ซันโดรีนี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ซันโดรีนี / ซีรา

Σαντορίνη / Θήρα
07-17-2012 - Oia - Santorini - Greece - 15.jpg
Santorin (GR), Fira -- 2017 -- 2620.jpg
Viewing Fira from Nea Kameni.JPG
Stoa Basilica.jpg
SantoriniPartialPano.jpg
บนลงล่างและซ้ายไปขวา:
ทิวทัศน์ของหมู่บ้านอีอา, อาสนวิหารออร์โทดอกซ์มหานครที่ฟีรา, ทิวทัศน์ของเกาะเนอาคาเมนี, ซากปรักหักพังของซีราเก่า และ หมู่บ้านอีอาหันหน้าออกสู่ทะเลเอเจียน
ซันโดรีนี / ซีราตั้งอยู่ในประเทศกรีซ
ซันโดรีนี / ซีรา
ซันโดรีนี / ซีรา
ที่ตั้งในภูมิภาค
2011 Dimos Thiras.png
พิกัด: 36°25′N 25°26′E / 36.417°N 25.433°E / 36.417; 25.433พิกัดภูมิศาสตร์: 36°25′N 25°26′E / 36.417°N 25.433°E / 36.417; 25.433
ประเทศ กรีซ
แคว้นเซาท์เอเจียน
หน่วยภูมิภาคซีรา
การปกครอง
 • นายกเทศมนตรีอันดอนีออส ซิกกาลาส (Αντωνιος Σιγγαλας)
พื้นที่
 • เทศบาล90.69 ตร.กม. (35.02 ตร.ไมล์)
ประชากร
 (2011)[1]
 • Municipality15,550
 • Municipality density170 คน/ตร.กม. (440 คน/ตร.ไมล์)
 • Municipal unit14,005
ชุมชุน[1]
 • ประชากร1,857 (2011)
เขตเวลาUTC+2 (EET)
 • ฤดูร้อน (เวลาออมแสง)UTC+3 (EEST)
รหัสไปรษณีย์847 00, 847 02
รหัสพื้นที่22860
ป้ายทะเบียนรถEM
เว็บไซต์www.thira.gr

ซันโดรีนี (กรีก: Σαντορίνη, ออกเสียง [sandoˈrini]), ซันดอรีนี (อังกฤษ: Santorini) หรือชื่อทางการ ซีรา (กรีก: Θήρα, ออกเสียง [ˈθira]) และชื่อในภาษากรีกคลาสสิก เทรา (กรีกโบราณ: Θήρα, ออกเสียง [tʰɛ̌ː.raː]) เป็นเกาะในทะเลเอเจียนตอนใต้ ราว 200 กิโลเมตร ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศกรีซแผ่นดินใหญ่ ซันโดรีนีเป็นเกาะใหญ่สุดในหมู่เกาะชื่อเดียวกัน ประชากรของซันโดรีนีตามสำมะโนปี 2011 อยู่ที่ 15,550 คน เทศบาลซันโดรีนีประกอบด้วยเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยคือซันโดรีนีและซีราเซีย และเกาะที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย ได้แก่นีอาคาเมนี, พาลาเอียคาเมนี, อัสโปรนีซี และ คริสทีอานา พื้นที่แผ่นดินทั้งหมดมีขนาด 90.623 กม.2[2] ซันโดรีนีอยู่ในเขตภูมิภาคซีรา[3]

เกาะซันโดรีนีเคยเป็นจุดเกิดการปะทุของภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ลายลักษณ์อักษรคือ การปะทุมิโนอัน (หรือการปะทุซีรา) เกิดขึ้นเมื่อ 3,600 ปีก่อน ขณะที่อารยธรรมมิโนอันเจริญถึงจุดสูงสุด[4] การปะทุครั้งนั้นส่งผลให้หลงเหลือแอ่ง (caldera) ล้อมรอบด้วยเถ้าภูเขาไฟ การปะทุนี้อาจส่งผลทางอ้อมไปถึงการล่มสลายของอารยธรรมมิโนอันบนเกาะครีต ซึ่งตั้งอยู่ราว 110 กม. (68 ไมล์) ทางใต้ด้วยสึนามิ ทฤษฎีที่ได้รับความนิยมชิ้นหนึ่งเชื่อว่าการปะทุของภูเขาไฟครั้งนี้เป็นที่มาของการแต่งเรื่องราวของแอตแลนติส[5]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 "Απογραφή Πληθυσμού - Κατοικιών 2011. ΜΟΝΙΜΟΣ Πληθυσμός" (ภาษากรีก). Hellenic Statistical Authority.
  2. "Population & housing census 2001 (incl. area and average elevation)" (PDF) (ภาษากรีก). National Statistical Service of Greece. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (PDF) เมื่อ 2015-09-21.
  3. Kallikratis law Greece Ministry of Interior (ในภาษากรีก)
  4. Scheffel, Richard L.; Wernet, Susan J., บ.ก. (1980). Natural Wonders of the World. United States of America: Reader's Digest Association, Inc. pp. 336–337. ISBN 978-0-89577-087-5.
  5. Charles Pellegrino. Unearthing Atlantis – An Archaeological Odyssey. Vintage Books. 1991. ISBN 9780394575506.

บรรณานุกรม[แก้]

  • Forsyth, Phyllis Y.: Thera in the Bronze Age, Peter Lang Pub Inc, New York 1997. ISBN 0-8204-4889-3
  • Friedrich, W., Fire in the Sea: the Santorini Volcano: Natural History and the Legend of Atlantis, translated by Alexander R. McBirney, Cambridge University Press, Cambridge, May 2000. ISBN 978-0521652902.
  • "Lost Worlds: Atlantis" archeology series (Television series). History Channel. July 2006. Features scientists Dr. J. Alexander MacGillivray (archeologist), Dr. Colin F. MacDonald (archaeologist), Professor Floyd McCoy (vulcanologist), Professor Clairy Palyvou (architect), Nahid Humbetli (geologist) and Dr. Gerassimos Papadopoulos (seismologist)

อ่านเพิ่ม[แก้]

  • Bond, A. and Sparks, R. S. J. (1976). "The Minoan eruption of Santorini, Greece". Journal of the Geological Society of London, Vol. 132, 1–16. ISSN 0016-7649.
  • Doumas, Christos (1983). Thera: Pompeii of the ancient Aegean. London: Thames and Hudson. ISBN 9780500390160.
  • Pichler, H. and Friedrich, W.L. (1980). "Mechanism of the Minoan eruption of Santorini". Doumas, C. Papers and Proceedings of the Second International Scientific Congress on Thera and the Aegean World II. London: The Thera foundation.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]