แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10

ดีซี-10

แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 (อังกฤษ: McDonnell Douglas DC-10) ดีซี-10 เริ่มบริการผู้โดยสารครั้งแรกโดยสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เมื่อ สิงหาคม ค.ศ. 1971 ดีซี-10 มีพิสัยบินปานกลาง-ไกล และได้ทำการผลิตออกมาอีกหลายรุ่น ดีซี-10-30 มีพิสัยบินปานกลาง ส่วน รุ่น ดีซี-10-40 มีพิสัยการบินไกลสำหรับบินข้ามทวีป

รายละเอียด ดีซี-10

• ผู้สร้าง: บริษัท แมคดอนเนลล์ ดักลาส (สหรัฐอเมริกา)
• ประเภท: เจ๊ตโดยสารลำตัวกว้าง พิสัยบินปานกลาง-ไกล เจ้าหน้าที่ 3 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 380 ที่นั่ง
• เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน เจเนอรัล อีเล็กตริค ซีเอฟ 6-6 ดี แรงขับ 18,144 กิโลกรัม หรือ
  • แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เจดี 9 ดี-20 แรงขับ 22,000 กิโลกรัม หรือ
  • แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เจดี 9 ดี-59 เอ แรงขับ 24,040 กิโลกรัม จำนวน 3 เครื่อง
• กางปีก: 50.42 เมตร
• ยาว: 55.29 เมตร
• สูง: 17.68 เมตร
• พื้นที่ปีก: 364.3 ตารางเมตร
• น้ำหนักเปล่า: 118,597 กิโลกรัม
• น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 48,330 กิโลกรัม
• น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 256,280 กิโลกรัม
• อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง: 956 กิโลกรัม/ชั่วโมง
• อัตราเร็วเดินทางไกล: 870 กิโลเมตร/ชั่วโมง
• อัตราไต่ขั้นต้น: 11.8 เมตร/วินาที
• พิสัยบิน: 9,970 กโลเมตร เมื่อมีน้ำหนักบรรทุกสูงสุด
  • 11,910 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงสูงสุด