แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ดีซี-9-51

แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9 (McDonnell Douglas DC-9) เครื่องต้นแบบ ดีซี-9 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 และรับผู้โดยสารเป็นครั้งแรกในสายการบินเดลต้าเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 ดีซี-9 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารทีมียอดจำหน่ายมากรองจาก โบอิง 727 และออกรุ่นต่างๆอีกหลายรุ่น ดีซี-9 เป็นแผนแบบสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1962


รายละเอียด ดีซี-9[แก้]

  • ผู้สร้าง บริษัท แมคดอนเนลล์ ดักลาส (สหรัฐอเมริกา)
  • ประเภท เจ๊ตโดยสารพิสัยบินใกล้-ปานกลาง เจ้าหน้าที่ 2-3 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 139 ที่นั่ง
  • เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ รุ่นใดรุ่นหนึ่งจำนวน 2 เครื่อง
    • เจที 8 ดี-5 แรงขับ 5,670 กิโลกรัม
    • เจที 8 ดี-7 แรงขับ 6,350 กิโลกรัม
    • เจที 8 ดี-9 แรงขับ 6,580 กิโลกรัม
  • กางปีก 28.47 เมตร
  • ยาว 40.23 เมตร
  • สูง 8.38 เมตร
  • พื้นที่ปีก 92.98 ตารางเมตร
  • น้ำหนักเปล่า 29,484 กิโลกรัม
  • น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 15,617 กิโลกรัม
  • น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 54,884 กิโลกรัม
  • อัตราเร็วขั้นสูง 907 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 8,230 เมตร
  • อัตราเร็วเดินทางประหยัด 868 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 10,060 เมตร
  • อัตราเร็วเดินทางไกล 819 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 10,668 เมตร
  • พิสัยบินไกลสุด 2,362 กิโลเมตร เมื่อน้ำหนักบรรทุกสูงสุด
    • 4,485 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงมากที่สุด

[1]

อ้างอิง[แก้]

  1. อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522