พรรคประชาชน (สเปน)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
พรรคประชาชน
Partido Popular
หัวหน้าพรรค มาเรียโน ราฆอย
โฆษกพรรค Rafael Hernando
ผู้ก่อตั้งพรรค Manuel Fraga Iribarne
ประธานกิตติมศักดิ์ โฆเซ มาริอา อัซนาร์
ก่อตั้ง 20 มกราคม พ.ศ. 2532
รวมตัวกับ พรรคพันธมิตรประชาชน, พรรคประชาธิปไตยนิยม, พรรคเสรีนิยม
ก่อนหน้า พรรคพันธมิตรประชาชน
ที่ทำการพรรค C/ Génova, 13
28004 มาดริด, สเปน
จำนวนสมาชิก  (ปี 2013) 865,761[1]
อุดมการณ์ อนุรักษนิยม[2][3][4]
เสรีนิยมอนุรักษ์[5]
ประชาธิปไตยคริสเตียน[3][4][6]
เศรษฐกิจเสรี[3]

สหภาพสเปนนิยม[7]
จุดยืน กลาง-ขวา[8][9][10][11]ถึง
ขวา[12][13][14][14][15]
กลุ่มระดับสากล Centrist Democrat International
สหภาพประชาธิปไตยนานาชาติ
กลุ่มในภูมิภาค พรรคประชาชนยุโรป
กลุ่มในสภายุโรป พรรคประชาชนยุโรป
สภาผู้แทนราษฎร
119 / 350
วุฒิสภา
145 / 266
เว็บไซต์
www.pp.es
การเมืองสเปน
รายชื่อพรรคการเมือง
การเลือกตั้ง

พรรคประชาชน (สเปน: Partido Popular หรือย่อว่า PP) เป็นพรรคการเมืองที่มีอุดมการณ์ประชาธิปไตยคริสเตียน[6][16][17] และอนุรักษนิยม[2][18] ในประเทศสเปน และเป็นหนึ่งในสองพรรคใหญ่ในการเมืองสเปน พรรคก่อตั้งในปี พ.ศ. 2532 มีนายมาเรียโน ราฆอย เป็นหัวหน้าพรรค[19]

อ้างอิง[แก้]

  1. Gómez, Carolina (17 July 2013). "El censo del PP frena su crecimiento coincidiendo con el 'caso Bárcenas'". Cadena Ser. สืบค้นเมื่อ 22 December 2014. 
  2. 2.0 2.1 Parties and Elections in Europe: The database about parliamentary elections and political parties in Europe, by Wolfram Nordsieck
  3. 3.0 3.1 3.2 Hloušek, Vít; Kopeček, Lubomír (2010), Origin, Ideology and Transformation of Political Parties: East-Central and Western Europe Compared, Ashgate, p. 159, "From its original emphasis on a 'united and Catholic Spain', in the 1980s and 1990s it gradually evolved under the leadership of José Maria Aznar into a pragmatically-oriented conservative formation, with Christian democratic and, even more strongly, economically liberal elements." 
  4. 4.0 4.1 Wolfram Nordsieck. "Parties and Elections in Europe: The database about parliamentary elections and political parties in Europe". Parties and elections. สืบค้นเมื่อ 21 November 2011. 
  5. Annesley, Claire (2005), A Political And Economic Dictionary Of Western Europe, Routledge, p. 260 
  6. 6.0 6.1 José María Magone (1 January 2003). The Politics of Southern Europe: Integration Into the European Union. Greenwood Publishing Group. p. 145. ISBN 978-0-275-97787-0. สืบค้นเมื่อ 25 July 2013.  อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่สมเหตุสมผล มีนิยามชื่อ "Magone2003" หลายครั้งด้วยเนื้อหาต่างกัน
  7. Balibrea Enríquez, Mari Paz. Tiempo de exilio: Una mirada crítica a la modernidad española desde el pensamiento republicano en el exilio (ใน Spanish). p. 40. ISBN 9788496831469. 
  8. Jansen, Thomas; Van Hecke, Steven (2011). At Europe's Service: The Origins and Evolution of the European People's Party. Springer Science & Business Media. p. 53. ISBN 9783642194146. "The right-wing Conservative AP was now transformed into a party of the centre-right: it was renamed People's Party (Partido Popular, PP) in the spring of 1989." 
  9. Newton, Michael T. (1997). Institutions of Modern Spain: A Political and Economic Guide. Cambridge University Press. p. 200. ISBN 9780521575089. "Since the 're-launch' of 1989, the party has established itself clearly as a party of the centre-right..." 
  10. Meyer Resende, Madalena (2014). Catholicism and Nationalism: Changing Nature of Party Politics. Routledge. p. xix. ISBN 9781317610618. "In 1989 the AP transformed into the Partido Popular (PP) – a coalition of center-right forces..." 
  11. Matuschek, Peter (2004). "Who Learns from Whom: The Failure of Spanish Christian Democracy and the Success of the Partido Popular". In Steven Van Hecke, Emmanuel Gerard. Christian Democratic Parties in Europe Since the End of the Cold War. Leuven University Press. p. 243. ISBN 9789058673770. 
  12. Philip Arestis; Malcolm C. Sawyer (2001-01-01). The Economics of the Third Way: Experiences from Around the World. Edward Elgar Publishing. p. 155. ISBN 1843762838. สืบค้นเมื่อ 2015-01-30. 
  13. Omar G. Encarnación (2008-07-08). Spanish Politics: Democracy After Dictatorship. Polity. p. 60-64. ISBN 0745639925. สืบค้นเมื่อ 2015-01-30. 
  14. 14.0 14.1 Cornelia Ilie (2010). European Parliaments Under Scrutiny: Discourse Strategies and Interaction Practices. John Benjamins Publishing. p. 332. ISBN 9027206295. สืบค้นเมื่อ 2015-01-30. 
  15. Sharon R. Roseman; Shawn S. Parkhurst (2008). Recasting Culture and Space in Iberian Contexts. SUNY Press. p. 121. ISBN 0791479013. สืบค้นเมื่อ 2015-01-30. 
  16. Vít Hloušek; Lubomír Kopeček (2010). Origin, Ideology and Transformation of Political Parties: East-Central and Western Europe Compared. Ashgate Publishing, Ltd. pp. 136–. ISBN 978-0-7546-7840-3. 
  17. Jeff Haynes; Anja Hennig (3 July 2013). Religious Actors in the Public Sphere: Means, Objectives, and Effects. Routledge. pp. 18–. ISBN 978-1-136-66171-6. 
  18. Svante Ersson; Jan-Erik Lane (28 December 1998). Politics and Society in Western Europe. SAGE. p. 108. ISBN 978-0-7619-5862-8. สืบค้นเมื่อ 17 August 2012. 
  19. "Mariano Rajoy | Popular"(ในภาษาสเปน)