พระนางสุภัทรางคี
| พระนางสุภัทรางคี / สิริธรรมา | |
|---|---|
| ชนบทกัลยาณี | |
| สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิเมารยะ | |
| ก่อนหน้า | Durdhara |
| ถัดไป | Asandhimitra |
| คู่อภิเษก | พระเจ้าพินทุสาร |
| พระราชบุตร | |
| ราชวงศ์ | เมารยะ (ตามการสมรส) |
| พระราชบิดา | พราหมณ์แห่งจามปา (ตามอโศกาวทาน) |
| ศาสนา | ฮินดู (ศาสนาพราหมณ์) |
แหล่งข้อมูลเกี่ยวกับ พระราชมารดาของพระเจ้าอโศกมหาราช (ราว ศตวรรษที่ 3 ก่อน ค.ศ.) จักรพรรดิเมารยะองค์ที่ 3 แห่งอินเดียโบราณ มีความแตกต่างกัน จารึกของพระเจ้าอโศกและตำราหลักระบุข้อมูลเกี่ยวกับพระชนมชีพ (เช่น อโศกาวทานและมหาวงศ์) แต่ไม่ได้ระบุพระนามพระราชมารดา โดยอโศกาวทานระบุพระนามเป็นพระนางสุภัทรางคี ส่วน Vamsatthapakasini เรียกพระนางเป็น พระนางสิริธรรมา ตำราต่าง ๆ ระบุพระนางอยู่ในวรรณะพราหมณ์หรือกษัตริย์
พระนาม
[แก้]จารึกของพระเจ้าอโศกไม่ได้กล่าวถึงพระราชบิดามารดา[1] ตำราพุทธหลายฉบับระบุพระนามหรือสมญานามของพระราชมารดาพระเจ้าอโศกไว้แตกต่างกันไป ดังนี้:
- สุภัทรางคี ในอโศกาวทานมาลา[2][3] ตำราที่เรียบเรียงขึ้นในช่วงเวลาหลังกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11 ระวังสับสนกับอโศกาวทานในทิวยาวทาน[4]
- ธรรมา (บาลี: Dhamma) ใน Vamsatthapakasini หรือ Mahavamsa-tika อรรถาธิบายเกี่ยวกับมหาวงศ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 10[3]
- ชนบทกัลยาณี ในตำนานทิวยาวทาน[5] Ananda W. P. Guruge นักวิชาการ รายงานว่า นี่ไม่ใช่พระนาม แต่เป็นสมญานาม[2]
บรรพบุรุษ
[แก้]อโศกาวทานที่ไ่ได้ระบุพระนามของพระราชมารดา[6][7] ระบุว่าพระนางเป็นพระธิดาของพราหมณ์จากนครจามปาใกล้กับเมืองหลวงปาฏลีบุตรของเมารยะ[8]
Mahavamsa-tika รายงานว่า ธรรมา พระราชมารดาของพระเจ้าอโศก[9] มาจากตระกูลวรรณะกษัตริย์โมริยะ[3]
แอเปียน นักประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 2 รายงานว่า พระเจ้าจันทรคุปต์ พระอัยกาของพระเจ้าอโศก ได้สร้างพันธมิตรผ่านการสมรสกับซิลูคัสที่ 1 นิกาโตร์ กษัตริย์ชาวกรีก ซึ่งทำให้เกิดากรคาดการณ์ว่าพระเจ้าพินทุสาร พระราชบิดา (หรือตัวจันทรคุปต์) สมรสกับเจ้าหญิงกรีก อย่างไรก็ตาม ไม่มีหลักฐานว่าพระราชมารดา (หรือพระอัยยิกา) เป็นชาวกรีก และนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ปฏิเสธแนวคิดนี้[10]
ตำนานในตำราพุทธ
[แก้] ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Nayanjot Lahiri 2015, p. 26.
- 1 2 Ananda W. P. Guruge 1993, p. 19.
- 1 2 3 Radhakumud Mookerji 1962, p. 2.
- ↑ Joel Tatelman 2013, pp. 8–10.
- ↑ Upinder Singh 2008, p. 332.
- ↑ Nayanjot Lahiri 2015, p. 323"In the Ashokavadana, Ashoka's mother is not named."
- ↑ Ananda W. P. Guruge 1993, p. 29: "Asoka's mother (that is, the unnamed Brahman girl of exquisite beauty from Campā )"
- ↑ John S. Strong 1989, pp. 204–205.
- ↑ Romila Thapar 1961, p. 26.
- ↑ Romila Thapar 1961, p. 20.
บรรณานุกรม
[แก้]- Ananda W. P. Guruge (1993). Aśoka, the Righteous: A Definitive Biography. Central Cultural Fund. ISBN 978-955-9226-00-0.
- Joel Tatelman (2013). The Glorious Deeds of Purna: A Translation and Study of the Purnavadana. Taylor & Francis. ISBN 9781136814938.
- John S. Strong (1989). The Legend of King Aśoka: A Study and Translation of the Aśokāvadāna. Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-0616-0. สืบค้นเมื่อ 30 ตุลาคม 2012.
{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - Nayanjot Lahiri (2015). Ashoka in Ancient India. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-05777-7.
- Radhakumud Mookerji (1962). Aśoka (พิมพ์ครั้งที่ 3rd revised). Delhi: Motilal Banarsidass. ISBN 978-81-208-0582-8.
{{cite book}}: ISBN / Date ไม่เข้ากัน (วิธีใช้) - Romila Thapar (1961). Aśoka and the Decline of the Mauryas. Oxford University Press. OCLC 736554.
- Upinder Singh (2008). A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century. Pearson Education India. ISBN 978-81-317-1120-0.