ดี ดี ราโมน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ดี ดี ราโมน
Dee Dee Ramone.jpg
ดี ดี ราโมน ขณะร่วมแสดงสดกับเดอะราโมนส์ ในปี ค.ศ. 1977
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อจริง ดักลาส เกล็นน์ โคลวิน
ชื่อเล่น ดี ดี คิง
เกิด 18 กันยายน ค.ศ. 1951
ที่เกิด ฟอร์ตลี, รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา
วันที่เสียชีวิต 15 กันยายน ค.ศ. 2004
แนวเพลง พังก์ร็อก, ฮิปฮอป
อาชีพ นักกีตาร์ นักดนตรี นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรี กีตาร์เบส, เสียงร้อง, กีตาร์
ช่วงปี ค.ศ. 1966 – 2002
ค่ายเพลง ไซร์เออ, แวนเคอร์, เวิร์ดเซอร์วิส, ออเธอร์พีเพิลมิวสิก, โคราซอง
ส่วนเกี่ยวข้อง ราโมนส์, จี จี อัลลิน, นีนา ฮาเกน, ฟิวเรียสจอร์จ, ลอสแกตทอส, พอล คอสทาบิ, คริสเตียน มาร์ทุกซี, สตีฟาน อดิกา
เว็บไซต์ deedeeramone.com

ดักลาส เกล็นน์ โคลวิน (อังกฤษ: Douglas Glenn Colvin) (เกิด 18 กันยายน ค.ศ. 1951 - 5 มิถุนายน ค.ศ. 2002) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ดี ดี ราโมน" (Dee Dee Ramone) เป็นนักดนตรี นักร้อง และนักแต่งเพลงขาวเยอรมนี เป็นที่รู้จักจากการเป็นมือกีตาร์เบสและร้องนำในบางครั้งของวงพังก์ร็อก เดอะราโมนส์

แม้ว่าเพลงของราโมนส์ทั้งหมด มักได้รับเครดิตว่าแต่งโดยสมาชิกทั้งหมด แต่ดี ดี คือผู้แต่งเพลงและเรียบเรียงโดยหลัก มีเพลงที่รู้จักกันดีเช่น "53rd & 3rd", "Commando", "Wart Hog", "Rockaway Beach" และ "Poison Heart" เดิมเขาทำหน้าที่ร้องนำคู่ไปกับตำแหน่งมือเบส แต่ด้วยสาเหตุที่เขาไม่สามารถเล่นเบสพร้อมกับร้องคู่กันได้ จึงได้ให้โจอี ราโมน รับตำแหน่งร้องนำแทน (ถึงอย่างไรก็ดี เขาก็ยังคงร้องนำให้กับวงเป็นบางครั้ง) ดี ดี เล่นกีตาร์เบสและแต่งเพลงให้กับวงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 จนถึง 1989 เขาก็ได้ออกจากวงไป และไปเปลี่ยนแนวไปเล่นเพลงฮิปฮอป ภายใต้ชื่อ "ดี ดี คิง" (Dee Dee King) จนต่อมาเขาก็กลับมาเล่นแนวพังก์อีกครั้งและได้ออกสามอัลบั้มเดี่ยว ซึ่งประกอบด้วยเพลงใหม่ของวง ที่ต่อมาบันทึกโดยเดอะราโมนส์ เขาได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตกับเพลงใหม่รวมถึงเพลงเก่าๆ ที่ชอบตามคลับเล็ก ๆ เขายังแต่งเพลงให้กับเดอะราโมนส์จนกระทั่งวงยุบไปในปี ค.ศ. 1996

ดี ดี ได้ต่อสู้กับการติดยาตลอดช่วงชีวิตเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฮโรอีน ที่เขาได้เริ่มเสพครั้งแรกตั้งแต่วัยรุ่น และก็ใช้มาโดยตลอด จนเขาได้การบำบัดไปในช่วงต้นทศวรรษที่ 1990 แต่ก็กลับมาติดอีกในเวลาต่อมา ซึ่งนั้นกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเสียชีวิตลงในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2002[1]

อ้างอิง[แก้]

  1. The tombstone tourist: musicians By Scott Stanton. Simon & Schuster. p. 204