอย่างชัดเจน ห้องอาหารกลางวันจีนแดงและน้ำเงิน (red and blue Chinese Luncheon Room) ถูกสร้างขึ้นโดยใช้ชิ้นส่วนจากห้องจัดเลี้ยงและห้องดนตรีของไบรตันพาวิลเลียน พร้อมด้วยเตาผิงสไตล์ตะวันออกขนาดใหญ่ซึ่งออกแบบโดยโรเบิร์ต โจนส์ และแกะสลักโดยริชาร์ด เวสต์มาคอตต์[93] ซึ่งเคยอยู่ในห้องดนตรีที่ไบรตันพาวิลเลียนมาก่อน[93] นาฬิกาประดับที่รู้จักกันในชื่อนาฬิกาไคลิน (Kylin Clock) นั้นถูกผลิตขึ้นที่จิ่งเต๋อเจิ้น มณฑลเจียงซี ประเทศจีน ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18 โดยมีการใส่กลไกใหม่ในภายหลังโดยเบนจามิน วูลเลียมีราว ค.ศ. 1820[94] ส่วนห้องรับรองเหลือง (The Yellow Drawing Room) มีวอลเปเปอร์จีนวาดด้วยมือที่จัดหามาใน ค.ศ. 1817 สำหรับโถงใหญ่ที่ไบรตัน[35] และมีเตาผิงซึ่งเป็นภาพลักษณ์ของเตาผิงจีนในแบบยุโรป โดยมีรูปปั้นตุ๊กตานักปราชญ์จีนที่ขยับศีรษะได้อยู่ในช่องเล็ก ๆ และรูปปั้นมังกรมีปีกที่ดูน่าเกรงขาม ออกแบบโดยโรเบิร์ต โจนส์[95]

ที่ใจกลางของปีกนี้คือระเบียงที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีห้องกลาง (Centre Room) อยู่ด้านหลังประตูบานกระจก ห้องนี้เป็นโถงใหญ่แบบจีนที่ได้รับการปรับปรุงโดยสมเด็จพระราชินีแมรี ซึ่งทรงร่วมงานกับนักออกแบบ ชาลส์ อัลลอม ในการสร้างสรรค์ธีมจีนที่ "เชื่อมโยง"[96] มากขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1920 แม้ประตูเคลือบเงาจะถูกนำมาจากไบรตันใน ค.ศ. 1873 ส่วนระเบียงที่ทอดยาวตลอดแนวชั้นแรกของปีกตะวันออกคือเกรตแกลเลอรี (Great Gallery) หรือที่รู้จักในชื่อเรียบง่ายกว่าคือคอร์ริดอร์หลัก (Principal Corridor) ซึ่งทอดยาวไปตามแนวด้านตะวันออกของลานสี่เหลี่ยม[97] โถงทางเดินนี้มีประตูกระจกและผนังไขว้ที่เป็นกระจกเงา สะท้อนให้เห็นเจดีย์เครื่องเคลือบและเฟอร์นิเจอร์โอเรียนเต็ลอื่น ๆ ที่นำมาจากไบรตัน ห้องอาหารกลางวันจีนและรับรอวเหลืองตั้งอยู่ที่ปลายแต่ละด้านของโถงนี้ โดยมีห้องกลางอยู่ระหว่างกลาง[98]

พิธีการราชสำนัก

[แก้]
พระราชกุมารีทรงประกอบพิธีสถาปนา ณ ห้องบัลลังก์ใน ค.ศ. 2023

พิธีสถาปนาสำหรับการพระราชทานเครื่องอิสริยยศ (ซึ่งรวมถึงการพระราชทานบรรดาศักดิ์อัศวินด้วยการแตะดาบ) มักจัดขึ้นที่ห้องบัลลังก์ของพระราชวัง[99] พิธีมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์เหล่านี้ดำเนินการโดยพระมหากษัตริย์หรือสมาชิกอาวุโสพระองค์อื่นของพระราชวงศ์ โยธวาทิตจะบรรเลงเพลงอยู่ในโถงยาวนักดนตรี ขณะที่ผู้รับพระราชทานเกียรติยศได้รับมอบเครื่องอิสริยยศ โดยมีครอบครัวและสหายเฝ้าชมอยู่[100]

งานเลี้ยงโต๊ะของรัฐที่จัดขึ้นในห้องบอลรูมเมื่อ ค.ศ. 2011 ในโอกาสที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงเป็นเจ้าภาพต้อนรับประธานาธิบดีบารัก โอบามา

งานเลี้ยงโต๊ะของรัฐจัดขึ้นในห้องบอลรูม สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1854 ห้องนี้มีความยาว 120 ฟุต (36.6 เมตร) กว้าง 60 ฟุต (18 เมตร) และสูง 44 ฟุต (13.5 เมตร)[77] ทำให้เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดในพระราชวัง ที่ปลายด้านหนึ่งของห้องมีแท่นบัลลังก์ (ตั้งอยู่ใต้เรือนยอดกำมะหยี่ขนาดใหญ่ทรงโดมที่เรียกว่า ชามิอานา (shamiana) หรือ เบญจาคริสต์ (baldachin) ซึ่งเคยใช้ในพระราชพิธีเดลฮีเดอร์บาร์ใน ค.ศ. 1911)[101] งานเลี้ยงโต๊ะของรัฐเป็นงานเลี้ยงอาหารค่ำอย่างเป็นทางการซึ่งจัดขึ้นในคืนแรกของการเยือนของประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ[100] ในโอกาสเหล่านี้ แขกรับเชิญมากถึง 170 คนจะเข้าร่วมในชุด "หูกระต่ายสีขาวและเครื่องราชอิสริยาภรณ์" อย่างเป็นทางการ รวมถึงเทียรา (มงกุฎขนาดเล็ก) โต๊ะอาหารจะถูกจัดด้วยชุดเครื่องเงินเคลือบทอง "แกรนด์เซอร์วิส" (Grand Service) ซึ่งเป็นชุดเครื่องเงินที่ทำขึ้นใน ค.ศ. 1811 สำหรับเจ้าชายแห่งเวลส์ ต่อมาคือพระเจ้าจอร์จที่ 4[102]

งานเลี้ยงรับรองที่ใหญ่ที่สุดและเป็นทางการที่สุดที่พระราชวังบักกิงแฮมจัดขึ้นในเดือนพฤศจิกายนของทุกปี เมื่อพระมหากษัตริย์ทรงเป็นเจ้าภาพเลี้ยงต้อนรับคณะทูตานุทูต[103] ในโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้ ห้องของรัฐทั้งหมดจะถูกใช้งาน เนื่องจากพระราชวงศ์จะเสด็จพระราชดำเนินผ่านห้องเหล่านั้น[104] โดยเริ่มตั้งแต่ประตูใหญ่ทางด้านเหนือของห้องแสดงภาพ ตามที่แนชได้ออกแบบไว้ ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ที่มีกระจกเงาจะเปิดออกทั้งหมด สะท้อนแสงจากโคมไฟระย้าและโคมไฟติดผนังที่เป็นคริสตัลจำนวนมาก ทำให้เกิดภาพลวงตาของพื้นที่และแสงสว่างอย่างจงใจ[105]

พิธีการขนาดเล็ก เช่น การรับเอกอัครราชทูตคนใหม่ จะจัดขึ้นที่ "ห้อง 1844" ที่นี่ยังเป็นที่ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงจัดงานเลี้ยงอาหารกลางวันขนาดเล็ก และมักเป็นสถานที่จัดการประชุมของสภาองคมนตรี (Privy Council) งานเลี้ยงอาหารกลางวันขนาดใหญ่มักจัดขึ้นที่ห้องดนตรีซึ่งมีลักษณะโค้งและมีโดมหรือที่ห้องรัฐพิธีจัดเลี้ยง[106] นับตั้งแต่โบสถ์น้อยประจำพระราชวังถูกระเบิดทำลายในสงครามโลกครั้งที่สอง พิธีศีลจุ่มของพระราชวงศ์บางครั้งก็จัดขึ้นที่ห้องดนตรีนี้ พระโอรสและพระธิดาสามพระองค์แรกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ต่างก็ทรงรับพิธีศีลจุ่มที่ห้องนี้[107] ในพิธีการที่เป็นทางการทั้งหมด โยแมนแห่งองครักษ์ (Yeomen of the Guard) ในเครื่องแบบทางประวัติศาสตร์ของพวกเขา พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ศาลอื่น ๆ เช่น สมุหพระราชวัง (Lord Chamberlain) จะเข้าร่วมในพิธี[106]

อดีตพิธีการ

[แก้]

