หางนม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หางนม
คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3.5 ออนซ์)
พลังงาน 112 kJ (27 kcal)
5.14 ก.
0.36 ก.
0.846 ก.
ธาตุโลหะ
แคลเซียม
(5%)
47 mg

ร้อยละของปริมาณที่ต้องการในแต่ละวัน

เป็นประมาณการสำหรับผู้ใหญ่ชาวอเมริกัน
หางนมที่เพิ่งได้จากการกรองเนยแข็งใหม่ ๆ

หางนม หรือ ซีรัมของนม (อังกฤษ: whey หรือ milk serum) เป็นของเหลวที่หลงเหลือจากการทำนมให้เป็นลิ่มนมและผ่านการกรองแล้ว มันเป็นผลผลิตพลอยได้จากการผลิตเนยแข็งหรือเคซีน และสามารถนำไปใช้ใทางธุรกิจได้หลายอย่าง หางนมหวานผลิตได้ระหว่างการทำเนยแข็งชนิดแข็งประเภทเรนเนต อย่างเช่น เนยแข็งเชดดา หรือเนยแข็งสวิส หางนมกรด (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "หางนมเปรี้ยว") ได้มาระหว่างการผลิตเนยแข็งประเภทกรด อย่างเช่น เนยแข็งคอทเทจ

การผลิต[แก้]

หางนมเป็นผลิตภัณฑ์ร่วมในการผลิตเนยแข็ง โดยจะเป็นส่วนประกอบที่แยกตัวออกจากนมหลังจากถูกเปลี่ยนให้เป็นนมข้นแข็งแล้ว เมื่อเติมเรนเนตหรือสารที่เป็นกรดสามารถกินได้เข้าไป

การใช้[แก้]

หางนมใช้ในการผลิตริคอตตา บราวน์ชีส และผลิคภัณฑ์อื่น ๆ อีกเป็นจำนวนมากสำหรับการบริโภคของมนุษย์ นอกจากนี้ มันยังได้เป็นสารปรุงแต่งในอาหารแปรรูปจำนวนมาก รวมทั้งขนมปัง แคร็กเกอร์ และขนมอบเชิงพาณิชย์ ตลอดจนอาหารสัตว์ โปรตีนหางนมโดยส่วนมากแล้วประกอบด้วยอัลฟาแลคตัลบูมินและบีตาแลคโตโกลบูลิน ขึ้นอยู่กับวิธีการผลิต ซึ่งอาจมีไดลโคมาโครเพปไทด์ (GMP) ด้วย

โปรตีนหางนมมักจะถูกขายเป็นสินค้าประเภทอาหารเสริม ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกีฬาเพาะกาย ในสวิตเซอร์แลนด์ ที่ซึ่งการผลิตเนยแข็งเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญ หางนมถูกใช้เป็นส่วนประกอบสำคัญในเครื่องดื่มอัดลม ที่เรียกว่า ริเวลลา ในไอซ์แลนด์ มีการผลิตและขายหางนมเหลวในกล่องขนาด 1 ลิตร (พลังงาน 78 kJ หรือ 18 kcal, โปรตีน 0.4 ก., คาร์โบไฮเดรต 4.2 ก., โซเดียม 55 มก.)[1]

สุขภาพ[แก้]

เนื่องจากหางนมมีแล็กโทส ประชากรสหราชอาณาจักรที่แพ้แลคโมสประมาณ 5%[2] จึงควรหลีกเลี่ยงการบริโภคหางนม หางนมแห้ง ซึ่งเป็นอาหารเสริมที่พบได้ทั่วไป มีแล็กโทสเป็นส่วนประกอบมากกว่า 70%[3]

หางนมเหลวประกอบด้วยแล็กโทส โปรตีนและแร่ธาตุ ตลอดจนไขมันบางส่วน ใน พ.ศ. 2548 นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยลุนด์ในสวีเดน ค้นพบว่า หางนมได้กระตุ้นการปลดปล่อยอินซูลินในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2[4] งานเขียนในวารสารสารอาหารคลินิกอเมริกัน ได้ค้นพบเช่นกันว่า หางนมสามามารถช่วยควบคุมและลดลิ่มในระดับน้ำตาลเลือดในหมู่ผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 โดยการหลั่งอินซูลิน

อ้างอิง[แก้]