กบฏ 7 รัฐ

กบฏ 7 รัฐ
	; แผนที่แสดงกบฎใน 7 รัฐในช่วงราชวงศ์ฮั่น
วันที่	154 ปีก่อน ค.ศ.
สถานที่	จีนตะวันออก
ผล	ฮั่นชนะ, รวมอำนาจเข้าศูนย์กลางมากกว่าเดิม
คู่สงคราม
ราชวงศ์ฮั่น	7 รัฐ อู๋; ฉู่; จ้าว; เจียวซี; เจียวตง; จือชฺวาน; จี่หนาน;
ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ
จักรพรรดิฮั่นจิง; โจว ย่าฟู; โต้ว หยิง; หลี กวั่ง;	หลิว พี่
กำลัง
360,000 นาย	กองทัพอู๋ 200,000 นาย; กองทัพจากรัฐอื่น ๆ รวม 300,000 นาย;
ความสูญเสีย
ไม่ทราบ	กองทัพทั้งหมดแปรพักตร์ หรือถูกจับ หรือถูกสังหาร

กบฏ 7 รัฐ (จีนตัวย่อ: 七国之乱; จีนตัวเต็ม: 七國之亂) เกิดขึ้นเมื่อ 154 ปีก่อนคริสตกาล โดยกษัตริย์ในดินแดนต่าง ๆ ที่ปกครองตนเอง ลุกขึ้นต่อต้านจักรพรรดิฮั่นจิง เพื่อขัดขวางการรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง^[1]

ภูมิหลัง

ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่น หลิวปัง หรือจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ ได้พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้กับพระญาติจำนวนมาก โดยมอบดินแดนที่ครอบคลุมประมาณหนึ่งในสามกับอีกครึ่งหนึ่งของอาณาจักรให้ปกครอง ซึ่งเป็นความพยายามของราชสกุลหลิวในการรวมอำนาจปกครองส่วนต่าง ๆ ของจีนให้แน่นแฟ้นขึ้น โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงจากเมืองหลวง ซึ่งปกครองโดยระบบมณฑล^[2]

ในรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นเหวิน พระราชโอรสของจักรพรรดิเกาจู่ เจ้าชายเหล่านี้มีอำนาจมากจนสามารถออกกฎหมายของตนเองได้ รวมถึงสามารถผลิตเหรียญกษาปณ์และเก็บภาษีเองได้ด้วย โดยได้รับพระบรมราชานุญาตจากจักรพรรดิฮั่นเหวิน แต่เจ้าชายหลายพระองค์เพิกเฉยต่ออำนาจของราชสำนัก

เมื่อจักรพรรดิฮั่นจิงขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดา (จักรพรรดิฮั่นเหวิน) เมื่อ 157 ปีก่อนคริสตกาล อาณาจักรอู่ของหลิวพี พระราชนัดดาของจักรพรรดิเกาจู่ มีอำนาจมากที่สุด เป็นอาณาจักรร่ำรวยเนื่องจากมีทรัพยากรธรรมชาติมากมายทั้งทองแดงและเกลือ^[3]

โหมโรง

จักรพรรดิฮั่นจิงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระญาติของพระองค์คือหลิวพี อู่หวัง พระราชนัดดาของจักรพรรดิเกาจู่

ประมาณ 179–175 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อจักรพรรดิฮั่นจิงยังเป็นองค์ชายรัชทายาท หลิว เสียน พระโอรสของหลิวพีได้เสด็จไปเมืองหลวงฉางอานอย่างเป็นทางการ และพวกเขาแข่งขันกันในเกมกระดาน หลิวโป ในระหว่างการโต้เถียงเกี่ยวกับเกม หลิว เสียนทำให้องค์รัชทายาทขุ่นเคืองและโยนกระดานหลิวโป ไปที่หลิว เสียนส่งผลให้หลิว เสียน สิ้นพระชนม์

เฉา ซั่ว ที่ปรึกษาคนสำคัญของจักรพรรดิฮั่นจิง เสนอให้ใช้ความผิดที่บรรดาเจ้าชายกระทำ ซึ่งจักรพรรดิฮั่นเหวินมักจะเพิกเฉย เป็นข้ออ้างในการลดขนาดอาณาเขตของบรรดาเจ้าชาย เพื่อลดอำนาจและภัยคุกคาม

อ้างอิง

↑ Rafe de Crespigny (1967). "An Outline of the Local Administrations of the Later Han Empire" (PDF). Chung-chi Journal: 57–71.
↑ Telly H. Koo (1920). "The Constitutional Development of the Western Han Dynasty". Journal of the American Oriental Society. 40. American Oriental Society: 170–193. doi:10.2307/593418. JSTOR 593418.
↑ Francis Allard, Yan Sun, Kathryn M. Linduff (2018). Memory and Agency in Ancient China: Shaping the Life History of Objects. Cambridge University Press. น. 108. ISBN 9781108472579.{{cite book}}: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
↑ Paludan, Ann. (1998). Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. London: Thames & Hudson Ltd., pp 34–36, ISBN 0-500-05090-2.

บทความเกี่ยวกับภูมิศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล

[rdc-1] Rafe de Crespigny (1967). "An Outline of the Local Administrations of the Later Han Empire" (PDF). Chung-chi Journal: 57–71.

[thkoo-2] Telly H. Koo (1920). "The Constitutional Development of the Western Han Dynasty". Journal of the American Oriental Society. 40. American Oriental Society: 170–193. doi:10.2307/593418. JSTOR 593418.

[3] Francis Allard, Yan Sun, Kathryn M. Linduff (2018). Memory and Agency in Ancient China: Shaping the Life History of Objects. Cambridge University Press. น. 108. ISBN 9781108472579.{{cite book}}: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)

[4] Paludan, Ann. (1998). Chronicle of the Chinese Emperors: the Reign-by-Reign Record of the Rulers of Imperial China. London: Thames & Hudson Ltd., pp 34–36, ISBN 0-500-05090-2.

[1]

[2]

[3]

[4]