ชุดราชสำนัก

[แก้]
ประธานาธิบดีนิกสันพร้อมด้วยสมาชิกพระราชวงศ์ในโถงหินอ่อนพื้นชั้นล่าง

ในอดีต ชายที่ไม่ได้สวมเครื่องแบบทหารจะสวมกางเกงขาสั้นระดับเข่าที่ออกแบบในศตวรรษที่ 18 สำหรับชุดราตรีของผู้หญิงจะรวมถึงการมีชายกระโปรงลากยาวและสวมมงกุฎหรือขนนกประดับผม (บ่อยครั้งมีทั้งสองอย่าง) ระเบียบการแต่งกายที่ควบคุมเครื่องแบบและชุดราชสำนักที่เป็นทางการได้ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเรื่อย ๆ หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อสมเด็จพระราชินีแมรีทรงต้องการทำตามแฟชั่นด้วยการยกชายกระโปรงให้สูงขึ้นสองสามนิ้วจากพื้นดิน พระองค์จึงขอให้สตรีในราชสำนักตัดชายกระโปรงของตนให้สั้นลงก่อนเพื่อวัดปฏิกิริยาของพระราชา พระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงไม่เห็นด้วย ดังนั้นสมเด็จพระราชินีจึงยังคงชายกระโปรงไว้ในระดับที่ล้าสมัย[108] ภายหลังการขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1936 พระเจ้าจอร์จที่ 6 และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธทรงอนุญาตให้ชายกระโปรงในเวลากลางวันสูงขึ้นได้ ปัจจุบันนี้ ไม่มีระเบียบการแต่งกายที่เป็นทางการ[77] ผู้ชายส่วนใหญ่ที่ได้รับเชิญไปยังพระราชวังบักกิงแฮมในเวลากลางวันเลือกที่จะสวมเครื่องแบบหน่วยงานหรือชุดลำลอง[77] มีส่วนน้อยที่สวมชุดมอร์นิงโคต และในตอนเย็น ขึ้นอยู่กับความเป็นทางการของงาน จะสวมชุดหูกระต่ายดำหรือขาว[109]

การแนะนำตัวต่อราชสำนักของเหล่าเดบูต็องต์

[แก้]

Débutantes (เดบูต็องต์) คือสตรีชนชั้นสูงที่เข้าร่วมสังคมเป็นครั้งแรกผ่านการเข้าเฝ้าถวายตัวต่อพระมหากษัตริย์ในราชสำนัก โอกาสเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "การออกสู่สังคม" (coming out) ซึ่งจัดขึ้นที่พระราชวังตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เดบูตองต์จะเดินเข้าสู่ท้องพระโรง—โดยสวมฉลองพระองค์ชุดเต็มยศของราชสำนัก พร้อมขนนกกระจอกเทศสามเส้นประดับผม—ถวายความเคารพ เดินถอยหลัง และถวายความเคารพอีกครั้ง ขณะที่ต้องควบคุมชายกระโปรงชุดราตรีที่มีความยาวตามที่กำหนด พิธีนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "ราชสำนักยามเย็น" (evening court) ซึ่งเทียบเท่ากับ "ห้องรับรองราชสำนัก" (court drawing rooms) ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย[110] หลังสงครามโลกครั้งที่สอง พิธีดังกล่าวถูกแทนที่ด้วยงานเลี้ยงรับรองช่วงบ่ายที่ความเป็นทางการน้อยลง โดยยกเลิกข้อกำหนดการสวมชุดราตรีราชสำนัก[111] ใน ค.ศ. 1958 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงยกเลิกงานถวายตัวสำหรับเดบูตองต์ไปโดยสิ้นเชิง[112] และทรงแทนที่ด้วยงานเลี้ยงในสวน (Garden Parties)[f] สำหรับแขกรับเชิญมากถึง 8,000 คนในสวนของพระราชวัง งานเหล่านี้ถือเป็นกิจกรรมที่ใหญ่ที่สุดของปี[114]

สวนและบริเวณโดยรอบ

[แก้]

ที่ด้านหลังของพระราชวังคือสวนขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายสวนสาธารณะ ซึ่งเมื่อรวมกับทะเลสาบแล้ว ถือเป็นสวนส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในลอนดอน[115] ณ ที่แห่งนั้น สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงใช้จัดงานเลี้ยงในสวนประจำปีทุกฤดูร้อน และยังใช้จัดงานขนาดใหญ่เพื่อเฉลิมฉลองเหตุการณ์สำคัญของราชวงศ์ เช่น งานฉลองครบรอบการครองราชย์ (จูบิลี) สวนนี้ครอบคลุมพื้นที่ 17 เฮกตาร์ (42 เอเคอร์) และรวมถึงท่าเฮลิคอปเตอร์ ทะเลสาบ และสนามเทนนิส [77]

