เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐอเมริกา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐอเมริกา
United States
Minor Outlying Islands
(อังกฤษ)
คำขวัญIn God We Trust (ทางการ)
("เราเชื่อในพระเจ้า")
ละติน: E pluribus unum (ดั้งเดิม)
("จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง")
เพลงชาติStar Spangled Banner
เมืองหลวง ไม่มี บริหารโดยวอชิงตัน ดี.ซี.
หมู่บ้านใหญ่สุด เกาะเวก
ภาษาราชการ ภาษาอังกฤษ
เดมะนิม American, Islander
รัฐบาล
 -  ประธานาธิบดี บารัก โอบามา
 -  ผู้ว่าการ ไม่มี
 -  รองผู้ว่าการ ไม่มี
พื้นที่
 -  รวม 34.2 ตร.กม. (190)
13.2 ตร.ไมล์ 
 -  แหล่งน้ำ (%) 88.6
ประชากร
 -  พ.ศ. 2552 (ประเมิน) 300 (232)
 -  พ.ศ. 2543 (สำมะโน) 316 
 -  ความหนาแน่น n/a คน/ตร.กม. (n/a)
n/a คน/ตร.ไมล์
จีดีพี (อำนาจซื้อ) 2003 (ประมาณ)
 -  รวม n/a (พ.ศ. 2548)1 (n/a)
 -  ต่อหัว 46,381 (U.S.)(พ.ศ. 2548)1 (6)
สกุลเงิน ดอลลาร์สหรัฐ ($) (USD)
เขตเวลา UTC−12 ถึง UTC−4 (UTC−12 ถึง −4)
 -  (DST) (ไม่ใช้เวลาออมแสง) (UTC)
โดเมนบนสุด .us
.um ยกเลิกเมื่อ พ.ศ. 2551
รหัสโทรศัพท์ +1
1 ประมาณการเมื่อ พ.ศ. 2543

เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐอเมริกา (อังกฤษ: United States Minor Outlying Islands) เป็นชื่อเรียกขานเชิงสถิติซึ่งกำหนดโดยรหัสประเทศ ISO 3166-1 ขององค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน ประกอบด้วยพื้นที่เกาะของสหรัฐอเมริกาเก้าแห่งในมหาสมุทรแปซิฟิกและทะเลแคริบเบียน ได้แก่ เกาะเบเกอร์ เกาะฮาวแลนด์ เกาะจาร์วิส จอห์นสตันอะทอลล์ คิงแมนรีฟ มิดเวย์อะทอลล์ เกาะนาวาสซา แพลไมราอะทอลล์ และเกาะเวก ส่วนดินแดนแคริบเบียน บาโฮนวยโวแบงก์และเซร์รานียาแบงก์ ก็ถูกรวมเข้ามาโดยรัฐบาลสหรัฐอเมริกาเช่นกัน แต่การอ้างสิทธิ์ยังคงเป็นข้อพิพาทกับประเทศอื่น

ในจำนวนนี้ แพลไมราอะทอลล์เท่านั้นที่เป็นดินแดนที่ผนวกเข้ากับสหรัฐอเมริกา เกาะเหล่านี้ไม่มีเกาะใดที่ประชากรอาศัยอยู่อย่างถาวรจนถึง พ.ศ. 2551 ประชากรมนุษย์มีเพียงบุคลากรทางทหารและทางวิทยาศาสตร์ที่ประจำการอยู่ การสำรวจสำมะโนครัว พ.ศ. 2543 พบว่าจอห์นสตันอะทอลล์มีประชากร 315 คนและเกาะเวก 1 คน [1] เคยมีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่เมื่อครั้งการสำรวจสำมะโนครัว พ.ศ. 2483 แต่ปัจจุบันไม่มีอยู่แล้ว เมื่อ พ.ศ. 2479 แผนการล่าอาณานิคมทำให้ชาวอเมริกันย้ายมาตั้งถิ่นฐานบนเกาะเบเกอร์ เกาะฮาวแลนด์ และเกาะจาร์วิส แต่หลังจากนั้นชาวอเมริกันบนเกาะทั้งสามก็อพยพออกไปหมดเมื่อ พ.ศ. 2485 เนื่องจากผลพวงของสงครามโลกครั้งที่สอง [2][3]

เกาะต่าง ๆ เหล่านี้รวมกลุ่มกันเพื่อความสะดวกในทางสถิติ มิได้มีการบริหารอย่างเป็นกลุ่ม หรือแบ่งปันประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมและการเมืองร่วมกัน มากไปกว่าความเป็นเกาะร้างภายใต้อำนาจอธิปไตยของสหรัฐอเมริกา

อ้างอิง[แก้]