ฌอร์ฌ ด็องตง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฌอร์ฌ ฌัก ด็องตง
สมาชิกคณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวม
ดำรงตำแหน่ง
6 เมษายน 1793 – 10 กรกฎาคม 1793
ประธานสภากงว็องซียงแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง
25 กรกฎาคม 1793 – 8 สิงหาคม 1793
ก่อนหน้า ฌ็อง บง แซ็ง-อ็องเดร
ถัดไป มารี-ฌ็อง เอโร เดอ เซแชล
เลขาสภากงว็องซียงแห่งชาติ
ดำรงตำแหน่ง
20 กันยายน 1792 – 5 เมษายน 1794
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 26 ตุลาคม ค.ศ. 1759(1759-10-26)
อาร์ซีซูว์โรบ ฝรั่งเศส
เสียชีวิต 05 เมษายน ค.ศ. 1794 (34 ปี)
กรุงปารีส ฝรั่งเศส
อาชีพ นักกฎหมาย, นักการเมือง
ศาสนา โรมันคาทอลิก
ลายมือชื่อ

ฌอร์ฌ ฌัก ด็องตง (ฝรั่งเศส: Georges Jacques Danton) เป็นนักกฎหมายและนักเคลื่อนไหวคนสำคัญในช่วงต้นของการปฏิวัติฝรั่งเศส นักประวัติศาสตร์ได้อธิบายว่าเขาเป็น "หัวหอกที่โค่นล้มระบอบกษัตริย์ฝรั่งเศสและสถาปนาสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1"[1]

ในช่วงสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว เขาในฐานะเลขาสภาพยายามผลักดันให้สภาฝรั่งเศสรักษาสันติภาพกับบรรดาต่างชาติไว้ แต่ท้ายที่สุด สภาก็ประกาศสงครามกับมหาอำนาจยุโรปอย่างอังกฤษ สเปน และโปรตุเกส ด็องตงหันไปร่วมมือกับนักหนังสือพิมพ์คนหนึ่ง ลงบทความหนังสือพิมพ์ชื่อ Le Vieux Cordelier ซึ่งเรียกร้องให้ยุติสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัวและการกีดกันศาสนาคริสต์ รวมถึงวิพากษ์วิจารณ์คณะกรรมาธิการความปลอดภัยฯ การกระทำนี้ทำให้เขาขัดแย้งกับคณะกรรมาธิการความปลอดภัยฯ ซึ่งมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์ กุมอำนาจอยู่ ส่งผลให้เริ่มมีคนพยายามขุดคุ้ยหาความผิดของเขา[2]

ด็องตงถูกฟ้องร้องในข้อหาทุจริตรับผลประโยชน์ในช่วงที่เขาเรืองอำนาจ เขาถูกเพื่อนร่วมงานของเขาให้การถึงความอู้ฟู่ในช่วงการปฏิวัติฯ รวมไปถึงทรัพย์สินอันไม่สามารถอธิบายที่มาได้[3] แต่หลักฐานที่นำมาแสดงกลับค่อนข้างคลุมเครือและไม่ปะติดปะต่อ ตัวด็องตงเองแม้จะถูกฟ้องร้องแต่ก็ไม่หนีไปไหนและยังคงทำงานที่สภา ในที่สุดด็องตงก็ถูกเข้าจับกุมอย่างฉับพลันในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1794 และถูกนำตัวไปประหารด้วยกิโยตีนในอีก 6 วันให้หลัง

ตัวตนของด็องตงเป็นที่ถกเถียงกันในหมู่นักประวัติศาสตร์รุ่นหลัง นักประวัติศาสตร์อย่างตีแยร์และมีแนได้ยกย่องด็องตงให้เป็นนักปฏิวัติผู้ยิ่งใหญ่ เปี่ยมด้วยปัญญาและความอดทนอดกลั้นต่อการใช้ความรุนแรง แต่ลามาร์ตีนกลับมองว่าด็องตงเป็นบุรุษไร้เกียรติ ไร้หลักการและจรรยา คอยเสาะแสดงหาแต่อำนาจในยุคปฏิวัติ

อ้างอิง[แก้]

  1. "Georges Danton profile". Britannica.com. สืบค้นเมื่อ 20 February 2009. 
  2. Andress, David (2005). The Terror: The Merciless Fight for Freedom in Revolutionary France. New York: Farrar, Straus and Giroux. p. 271. ISBN 978-0-374-53073-0. 
  3. Hampson, Norman, The Life and Opinions of Maximilien Robespierre (London: Gerald Duckworth & Co., 1974), p. 204