ติดกับพระราชวังคือโรงม้าหลวง (Royal Mews) ซึ่งออกแบบโดยแนช เช่นกัน เป็นที่เก็บราชรถของราชวงศ์ รวมถึงราชรถทองคำ (Gold State Coach) ราชรถปิดทองสไตล์โรโกโกนี้ออกแบบโดยวิลเลียม แชมเบอส์ ใน ค.ศ. 1760 และมีแผงภาพวาดโดยจิโอวานนี บัตติสตา ชิปปิรานี ราชรถนี้ถูกนำใช้ครั้งแรกสำหรับรัฐพิธีเปิดสมัยประชุมรัฐสภาโดยพระเจ้าจอร์จที่ 3 ใน ค.ศ. 1762 และถูกใช้โดยพระมหากษัตริย์ในพิธีราชาภิเษกทุกครั้งนับตั้งแต่พระเจ้าวิลเลียมที่ 4[116] ล่าสุดถูกใช้ในการพระราชพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีคามิลลา[117] นอกจากนี้ ภายในโรงม้ายังเป็นที่อยู่ของม้าที่ใช้ในขบวนพิธีการของราชวงศ์[118] รวมถึงรถยนต์หลายคันที่พระบรมวงศานุวงศ์ใช้

เดอะมอลล์ (The Mall) ซึ่งเป็นเส้นทางสู่พระราชวังสำหรับพิธีการ ออกแบบโดยแอสตัน เวบบ์และสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1911 ในฐานะส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานขนาดใหญ่แด่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ถนนนี้ทอดยาวจากแอดมิรัลตีอาร์ช (Admiralty Arch) ตัดผ่านสวนเซนต์เจมส์ไปยังอนุสรณ์สถานพระนางวิกตอเรีย และสิ้นสุดที่ประตูทางเข้าลานหน้าพระราชวัง[119] เส้นทางนี้ถูกใช้สำหรับขบวนรถม้าและขบวนรถยนต์ของประมุขแห่งรัฐที่มาเยือน และโดยพระราชวงศ์ในโอกาสสำคัญของรัฐ เช่น พิธีสวนสนามประจำปี (Trooping the Colour)[120]

การละเมิดความปลอดภัย

[แก้]

เด็กชายโจนส์เป็นผู้บุกรุกที่สามารถเข้าไปในพระราชวังได้ถึงสามครั้งระหว่าง ค.ศ. 1838 ถึง ค.ศ. 1841[121][122] มีบุคคลอย่างน้อย 12 คนที่สามารถบุกรุกเข้าไปในพระราชวังหรือบริเวณโดยรอบโดยไม่ได้รับอนุญาตได้นับตั้งแต่ ค.ศ. 1914[123] ซึ่งรวมถึงไมเคิล ฟาแกน ที่บุกเข้าไปในพระราชวังสองครั้งใน ค.ศ. 1982 และเข้าไปในห้องบรรทมของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในการบุกครั้งที่สองในวันที่ 9 กรกฎาคม ขณะนั้น สื่อรายงานว่าเขาพูดคุยกับพระองค์เป็นเวลานานในขณะที่พระองค์รอเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึง แต่ในการสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ The Independent ใน ค.ศ. 2012 ฟาแกนกล่าวว่าพระองค์วิ่งหนีออกจากห้องไป และไม่มีการสนทนาเกิดขึ้น[124] การบุกรุกเข้าไปในพื้นที่พระราชวังเพิ่งจะถูกกำหนดให้เป็นความผิดทางอาญาโดยเฉพาะใน ค.ศ. 2007[125][g]

