การรบจนตัวตาย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

การรบจนตัวตาย (อังกฤษ: Last Stand) คือ ศัพท์ทางการทหารที่ใช้บรรยายถึงการรบที่ฝ่ายผู้ตั้งรับมีกำลังพลน้อยกว่าฝ่ายโจมตีเป็นจำนวนมาก ซึ่งทำให้กองกำลังฝ่ายตั้งรับได้รับความสูญเสียอย่างหนักหรือไม่ก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง แต่ก็สร้างความเสียหายให้แก่ฝ่ายผู้โจมตีอย่างหนักเช่นกัน

สถานการณ์ดังกล่าวสามารถเกิดขึ้นได้ในสองกรณี กล่าวคือ บางครั้งเป็นเพราะสภาพภูมิประเทศที่ไม่อำนวย หรือการขาดแคลนเสบียงอาหารหรือการสนับสนุน กองกำลังฝ่ายตั้งรับไม่สามารถถอยทัพได้โดยไม่ถูกทำลายทั้งหมดจากกองกำลังของฝ่ายศัตรู ในขณะที่อีกสถานการณ์หนึ่ง คือ กองกำลังดังกล่าวถูกบังคับให้ทำตามคำสั่งและไม่สามารถถอนกำลังออกจากพื้นที่ได้ แม้ว่าพวกเขาจะมีตัวเลือกก็ตาม ทั้งสองกรณี กองกำลังฝ่ายตั้งรับสามารถยอมจำนนต่อกองกำลังของฝ่ายศัตรูได้ แต่ว่าผู้บัญชาการระดับสูงกว่ากลับลงความเห็นว่าพวกเขายังสามารถ "ทำการรบต่อไปได้" และมีบางกรณีเช่นกันที่ทหารที่ยอมจำนนถูกสังหารโดยฝ่ายศัตรูอยู่ดี จึงทำให้การยอมสู้ต่อไปจะเป็นการดีกว่าในสถานการณ์เหล่านั้น รวมไปถึงในบางครั้ง การตัดสินใจดังกล่าวเป็นการตัดสินใจทางยุทธศาสตร์และความถูกต้อง อย่างเช่น ฝ่ายตั้งรับตัดสินใจว่าจะยอมสละชีพเพื่อความสำเร็จอันยิ่งใหญ่กว่า หรือไม่ก็คงการทัพของฝ่ายตนเองต่อไป

ดูเพิ่ม[แก้]