กระป๋อง

กระป๋อง คือบรรจุภัณฑ์ชนิดหนึ่งนิยมใช้เก็บอาหาร หรือผลไม้ มักสร้างจากแผ่นโลหะม้วนเข้าหากันเป็นทรงกระบอก ปิดผนึกด้วยแผ่นโลหะวงกลมทั้งสองด้านโดยไม่ให้สัมผัสอากาศ สิ่งที่ใช้บรรจุภายในมักเป็นอาหาร เพื่อใช้การถนอมอาหารให้สามารถเก็บไว้ได้นาน และจำเป็นต้องใช้การตัดหรือการฉีกฝากระป๋องให้เปิดออกด้วยที่เปิดกระป๋อง ปัจจุบันสามารถผลิตกระป๋องซึ่งเปิดได้ง่ายด้วยมือโดยไม่ต้องใช้ที่เปิดแต่อย่างใด ในความหมายกว้าง ๆ ภาชนะโลหะทุกชนิดบางครั้งเรียกว่า "กระป๋อง" แม้ว่าจะทำจากวัสดุอย่างอลูมิเนียมก็ตาม[1][2]
กระป๋องเหล็ก โดยทั่วไปทำจากแผ่นเหล็กเคลือบดีบุก ซึ่งการเคลือบดีบุกช่วยป้องกันสนิมภายใน ปัจจุบันยังคงใช้เหล็กเคลือบดีบุกอยู่ นิยมใช้กับน้ำผลไม้และผลไม้กระป๋อง กระป๋องสมัยใหม่มักทำจากเหล็กบุด้วยฟิล์มใสที่ทำจากพลาสติกหลากหลายชนิดแทนที่จะเป็นดีบุกกระป๋องในยุคแรก
กระป๋องสามารถนำไปรีไซเคิลได้และ กระป๋องเหล็กประมาณ 65% ได้รับการ รีไซเคิล[3]
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Stevenson, Angus; Lindberg, Christine A. (2010-10-28). "tin can". New Oxford American Dictionary, Third Edition. Oxford: OUP USA. ISBN 978-0-19-539288-3.
- ↑ Kraus, F J (2009). "Steel Cans". ใน Yam, K L (บ.ก.). Encyclopedia of Packaging Technology. Wiley. pp. 205–216. ISBN 978-0-470-08704-6.
- ↑ "64.9% of steel cans are recycled". worldsteel.org. 10 January 2007. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 July 2011. สืบค้นเมื่อ 24 November 2010.
อ่านเพิ่ม
[แก้]- Guide to Tinplate
- Doctor, Vikram (2015-04-11). "The past and possible future of tin cans". The Times of India. สืบค้นเมื่อ 2023-08-08.
- Soroka, W, Fundamentals of Packaging Technology, Institute of Packaging Professionals (IoPP), 2002, ISBN 1-930268-25-4
- Yam, K. L., Encyclopedia of Packaging Technology, John Wiley & Sons, 2009, ISBN 978-0-470-08704-6
- Holcomb, Melissa J.; Twede, Diana (2003). "From Glass, To Iron, To Steel-Why the Tin Can is not (and the Rest of its Fascinating History". Proceedings of the Conference on Historical Analysis and Research in Marketing. 11: 162–170.