ดูเพิ่ม

[แก้]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ ตามธรรมเนียมแล้ว ราชสำนักอังกฤษมีที่ประทับอย่างเป็นทางการที่ พระราชวังเซนต์เจมส์ นั่นหมายความว่า แม้เอกอัครราชทูตต่างประเทศที่เข้ารับตำแหน่งใหม่จะได้รับการต้อนรับจากพระมหากษัตริย์อังกฤษที่พระราชวังบักกิงแฮม แต่พวกเขาจะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ณ "ราชสำนักเซนต์เจมส์" ความผิดปกตินี้ยังคงดำเนินต่อไปเพื่อรักษาไว้ซึ่งธรรมเนียม แม้พระราชวังบักกิงแฮมจะเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการในทางปฏิบัติ ดู ประวัติศาสตร์พระราชวังเซนต์เจมส์ (เว็บไซต์ทางการของสถาบันพระมหากษัตริย์อังกฤษ)
  2. ↑ ลักษณะภูมิประเทศและกรรมสิทธิ์ของพื้นที่ได้รับการกล่าวถึงในหนังสือของไรท์ บทที่ 1–4
  3. ↑ ออดลีย์และเดวีส์เป็นบุคคลสำคัญในการพัฒนาแมเนอร์ออฟเอเบอรีและยังรวมถึงที่ดินกรรมสิทธิ์กรอสเวเนอร์ (ดูที่ ดยุกแห่งเวสต์มินสเตอร์) ซึ่งยังคงมีอยู่จนถึงปัจจุบัน พวกเขาได้รับการรำลึกถึงในชื่อถนนต่างๆ ได้แก่ ถนนนอร์ทออดลีย์, ถนนเซาท์ออดลีย์ และถนนเดวีส์ ทั้งหมดตั้งอยู่ในเมย์แฟร์
  4. ↑ ราคาซื้อระบุโดยไรท์ในหน้า 142 ว่าเป็น 28,000 ปอนด์
  5. ↑ ประเพณีการแต่งตั้งทูตต่างประเทศอย่างเป็นทางการยังคงดำเนินสืบต่อมา ณ "ราชสำนักเซนต์เจมส์" แม้พวกเขาจะต้องมาแสดงสารแต่งตั้งและแนะนำคณะผู้ติดตามต่อพระมหากษัตริย์ที่พระราชวังบักกิงแฮมเมื่อเข้ารับตำแหน่งก็ตาม
  6. ↑ เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตถูกกล่าวขานว่าทรงเคยตรัสถึงเดบูต็องต์ว่า: "เราต้องสั่งให้หยุดพิธีนี้ เพราะบรรดาหญิงสำส่อนในลอนดอนทุกคนต่างก็แห่กันเข้ามา"[113]
  7. ↑ ภายใต้มาตรา 128(1) แห่งพระราชบัญญัติอาชญากรรมร้ายแรงและตำรวจ ค.ศ. 2005 ระบุว่า "บุคคลจะถือว่ากระทำความผิดหากเข้าไปในหรืออยู่ในสถานที่ที่กำหนดไว้ในอังกฤษและเวลส์หรือไอร์แลนด์เหนือในฐานะผู้บุกรุก"[126] โดยที่พระราชวังบักกิงแฮมถูกกำหนดให้เป็น "สถานที่ที่กำหนด" ภายใต้พระราชบัญญัติอาชญากรรมร้ายแรงและตำรวจ ค.ศ. 2005 (การกำหนดสถานที่ตามมาตรา 128) ค.ศ. 2007[127]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Buckingham". Collins Dictionary (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 March 2021. สืบค้นเมื่อ 22 May 2021.
  2. ↑ "Buckingham Palace". Royal Household. 12 November 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 May 2016. สืบค้นเมื่อ 21 April 2016.
  3. ↑ Goring, p. 15.
  4. ↑ Goring, p. 28.
  5. ↑ Goring, p. 18.
  6. ↑ "Chapter 1: The Acquisition of the Estate". Survey of London: The Grosvenor Estate in Mayfair. Vol. 39. London County Council. 1977. pp. 1–5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 December 2009. สืบค้นเมื่อ 3 February 2009.
  7. ↑ Wright, pp. 76–78.
  8. ↑ Goring, pp. 31, 36.
  9. ↑ Wright, p. 83.
  10. ↑ Goring, Chapter V
  11. 1 2 3 Harris, p. 21.
  12. ↑ Wright, p. 96.
  13. ↑ Goring, p. 62.
  14. ↑ Goring, p. 58.
  15. 1 2 "Who built Buckingham Palace?". Royal Collection Trust. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 June 2017. สืบค้นเมื่อ 8 March 2016.
  16. ↑ Harris, p. 22.
  17. ↑ Robinson, p. 14.
  18. ↑ Mackenzie, p. 12 and Nash, p. 18.
  19. ↑ Mackenzie, p. 12.
  20. ↑ Harris, p. 24.
  21. 1 2 Old and New London. Vol. 4. Cassell, Petter & Galpin. 1878. pp. 61–74. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 October 2010. สืบค้นเมื่อ 3 February 2009.
  22. ↑ "Queen Charlotte (19 May 1744 - 17 November 1818)". royal.uk. สืบค้นเมื่อ 14 April 2025.
  23. ↑ Jones, p. 42.
  24. ↑ Burke, Edmund, บ.ก. (1791). The Annual Register. p. 8. สืบค้นเมื่อ 25 September 2016. Buckingham-palace was the dwelling house of the king.
  25. ↑ Harris, pp. 30–31.
  26. ↑ Harris, p. 33.
  27. ↑ "The Royal Residences > Buckingham Palace > History". www.royal.gov.uk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 March 2010.
  28. ↑ Ziegler, Philip (1971). King William IV. Collins. p. 280. ISBN 978-0-0021-1934-4.
  29. ↑ "The Royal Residences > Buckingham Palace". www.royal.gov.uk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 March 2010.
  30. ↑ Hedley, p. 10.
  31. 1 2 Woodham-Smith, p. 249.
  32. 1 2 Rappaport, p. 84.
  33. ↑ Harris, de Bellaigue & Miller, p. 33.
  34. ↑ Holland & Hannen and Cubitts – The Inception and Development of a Great Building Firm, published 1920, p. 35.
  35. 1 2 Furness, Hannah (10 July 2024). "King allows public to peek from royal balcony from next week – but one thing will be missing". The Daily Telegraph. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 July 2024.
  36. ↑ Owens, Ed. "Buckingham Palace's balcony: a focal point for national celebration". Immediate Media/BBC. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 May 2017. สืบค้นเมื่อ 12 June 2017.
  37. ↑ King, p. 217.
  38. ↑ "Who has lived at Buckingham Palace?". Royal Collection Trust. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 June 2017. สืบค้นเมื่อ 12 June 2017.
  39. ↑ Hedley, p. 19.
  40. ↑ Healey, pp. 137–138.
  41. ↑ Healey, p. 122.
  42. ↑ John Gardiner (2006). The Victorians: An Age in Retrospect. A&C Black. p. 142. ISBN 978-1-8528-5560-4.
  43. 1 2 3 Robinson, p. 9.
  44. ↑ Robinson (Page 9) asserts that the decorations, including plaster swags and other decorative motifs, are "finicky" and "at odds with Nash's original detailing".
  45. ↑ Harris, p. 34.
  46. ↑ Healey, p. 185.
  47. ↑ "Buckingham Palace hits right note with jazz fans". Evening Standard. London. 3 August 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 April 2010. สืบค้นเมื่อ 11 August 2010.
  48. ↑ Bates, Stephen (3 August 2009). "By royal approval: Buckingham Palace's place in jazz history". The Guardian. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 July 2014. สืบค้นเมื่อ 11 August 2010.
  49. ↑ Rose, Kenneth (1983). King George V. London: Weidenfeld and Nicolson. pp. 176–177. ISBN 978-0-2977-8245-2.
  50. ↑ Rose, pp. 178–179.
  51. ↑ Healey pp. 221–222.
  52. ↑ Harris, p. 63.
  53. ↑ Allison and Riddell, p. 69.
  54. ↑ "Letter from Queen Elizabeth to Queen Mary describing the bombing of Buckingham Palace, 13 September 1940". Royal Collection Trust. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 April 2016. สืบค้นเมื่อ 31 March 2016.
  55. ↑ Thornton, Michael (1985). Royal Feud: The Dark Side of the Love Story of the Century. New York: Simon and Schuster. p. 216. ISBN 978-0-6716-0298-7.
  56. ↑ The Sunday Graphic, 18 September 1939, p. 1.
  57. ↑ Davies, Caroline (12 September 2009). "How the Luftwaffe bombed the palace, in the Queen Mother's own words". The Guardian. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 April 2021. สืบค้นเมื่อ 10 March 2021.
  58. ↑ Price, Alfred (19 February 2006). The Battle of Britain Day. London: Greenhill Books. pp. 49–50. ISBN 978-1-8536-7419-8.and Bungay, Stephen (18 August 2000). The Most Dangerous Enemy: A History of the Battle of Britain. London: Aurum Press. p. 325. ISBN 978-1-8541-0721-3.
  59. ↑ "Pilot who 'saved Palace' honoured". BBC News. 2 November 2005. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 December 2008. สืบค้นเมื่อ 18 March 2009.
  60. ↑ "On This Day: 8 May: 1945: Rejoicing at end of war in Europe". BBC News. 8 May 1945. สืบค้นเมื่อ 19 June 2023.
  61. ↑ "Sir Edgar Beck". The Telegraph. London. 9 August 2000. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 January 2022. สืบค้นเมื่อ 5 June 2012.
  62. ↑ "About the Royal Collection". Royal Collection Trust. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 June 2017. สืบค้นเมื่อ 8 March 2016.
  63. ↑ Historic England. "Buckingham Palace (Grade I) (1239087)". National Heritage List for England. สืบค้นเมื่อ 18 November 2016.
  64. ↑ "Windsor Castle – five years from disaster to triumph". BBC. 17 November 1997. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 April 2012. สืบค้นเมื่อ 8 March 2016.
  65. ↑ "Royal Collection Enterprises Limited: Full accounts made up to 31 March 2017". Companies House. 28 September 2017. p. 3. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 February 2018. สืบค้นเมื่อ 6 February 2018.
  66. ↑ Gabbatt, Adam (24 September 2010). "Queen asked for poverty grant to heat palaces". The Guardian. London. สืบค้นเมื่อ 6 May 2023.
  67. ↑ Pegg, David; Evans, Rob (2 June 2021). "Buckingham Palace banned ethnic minorities from office roles, papers reveal". The Guardian (ภาษาอังกฤษ). London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 March 2022. สืบค้นเมื่อ 15 March 2022.
  68. 1 2 Vanderhoof, Erin (11 June 2021). "Why the Scandal Around Buckingham Palace's Racist 1960s Hiring Policy Still Resonates". Vanity Fair (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 October 2021. สืบค้นเมื่อ 15 March 2022.
  69. ↑ House of Commons Treasury Committee (2010). The Management of the Crown Estate: Eighth Report of Session 2009–10. Vol. 1. Stationery Office. p. 30. ISBN 978-0-2155-5322-5. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 September 2022. สืบค้นเมื่อ 6 February 2021. Windsor Castle is an occupied Royal Palace and therefore not part of the Crown Estate.
  70. ↑ "Royal Property". Parliamentary Debates (Hansard). Vol. 252. United Kingdom: House of Commons. 16 January 1995. col. 301W.
  71. ↑ HM Treasury. "Sovereign Grant Act: frequently asked questions relating to the Act and on general issues". The National Archives. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 January 2013. สืบค้นเมื่อ 22 May 2016.
  72. ↑ Bailey, Martin (23 March 2017). "Emergency repair work to Buckingham Palace's State Dining Room nears completion". The Art Newspaper. สืบค้นเมื่อ 18 March 2025.
  73. ↑ Rayner, Gordon (18 November 2016). "Queen to remain in residence as Buckingham Palace gets £369m taxpayer-funded facelift to avert 'catastrophic building failure'". The Daily Telegraph. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 January 2022. สืบค้นเมื่อ 18 November 2016.
  74. ↑ "Buckingham Palace to get £369m refurbishment". BBC News. 18 November 2016. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 November 2016. สืบค้นเมื่อ 18 November 2016.
  75. ↑ "Buckingham Palace repairs funding approved by MPs". BBC News. 15 March 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 November 2018. สืบค้นเมื่อ 21 June 2018.
  76. ↑ "King Charles 'tells Prince Andrew there is no place' for him at Buckingham Palace". The Independent. London. 27 January 2023. สืบค้นเมื่อ 17 March 2024.
  77. 1 2 3 4 5 6 7 "40 facts about Buckingham Palace". British Monarchy website. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 November 2011.
  78. ↑ Hill, Erin (14 March 2019). "Meghan Markle and Prince Harry Have Split Royal Households from Kate Middleton and Prince William". People. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 April 2019. สืบค้นเมื่อ 14 March 2019.
  79. ↑ "King and Queen host special reception at Buckingham Palace to recognise 'unique and vital role' of local journalists". Belfast Telegraph (ภาษาอังกฤษ). 2025-03-27. สืบค้นเมื่อ 2025-03-27.
  80. ↑ "Humza Yousaf has first audience with King Charles". BBC (ภาษาอังกฤษ). 2023-05-17. สืบค้นเมื่อ 2023-05-17.
  81. ↑ "About Buckingham Palace". Royal Collection Trust. 8 March 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 October 2015. สืบค้นเมื่อ 8 March 2016.
  82. ↑ "Changing the Guard". Royal Collection Trust. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 June 2017. สืบค้นเมื่อ 8 March 2016.
  83. ↑ "Royal Residences: Buckingham Palace". British Monarchy website. 12 November 2015. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 May 2016. สืบค้นเมื่อ 28 July 2019.
  84. ↑ "Queen honours jeweller with top personal award". Times of Tunbridge Wells. 6 January 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 July 2016. สืบค้นเมื่อ 2 June 2016.
  85. ↑ Packard, Jerrold M. (1982). The Queen and Her Court: A Guide to the British Monarchy Today. Simon & Schuster. p. 48. ISBN 978-0-6841-7648-2.
  86. 1 2 Harris, p. 41.
  87. ↑ Harris, pp. 78–79 and Healey, pp. 387–388.
  88. ↑ "Visit the State Rooms, Buckingham Palace". Royal Collection Trust. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 March 2016. สืบค้นเมื่อ 7 February 2016.
  89. ↑ Harris, p. 40.
  90. ↑ Harris, p. 81.
  91. 1 2 Harris, p. 82.
  92. ↑ Jones, p. 43.
  93. 1 2 Harris, de Bellaigue & Miller, p. 87.
  94. ↑ Harris, de Bellaigue & Miller, p. 135.
  95. ↑ Healey, pp. 159–160.
  96. ↑ Harris, de Bellaigue & Miller, p. 93.
  97. ↑ Harris, de Bellaigue & Miller, p. 91.
  98. ↑ Harris, John; Geoffrey De Bellaigue; Oliver Millar (1968). Buckingham Palace and its Treasures. Viking Press. p. 90.
  99. ↑ "Investitures". The Royal Household. สืบค้นเมื่อ 25 November 2023.
  100. 1 2 Healey, p. 364.
  101. ↑ Harris, p. 72.
  102. ↑ "Royal seal of approval for state banquet exhibition". The Daily Telegraph. London. 25 July 2008. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 January 2022. สืบค้นเมื่อ 31 January 2016.
  103. ↑ Healey, p. 362.
  104. ↑ Hedley, p. 16.
  105. ↑ Robinson, p. 18.
  106. 1 2 Healey, pp. 363–365.
  107. ↑ Robinson, p. 49.
  108. ↑ Healey, p. 233, quoting The Memoirs of Mabell, Countess of Airlie, edited and arranged by Jennifer Ellis, London: Hutchinson, 1962.
  109. ↑ Seldon, Anthony (1999). 10 Downing Street: The Illustrated History. Harper Collins Illustrated. p. 202. ISBN 978-0-0041-4073-5.
  110. ↑ Peacocke, pp. 178–179, 244–247.
  111. ↑ Peacocke, pp. 264–265.
  112. ↑ "Mailbox". Royal Insight Magazine. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 January 2008. สืบค้นเมื่อ 23 January 2008.
  113. ↑ Blaikie, Thomas (2002). You look awfully like the Queen. London: Harper Collins. ISBN 978-0-0071-4874-5.
  114. ↑ Royal Household. "Garden parties: The guests". Official Website of the British Monarchy. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 January 2013.
  115. ↑ "Buckingham Palace". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2 May 2008. สืบค้นเมื่อ 3 February 2009. (Museum of London.) Retrieved 2 May 2009.
  116. ↑ "The Gold State Coach". www.rct.uk (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-05-08.
  117. ↑ "Coronation coach has electric windows and air con". BBC News (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2023-04-09. สืบค้นเมื่อ 2023-05-08.
  118. ↑ "The Royal Residences > The Royal Mews". www.royal.gov.uk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 July 2009.
  119. ↑ Historic England. "Buckingham Palace forecourt gate piers, gates, railings and lamps (Grade I) (1239251)". National Heritage List for England. สืบค้นเมื่อ 28 December 2023.
  120. ↑ Nicholson, Louise (1998). London. London: Frances Lincoln. p. 56. ISBN 978-0-7112-1187-2.
  121. ↑ Punch. Volume 1: July–December 1841.[ลิงก์เสีย]
  122. ↑ Dickens, Charles (5 July 1884). "The boy Jones". All The Year Round. pp. 234–237.
  123. ↑ Tobey, Pam (24 September 2014). "Remember the guy who got into the Queen's bedroom?". The Washington Post. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 December 2015. สืบค้นเมื่อ 21 June 2016.
  124. ↑ Dugan, Emily (19 February 2012). "Michael Fagan: 'Her nightie was one of those Liberty prints, down to her knees'". The Independent on Sunday. London. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 September 2013. สืบค้นเมื่อ 4 January 2014.
  125. ↑ "Trespass law targets royal sites". BBC News. 24 March 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 January 2023. สืบค้นเมื่อ 27 February 2016.
  126. ↑ "Serious Organised Crime and Police Act 2005". Legislation.gov.uk. 7 January 2005. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 August 2017. สืบค้นเมื่อ 11 June 2017.
  127. ↑ "The Serious Organised Crime and Police Act 2005 (Designated Sites under Section 128) Order 2007". Legislation.gov.uk. 1 June 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 August 2017. สืบค้นเมื่อ 11 June 2017.

อ้างอิง

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=พระราชวังบักกิงแฮม&oldid=12663096"